I am sick unto death of obscure English towns that exist seemingly for the sole accommodation of these so-called limerick writers and even sicker of their residents, all of whom suffer from physical deformities and spend their time dismembering relatives at fancy dress balls.
-- (Editor of the Limerick Times (Limerick, Ireland))
Soms zie ik iets leuks op tv of hoor ik
iets interessants op de radio en dan schrijf ik dat snel even op een
briefje. Het komt voor dat ik maanden later zo'n briefje vind en me dan
afvraag waar dat in hemelsnaam ook weer over ging, maar soms komt het
al veel sneller van pas. Zo zag ik laatst Amy MacDonald voorbijkomen en
schreef die naam op zo'n papiertje. De volgende dag riep Geke vanachter
de computer: "Papa ik heb iets leuks ontdekt!". Want wij houden nog
best wel vaak van de zelfde muziek. Toen ze dus Amy MacDonald noemde
haalde ik met gepaste trots mijn papiertje te voorschijn.
Amy
blijkt een jongedame (net van school) uit Schotland te zijn die met
"This is the Life" een alleraardigste debuut-CD heeft afgeleverd.
Lekkere, simpele, liedjes die makkelijk blijven plakken, zonder
kitscherig te zijn. Begeleid door haarzelf op de gitaar en best wel een
aardig bandje erachter.
Vooral het
titelnummer is een geramde hit die dan ook sindsdien makkelijk bovenaan de
hitparades terecht kwam. En allemaal de afgelopen jaren zelf geschreven
op haar tienerkamer. Ben wel benieuwd of er na dit debuutalbum nog wat
interessants komt.
Omdat ik het soms wel
lekker vind om één kopje koffie te drinken (bijvoorbeeld 's avonds),
omdat ik het te veel werk vind om dat met een gewoon koffiezetapparaat
te doen en omdat ik Senseo niet te drinken vind, werd het tijd voor een
espresso-apparaat. En hoewel ik het officieel voor m'n verjaardag
kreeg, mocht ik wel mee helpen uitzoeken.
Al
zoekend kwamen we al snel bij Nespresso uit. Voordelen zijn dat het
handig werkt, dat je per keer uit verschillende soorten kunt kiezen, en
natuurlijk George Clooney:-).
Als nadeel kun je de prijs noemen, en
mogelijk dat je aan één systeem vast zit: als Nespresso er om wat voor
reden dan ook mee ophoudt, kun je het apparaat weggooien. Ze werken
namelijk met een geheel eigen systeem van individuele cupjes waar de
koffie in zit. Maar met de stijgende populariteit van het systeem, o.a.
te zien aan het opduiken van Nespresso-shops, zoals in de Bijenkorf in
Utrecht, lijkt dat gevaar wel mee te vallen.
Na
wat verder zoeken, viel onze keus op de Latissima , vooral omdat je er
ook goede Cappuccino mee kunt maken. En het moet gezegd: dat was over
het algemeen een goede keus. Heerlijke espresso, prima schuimige
cappuccino en ook nog eens af en toe een lekker bakje lungo of latte
macchiato. En de keuze in smaken is opmerkelijk. Daar zit echt
duidelijk verschil tussen. We blijven dus wel een beetje zitten met
voorraden van de smaken die we niet zo lekker vinden:-).
Het
was alleen wel erg jammer dat het apparaat er na drie weken mee
ophield: kortsluiting, lekkage, kortom: stuk. Enfin, Nespresso is niet
een product maar een way-of-life, en daar hoort een club bij waar je
lid van moet worden om cupjes te kunnen bestellen. Daar zouden ze me
ook wel kunnen helpen met de reparatie, leek mij. En inderdaad, ze zijn
erg aardig en beloofden meteen het apparaat te laten ophalen en voor
vervanging te zorgen. Leek allemaal prima, ware het niet dat de
reparatie niet de beloffde twee weken, maar maar liefst zes weken in
beslag nam. En al die tijd niet één keer zelf bellen, maar elke keer
als wij belden: "nee sorry, het wordt volgende week". Daar wordt ik
aardig chagrijnig van, vooral omdat het vervangende apparaat een stuk
minder mogelijkheden had.
Maar eind goed, al
goed zullen we maar zeggen: hij is terug en we gebruiken hem véél meer
dan we van tevoren hadden ingeschat. Als dat geen aanbeveling is!
Na de positieve ervaringen van vorig
jaar in Werchter, trokken Elze, Nico, Willem Jan en ondergetekende er
afgelopen weekend op uit om Rock am Ring te bezoeken. Dire dagen rock, bier en dixies zorgden weer voor een geweldig weekend.
Het absolute hoogtepunt kwam wat mij betreft op naam van Die Toten Hosen.
