(Voor de niet-bridgers: 7 Sans Atout maken is het absolute genot voor een bridger. Je vertelt van tevoren dat je alle 13 slagen gaat maken en doet dat dan ook. Het levert een vracht punten op. Daarvoor heb je niet alleen goede kaarten nodig, maar ook de juiste techniek, en een beetje geluk. Dat allemaal samen overkomt je niet zo vaak en als het dan lukt, is dat net zoiets als fietsend boven op Alpe d’Huez aankomen).

Ik kan me er maar weinig herinneren, keren dat ik 7SA bood en maakte. Vreemd genoeg was de eerste keer die ik me herinner al een hele bijzondere. Ik speelde voor het eerst met Jan, op zijn club, tijdens een avondje zomerbridge in Groningen. Dat was in 1986. En het was het eerste spel van de avond. Ik was wat geïntimideerd en durfde met mijn net-niet-handje niet te openen. Alle andere spelers deden dat wel maar mijn openingspas bood Jan juist de gelegenheid om sterk te openen en na mijn controletonende antwoord de 7SA te bereiken. Volle top. Ik wist niet wat me overkwam. Helaas was ik maar dummy;-)

En voor zover ik me kan herinneren heb ik sinds die tijd nooit meer 7SA mogen maken tot vorige maand tijdens ons jaarlijkse bridgeweekend. Tijdens een van de laatste ronden, terwijl ik al kansloos was voor een mooi resultaat, kreeg ik een beul in handen, en besloot dat het maar eens moest gebeuren. Maar erg spannend was het niet: of ik het nou wel of niet maakte, ik had er niet veel aan en of ik mijn partner van dat moment of de tegenstanders vooruit hielp, kon me weinig schelen. Het spelen was eenvoudig, ik had wel 17 slagen kunnen maken. Desondanks was het natuurlijk wel eens lekker.

Maar gisterenavond was andere koek. In de eerste plaats was het in onze ‘echte’ competitie. Dat betekende niet alleen dat het veel punten op kon leveren, maar ook dat er veel punten te verliezen waren. Immers, als 7SA eentje down gaat, krijg je ook de punten voor 6SA of 7Schoppen niet. In de tweede plaats had ik wel mooie kaarten, en partner Willem Jan ook want hij opende, maar echt opgelegd was het bod toch niet. Het werd dan ook door Jeroen gedoubleerd. Ten derde, we hadden het vorige spelletje 6Harten geboden en dat was eentje down gegaan. Ten vierde: het maken was ook niet triviaal. Elze’s uitkomst hielp weliswaar, maar meer dan 12 slagen kon ik aan het begin niet zien. Er was een heuse dwang tegen Jeroen voor nodig om het slem binnen te brengen.

Dan heb je even kippenvel! En dat we het spel daarna dan ook nog eens een 6SA er achter aan knalden maakte het een extra ‘gezellig’ avondje.

De afgelopen maanden heb ik nogal wat vrije tijd besteed aan het ombouwen van deze site. Eerst draaide hij op Joomla!, nu op WordPress. Het uiterlijk heb ik min of meer hetzelfde gelaten, alleen zijn er sommige modules in de zijbalken links en recht bij gekomen, verdwenen of een beetje veranderd. De informatie is niet veel anders. 

Groot verschil tussen de oude en de nieuwe site is dat een bericht nu tot meerdere categorieën kan behoren, waardoor hetzelfde bericht dus onder verschillende menukeuzes kan verschijnen. Daarnaast zijn er naast de indeling in categorieën ook selecties per ‘tag’ mogelijk, waardoor het makkelijker is bij elkaar horende berichten terug te vinden. Categorieën vind je in het hoofdmenu links en onderaan elk bericht, tags vind je in de ‘tag cloud’ onder het menu en eveneens onder aan de berichten.

Tot nu toe kwam je op deze site terecht via http://www.hasperhoven.net en ook via http://www.hasperhoven.org, al kwam je dan op een ander punt binnen. Dat verschil is er niet meer. Bovendien zag ik afgelopen week stomtoevallig dat de domeinenboer die een paar stuivers aan hasperhoven.com had denken te verdienen, eieren voor z’n geld had gekozen en het had opgegeven. Waardoor ik dat domein ook kon registeren en ook  http://www.hasperhoven.com brengt je nu dus hier.

En nu alleen mijn voornemen om hier meer te gaan posten nog waarmaken:-)

Nadat ik hier eerder al de prachtige CD van Amy Winehouse had besproken, nu nog twee Britse dames (jonge dames) die schitterende CD’s hebben afgeleverd die met een beetje fantasie ook onder het label ‘soul’ geplaatst kunnen worden. Adele debuteert met de CD ’19′ (haar leeftijd tijdens het opnemen) en Duffy ‘s eersteling heet ‘Rockferry’ naar het eerste nummer.

Maar er zijn ook grote verschillen. Waar Winehouse tamelijk rauwe soul maakt, met een belangrijke plaats voor de blazers (met name die bariton-sax vind ik prachtig) zijn de arrangementen bij zowel Duffy als Adele veel gepolijster. Bij Duffy horen we in alle nummers strijkers, terwijl Adele het nog kaler doet, soms met alleen een gitaar.

Als je Amy Winehouse zou willen vergelijken met James Brown , dan plaats je Duffy meer in de hoek van Sam Cooke en Adele bij Marvin Gaye (en daar doe ik iedereen die genoemd wordt natuurlijk tekort mee, maar goed). Bij Duffy wordt daarnaast door haar stem, het feit dat ze Engels en blond is, ook voortdurend de vergelijking gemaakt met Dusty Springfield . De stijl van Adele zit het meest  van de soul vandaan en leunt soms meer richting jazz. Dat maakt de plaat van Adele wat gevarieerder, en die van Duffy wat consistenter.

Ik weet nog niet welke ik uiteindelijk het meest zal draaien, voorlopig vind ik het allebei prachtige CD’s.

We zijn er dan wel erg afhankelijk van, van computers en netwerken, maar echt betrouwbaar krijgen we ze maar niet. Het spul is allemaal zo complex geworden dat er wel eens iets stuk gaat, al dan niet opzettelijk. En dus moeten we ons uitputten in beveiligingsmaatregelen. Maar soms is het middel erger dan de kwaal.

Een van de grootste netwerkstoringen die ik ooit van nabij heb meegemaakt werd veroorzaakt doordat twee ‘redundante’ firewalls elkaar niet meer begrepen. Op een gegeven moment dachten ze allebei dat de ander actief was en dus kwam er geen bit meer doorheen. Keurig vlak lijntje in de performance-grafiek. Was nog niet eens eenvoudig op te lossen ook. Getsie!

Gisteren werd ik weer als familiehelpdesk ingeschakeld. De PC van een niet nader te omschrijven familielid zat in een dodelijke cyclus van steeds maar weer rebooten. Veilige modus werkte niet, niks werkte eigenlijk. Nader onderzoek toonde een verrotteWindows-installatie door het mankeren van een essentieel bestand. Virus? Foutje? Geen idee. Oplossen was nog best een klusje. Vanmiddag bleek de oorzaak: de antivirussoftware had een false positive opgeleverd en het bestand weggemikt. Bedankt, AVG!

Ik heb al een tijdje geleden al mijn CD’s geript en op de server gezet. Alles bij elkaar nu tegen de 40GB. Ik gebruikte Jinzora om dat naar mijn PC te kunnen streamen.

Maar het was nadrukkelijk ook de bedoeling op die manier de hele verzameling via de standaard stereo beschikbaar te maken. En daarvoor had ik mijn oog laten vallen op de Logitech Squeezebox Duet. De speler is een klein kastje met eigenlijk alleen een paar aansluitingen voor je versterker. En dat kastje haalt draadloos de MP3′s van je server, waar je dan natuurlijk wel eerst even wat software op moet installeren (Squeezecenter). Daarnaast kun je ook een keur van internet-radiostations selecteren.

Maar het mooiste van dit setje is de afstandsbediening. Die gebruikt ook WiFi om te communiceren met de speler, hetgeen het bereik aardig beter maakt. Deze afstandsbediening heeft een bedieningswieltje à la de iPod en een fraai kleurenschermpje waar je niet alleen de menu’s op ziet, maar tijdens het spelen ook de CD-hoesjes of, als je dat liever wilt, de foto’s uit je Flickr -plakboeken. Alles bij elkaar een heerlijk hebbeding. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat.