Ik had de naam wel eens gehoord, maar kende er niks van. Maar een band
die de laatste dag op het hoofdpodium af mag sluiten, moet wel wat in
de mars hebben, leek ons en dus gingen Elze en ik een kijkje nemen. En
terecht. Ondanks het feit dat zanger Campino met z'n voet in het gips
liep, sprong hij over het hele podium, klom het dak op om op een meter
of tien hoogte bengaals vuur af te steken, en het publiek van 80.000
man at uit z'n hand. Meest indrukwekkende moment was toen hij het
nummer "Steh' auf" opdroeg aan iemand die vorig jaar overleden was. Hij
vroeg ons te gaan zitten tot het refrein. Tja, de echte fans die
vooraan staan doen dat dan wel denk je, maar ook rond om ons heen ging
alles door de knieën dus dan doe je maar mee. En dan bij het refrein
lekker met z'n allen springen en meeschreeuwen. Geweldig!
Een ander hoogtepunt was Rage Against The Machine.
Eigenlijk heb ik niet echt iets met deze band, want vooral de zanger
Zack de la Rocha vind ik meer een prater/schreeuwer dan een zanger. Een
jaar op 15 geleden had ik ze al eens in Torhout gezien, en daar
herinner ik me wel van dat ze het live wel goed deden. Maar CD's heb ik
niet. Ik heb echter wel een prachtige CD van Audioslave,
bestaande uit de drie achtergebleven leden van RatM na het vertrek van
de la Rocha, en aangevuld met Chris Cornell van Soundgarden. En vanaf
de eerste noot hoor ik het: dit is een verrekt goede band, en hoewel de
la Rocha's 'zang' nog steeds niet mijn smaak is, spat de energie van
het podium af. Voor dit soort gebeurtenissen kom je naar een festival.
Ieder jaar organiseert Aliek's pianolerares bij het UCK, Marion, een avond waarop haar leerlingen optreden met andere zangers en musici. Dat levert altijd een leuke avond met zeer uiteenlopend materiaal op, van zeer simpel tot tamelijk vergevorderd, van zang via viool tot complete bandjes.
Aliek speelde dit jaar met haar grote zus Geke een stukje genaamd 'Fairy Dance'.
Ik moet toegeven dat ik me
vergist heb: in mijn verslag van Rock Werchter van vorig jaar liet ik
merken niet erg onder de indruk te zijn van de Arctic Monkeys . Ik vond
het optreden saai, maar dat kwam ook wel omdat ik de nummers niet
(goed) kende en het optreden kwam op een moment dat ik net niet in de
juiste stemming was.
Want
dit is toch wel een erg lekker bandje: de energie spat er van af, de
bezetting is uiterst sober, maar de nummers, met name de ritmes, zijn
dat zeker niet. Echte Rock & Roll met strakke korte nummertjes,
maar met voldoende variatie zodat ze geen moment vervelen. En een tempo!
Ik
ben er nog niet goed uit, welke van de twee CD's ik nu beter vind. In
eerste instantie neigde ik even naar 'Whatever...', met vooral het
geweldige 'I bet you look good on the dance floor', maar op dit moment
heeft de laatste CD een beetje de voorkeur. Daar staan toch ook wel erg
veel geweldige nummers op: 'Teddy Picker', 'Fluorescent Adolescent' en
'This House Is A Circus' om er maar een paar te noemen. Maar daarmee
doe ik alle niet genoemde nummers op beide CD's denk ik tekort. Ik houd
er maar op dat ik ze allebei voorlopig nog wel zal blijven draaien.
09-05-2008, 16:24:26 Alex Turner and Mils creat great side project The Last Shado...
Gisteren toog ik naar de Heineken Music Hall om samen met wat vrienden
te kijken naar een concert van en voor oude mannen. Bill Wyman's Rhythm
Kings en Chuck Berry sierden het affiche. Het was al weer ruim 30 jaar
geleden dat ik de legende Chuck Berry had gezien tijdens het destijds
jaarlijkse Hemelvaart-festival in Lochem.
De Rhythm Kings zijn een soort hobby-project van Bill Wyman. Voor het
geld hoeft hij het na al die jaren in de Stones natuurlijk niet meer te
doen en tegenwoordig maakt hij dus alleen nog maar muziek voor z'n
plezier. En dat straalde af: goede muzikanten (m.n. Albert Lee was
lekker op dreef) die zichtbaar met lol op het podium stonden. Ik genoot
ookerg van de blazers: superstrak spelend en met veel verve kekke danspasjes er door heen gooiend.
Als speciale gast was Mick Taylor uitgenodigd die twee nummertjes mee
mocht spelen. En dat was ook eigenlijk wel genoeg. De tijd heeft op hem
aanmerkelijk meer vat gehad dan op bijvoorbeeld Wyman. Zo'n dertig kilo
zwaarder dan destijds en het spelen lukte ook niet echt lekker meer.