Ondertussen heb ik me ook niet langer kunnen bewingen een iPod te kopen. Ik heb lang getwijfeld tussen een classic, zodat ik altijd al m’n CD’s bij me kon hebben en een Nano , omdat hij zo heerlijk klein is. Uiteindelijk is de keuze gevallen op de zwarte Nano. Daar past dan wel niet alles op, maar ik heb hem toch niet vol. Dus dat valt eigenlijk reuze mee!

Naast de bekende grote toertochten door Limburg (Limburgs mooiste , de AGR) zijn er ook nog kleinere. Zo organiseert de personeelsvereniging van de ING jaarlijks in september de ING-tour . En hoewel ik daar niet werk, is er de laatste jaren telkens een groepje van mannen rond de 50 die in enigszins wisselende samenstelling deelnemen aan deze ronde. Vorig jaar had ik gemist, maar dit jaar was ik er op 13 september weer bij. De traditie is om vrijdagmiddag te verzamelen in Valkenburg en daar nog een stukje ‘in te rijden’, waarbij we vreemd genoeg altijd beginnen met, amper warm gereden, de Cauberg op te rammen. Op zaterdag rijden we dan vanuit Geleen de uitgezette tocht, de meesten nemen dan de route van zo’n 130km.

Toen we vrijdag tussen de middag uit Utrecht vertrokken, zag het er somber uit. Het regende en dat zou, zeker in het zuiden, alleen maar erger worden. Of het inrijden er nog van zou komen, leek me stug. En ook het feit dat we maar liefst 4 uur over de tocht naar Valkenburg deden, hielp de moraal niet. Maar, eenmaal aangekomen bleek het droog en gingen we toch maar even op pad. Ik merkte meteen het gebrek aan training, o.a. veroorzaakt door de fietsloze vakantie, want ik kon bergop maar amper mee, terwijl ik andere jaren toch wel in de betere helft van dit groepje huisde. Enfin, het is geen wedstrijd (toch?).

Lees de rest van dit bericht »

Marja, Peter, Geke en Aliek zijn deze zomer op vakantie geweest naar Amerika. Op bezoek bij zus Regien, en verder kijken naar de prachtige natuur. Zoals elke zomer maken we daar een verslagje van, maar deze keer wilde ik het graag op internet zetten. Leek me leuk.

Ik was al een beetje aan het nadenken over hoe ik dat moest doen toen ik Mapness tegen kwam. Een hele leuke site waar je de plaatsen waar je geweest bent kunt aangeven op de (google maps) kaart. Bij elk punt kun je vervolgens tekst, foto’s en video plaatsen. Dat bij elkaar maakt echt een hartstikke leuk reisverslag.

Onze ervaringen in Amerika kun je hier vinden.

Soms zie ik iets leuks op tv of hoor ik iets interessants op de radio en dan schrijf ik dat snel even op een briefje. Het komt voor dat ik maanden later zo’n briefje vind en me dan afvraag waar dat in hemelsnaam ook weer over ging, maar soms komt het al veel sneller van pas. Zo zag ik laatst Amy MacDonald voorbijkomen en schreef die naam op zo’n papiertje. De volgende dag riep Geke vanachter de computer: “Papa ik heb iets leuks ontdekt!”. Want wij houden nog best wel vaak van de zelfde muziek. Toen ze dus Amy MacDonald noemde haalde ik met gepaste trots mijn papiertje te voorschijn.

Amy blijkt een jongedame (net van school) uit Schotland te zijn die met “This is the Life” een alleraardigste debuut-CD heeft afgeleverd. Lekkere, simpele, liedjes die makkelijk blijven plakken, zonder kitscherig te zijn. Begeleid door haarzelf op de gitaar en best wel een aardig bandje erachter.

Vooral het titelnummer is een geramde hit die dan ook sindsdien makkelijk bovenaan de hitparades terecht kwam. En allemaal de afgelopen jaren zelf geschreven op haar tienerkamer. Ben wel benieuwd of er na dit debuutalbum nog wat interessants komt.

Omdat ik het soms wel lekker vind om één kopje koffie te drinken (bijvoorbeeld ‘s avonds), omdat ik het te veel werk vind om dat met een gewoon koffiezetapparaat te doen en omdat ik Senseo niet te drinken vind, werd het tijd voor een espresso-apparaat. En hoewel ik het officieel voor m’n verjaardag kreeg, mocht ik wel mee helpen uitzoeken.