Terecht dat Wyman een oude vriend de mogelijkheid biedt om een paar
nummertjes te spelen, maar het was eigenlijk een genante vertoning.
Na de pauze was het de beurt aan Chuck Berry met z'n eigen band, o.a.
bestaand uit zijn zoon op gitaar. Berry zelf zag er belachelijk uit
voor iemand van 81: glitterhemd en dat maffe kapiteinspetje op z'n kop.
En ook hier hadden de jaren hun tol geëist. Het was vals, uit de maat,
de band was matig ingespeeld, of Berry hield zich niet aan de setlist.
Hij greep op z'n gitaar geregeld mis en ik had af en toe last van
plaatsvervangende schaamte. Maar het blijft natuurlijk bijzonder om een
aantal van de allerbeste rock&roll-songs ooit (Johnny B. Goode,
Nadine, Little Queenie, Roll Over Beehtoven en ga zo maar door)
uitgevoerd te zien door de man die het allemaal bedacht heeft. Een beetje schoolband speelt ze tegenwoordig alleen beter.
Enfin, het publiek deed toch lekker mee, en dat is ook mooi. Deze man
beoordeel je niet op dit optreden maar op een heel leven. En dan is
respect wel degelijk op z'n plaats.
In het weekend van 1 en 2 maart ging een flinke ploeg zwemmers naar
Bochum in Duitsland waar een weekendtoernooi georganiseerd was. De
zwemmers waren Anne, Courtney, Geke, Tessa, Seser, Zakaria, Sander en
Aziz van ZVUtrecht, aangevuld met Robin van Aggele van Zwemlust/Den
Hommel. Daarnaast gingen er drie coaches en vijf ouders mee.
Het
toernooi bood een ruime keus aan te zwemmen nummers. 's Morgens was er
tijd ingeruimd voor de langere afstanden, zaterdag de 800 vrij en de
400 wissel en zondag de 1500 vrij. En 's middags was er dan veel keuze
uit verschillende nummers. Anders dan we in Nederland gewend zijn,
wordt er daar niet in leeftijdcategorieën gezwommen. Elk nummer staat
open voor alle leeftijden en de indeling van de series is gewoon naar
In-tijd. Dat betekent in de praktijk natuurlijk meestal wel dat in de
eerste series de kleintjes zwemmen en in de latere series de
volwassenen. De resultaten worden overigens wel per jaargang opgesteld.
Naast de individuele nummers was het ook mogelijk mee te dingen naar
een klassement, door een bepaalde combinatie van alle vier zwemslagen
te zwemmen. Niet iedereen van de Nederlandse ploeg had daar overigens zin in.
Peter en Geke, als de gitaristen van de familie, hebben dit seizoen een
abonnement op de concertserie 'Wereldsnaren' van Vredenburg. Dit jaar
niet in Vredenburg zelf vanwege de verbouwing, maar in diverse zalen in
de stad. Vanavond waren we in Leeuwenbergh voor een concert
'Tangogitaar uit Uruguay'.
Nou was de naam tangogitaar een klein beetje misleidend. Het concert
werd uitgevoerd door Julio Cobelli op gitaar en Edison Bordon op
bandoneon. Daarbij was de bandoneon minstens zo aanwezig als de gitaar.
Zeker in het begin kwam de gitaar vaak meer in de rol van begeleiding
terecht. Later veranderde dat trouwens wel, met ook een aantal nummers
voor sologitaar.
De tangogitaar is trouwens ook geen apart soort instrument. Voor zover
ik kon zien ging het hier om een normale klassieke, of Spaanse, gitaar.
Met nylonsnaren dus. Wel opmerkelijk was dat het instrument volledig
met het plectrum bespeeld wordt, wat niet gebruikelijk is bij dit
instrument. Dat weerhoudt Cobelli er overigens niet van zeer snel het
volledige bereik van de gitaar te benutten.
Het is wel een mooie combinatie: gitaar met bandoneon. En de
heren hadden er wel zin in ook, dus het werd wel een avond met mooie
muziek. Geen tango waar je nou even de voetjes mee van de vloer wilde
tillen, daarvoor was deze muziek te veel op zichzelf komen te staan.
Maar mooie, melancholieke nummers, met af en toe toch ook wel wat
opgewekters er tussen. Uit de spaarzame toelichting van Cobelli zelf
konden we niet veel opmaken want die waren in het Spaans.
Wel enigszins te verstaan was de aankondiging van het laatste nummer:
"la tango mas famosa del munod". Nee he? Het zal toch niet? Maar jawel
hoor: ergens heel ver in de diepte van een prachtig stuk hoor je zowaar
een themaatje uit Olé Guapa terug.
Nadat ik eerder al 'Yours Truly, Angry Mob ' had gekocht en op Rock
Werchter de mannen een spectaculair optreden had zien verzorgen, vond
ik het tijd om ook de vorige CD te kopen.
En dat is geen vergissing: dit is al net zo'n geweldige CD. Ook op deze
plaats staan allemaal nummers die hitpotentie hebben. Nummers die
blijven haken in je hoofd. Niet omdat ze zo simpel zijn, niet omdat ze
glad zijn, maar het zijn gewoon heel goede liedjes. Met name nummers
als 'Everyday I Love You Less And Less', 'I predict a Riot' en
natuurlijk 'Oh My God' klinken bijna onmiddellijk alsof je ze hun hele
leven al kent.
Deze zaterdag reed Aliek
weer de Jeugdelfstedentocht op de Vechtsebanen . Bij dit evenement wordt
een baan uitgezet over de buitenbaan en de binnenbaan, waarop de
kinderen rondjes kunnen schaatsen. Over het parcours verspreid staan 11
stempelposten met de namen van de Friese elf steden. Aan het begin
krijgt elk kind een stempelkaart waarop 11 stempeltjes verzameld moeten
worden. Allemaal net echt.
Het systeem werkt
perfect en zorgt ervoor dat ten eerste alle kinderen net zo veel kunnen
schaatsen als ze aan kunnen of willen en ten tweede dat de drukte bij
de stempelposten goed gespreid wordt: op de stempelkaart staat
aangegeven welk stempel als eerste gehaald moet worden. Bij de start
begint iedereen gewoon te schaatsen tot de bel gaat. Als je dan weer
langs jouw eerste stempelpost komt, haal je daar een stempeltje en gaat
weer lekker verder schaatsen. Na de tweede bel mag je je tweede stempel
enzovoort. Zo komt iedereen aan z'n trekken. En de kinderen vinden dat
harstikke leuk.
Geke heeft de afgelopen jaren vaak meegeschaatst, soms met vriendinnen,
soms met Peter. Ouders mogen namelijk gratis meerijden. Maar deze keer
had ze een zwemwedstrijd. Aliek deed dit jaar al voor de derde keer
mee, en nu ze op noren schaatst, was het nog weer leuker dan vorig jaar. En
ook Peter was er weer bij:-)
Soms zie ik iets leuks op tv of hoor ik
iets interessants op de radio en dan schrijf ik dat snel even op een
briefje. Het komt voor dat ik maanden later zo'n briefje vind en me dan
afvraag waar dat in hemelsnaam ook weer over ging, maar soms komt het
al veel sneller van pas. Zo zag ik laatst 
Omdat ik het soms wel
lekker vind om één kopje koffie te drinken (bijvoorbeeld 's avonds),
omdat ik het te veel werk vind om dat met een gewoon koffiezetapparaat
te doen en omdat ik Senseo niet te drinken vind, werd het tijd voor een
espresso-apparaat. En hoewel ik het officieel voor m'n verjaardag
kreeg, mocht ik wel mee helpen uitzoeken.
Na de positieve ervaringen van vorig
jaar in Werchter, trokken Elze, Nico, Willem Jan en ondergetekende er
afgelopen weekend op uit om 
Aliek deed dit jaar mee in het meisjesteam van groep 5/6 van de 
Ik moet toegeven dat ik me
vergist heb: in 
Ik
ben er nog niet goed uit, welke van de twee CD's ik nu beter vind. In
eerste instantie neigde ik even naar 'Whatever...', met vooral het
geweldige 'I bet you look good on the dance floor', maar op dit moment
heeft de laatste CD een beetje de voorkeur. Daar staan toch ook wel erg
veel geweldige nummers op: 'Teddy Picker', 'Fluorescent Adolescent' en
'This House Is A Circus' om er maar een paar te noemen. Maar daarmee
doe ik alle niet genoemde nummers op beide CD's denk ik tekort. Ik houd
er maar op dat ik ze allebei voorlopig nog wel zal blijven draaien.
Gisteren toog ik naar de Heineken Music Hall om samen met wat vrienden
te kijken naar een concert van en voor oude mannen. Bill Wyman's Rhythm
Kings en Chuck Berry sierden het affiche. Het was al weer ruim 30 jaar
geleden dat ik de legende Chuck Berry had gezien tijdens het destijds
jaarlijkse Hemelvaart-festival in Lochem.
Peter en Geke, als de gitaristen van de familie, hebben dit seizoen een
abonnement op de concertserie 'Wereldsnaren' van Vredenburg. Dit jaar
niet in Vredenburg zelf vanwege de verbouwing, maar in diverse zalen in
de stad. Vanavond waren we in Leeuwenbergh voor een concert
'Tangogitaar uit Uruguay'.
Nadat ik eerder al '
Deze zaterdag reed Aliek
weer de Jeugdelfstedentocht op de