Al zoekend kwamen we al snel bij Nespresso uit. Voordelen zijn dat het handig werkt, dat je per keer uit verschillende soorten kunt kiezen, en natuurlijk George Clooney .

Als nadeel kun je de prijs noemen, en mogelijk dat je aan één systeem vast zit: als Nespresso er om wat voor reden dan ook mee ophoudt, kun je het apparaat weggooien. Ze werken namelijk met een geheel eigen systeem van individuele cupjes waar de koffie in zit. Maar met de stijgende populariteit van het systeem, o.a. te zien aan het opduiken van Nespresso-shops, zoals in de Bijenkorf in Utrecht, lijkt dat gevaar wel mee te vallen.

Na wat verder zoeken, viel onze keus op de Latissima , vooral omdat je er ook goede Cappuccino mee kunt maken. En het moet gezegd: dat was over het algemeen een goede keus. Heerlijke espresso, prima schuimige cappuccino en ook nog eens af en toe een lekker bakje lungo of latte macchiato. En de keuze in smaken is opmerkelijk. Daar zit echt duidelijk verschil tussen. We blijven dus wel een beetje zitten met voorraden van de smaken die we niet zo lekker vinden:-).

Het was alleen wel erg jammer dat het apparaat er na drie weken mee ophield: kortsluiting, lekkage, kortom: stuk. Enfin, Nespresso is niet een product maar een way-of-life, en daar hoort een club bij waar je lid van moet worden om cupjes te kunnen bestellen. Daar zouden ze me ook wel kunnen helpen met de reparatie, leek mij. En inderdaad, ze zijn erg aardig en beloofden meteen het apparaat te laten ophalen en voor vervanging te zorgen. Leek allemaal prima, ware het niet dat de reparatie niet de beloffde twee weken, maar maar liefst zes weken in beslag nam. En al die tijd niet één keer zelf bellen, maar elke keer als wij belden: “nee sorry, het wordt volgende week”. Daar wordt ik aardig chagrijnig van, vooral omdat het vervangende apparaat een stuk minder mogelijkheden had.

Maar eind goed, al goed zullen we maar zeggen: hij is terug en we gebruiken hem véél meer dan we van tevoren hadden ingeschat. Als dat geen aanbeveling is!

Na de positieve ervaringen van vorig jaar in Werchter, trokken Elze, Nico, Willem Jan en ondergetekende er afgelopen weekend op uit om Rock am Ring te bezoeken. Dire dagen rock, bier en dixies zorgden weer voor een geweldig weekend.

(zie ook de foto’s)

De hoogtepunten

Het absolute hoogtepunt kwam wat mij betreft op naam van Die Toten Hosen. Ik had de naam wel eens gehoord, maar kende er niks van. Maar een band die de laatste dag op het hoofdpodium af mag sluiten, moet wel wat in de mars hebben, leek ons en dus gingen Elze en ik een kijkje nemen. En terecht. Ondanks het feit dat zanger Campino met z’n voet in het gips liep, sprong hij over het hele podium, klom het dak op om op een meter of tien hoogte bengaals vuur af te steken, en het publiek van 80.000 man at uit z’n hand. Meest indrukwekkende moment was toen hij het nummer “Steh’ auf” opdroeg aan iemand die vorig jaar overleden was. Hij vroeg ons te gaan zitten tot het refrein. Tja, de echte fans die vooraan staan doen dat dan wel denk je, maar ook rond om ons heen ging alles door de knieën dus dan doe je maar mee. En dan bij het refrein lekker met z’n allen springen en meeschreeuwen. Geweldig!

Een ander hoogtepunt was Rage Against The Machine. Eigenlijk heb ik niet echt iets met deze band, want vooral de zanger Zack de la Rocha vind ik meer een prater/schreeuwer dan een zanger. Een jaar op 15 geleden had ik ze al eens in Torhout gezien, en daar herinner ik me wel van dat ze het live wel goed deden. Maar CD’s heb ik niet. Ik heb echter wel een prachtige CD van Audioslave, bestaande uit de drie achtergebleven leden van RatM na het vertrek van de la Rocha, en aangevuld met Chris Cornell van Soundgarden. En vanaf de eerste noot hoor ik het: dit is een verrekt goede band, en hoewel de la Rocha’s ‘zang’ nog steeds niet mijn smaak is, spat de energie van het podium af. Voor dit soort gebeurtenissen kom je naar een festival.

Lees de rest van dit bericht »