(Voor de niet-bridgers: 7 Sans Atout maken is het absolute genot voor een bridger. Je vertelt van tevoren dat je alle 13 slagen gaat maken en doet dat dan ook. Het levert een vracht punten op. Daarvoor heb je niet alleen goede kaarten nodig, maar ook de juiste techniek, en een beetje geluk. Dat allemaal samen overkomt je niet zo vaak en als het dan lukt, is dat net zoiets als fietsend boven op Alpe d’Huez aankomen).

Ik kan me er maar weinig herinneren, keren dat ik 7SA bood en maakte. Vreemd genoeg was de eerste keer die ik me herinner al een hele bijzondere. Ik speelde voor het eerst met Jan, op zijn club, tijdens een avondje zomerbridge in Groningen. Dat was in 1986. En het was het eerste spel van de avond. Ik was wat geïntimideerd en durfde met mijn net-niet-handje niet te openen. Alle andere spelers deden dat wel maar mijn openingspas bood Jan juist de gelegenheid om sterk te openen en na mijn controletonende antwoord de 7SA te bereiken. Volle top. Ik wist niet wat me overkwam. Helaas was ik maar dummy;-)

En voor zover ik me kan herinneren heb ik sinds die tijd nooit meer 7SA mogen maken tot vorige maand tijdens ons jaarlijkse bridgeweekend. Tijdens een van de laatste ronden, terwijl ik al kansloos was voor een mooi resultaat, kreeg ik een beul in handen, en besloot dat het maar eens moest gebeuren. Maar erg spannend was het niet: of ik het nou wel of niet maakte, ik had er niet veel aan en of ik mijn partner van dat moment of de tegenstanders vooruit hielp, kon me weinig schelen. Het spelen was eenvoudig, ik had wel 17 slagen kunnen maken. Desondanks was het natuurlijk wel eens lekker.

Maar gisterenavond was andere koek. In de eerste plaats was het in onze ‘echte’ competitie. Dat betekende niet alleen dat het veel punten op kon leveren, maar ook dat er veel punten te verliezen waren. Immers, als 7SA eentje down gaat, krijg je ook de punten voor 6SA of 7Schoppen niet. In de tweede plaats had ik wel mooie kaarten, en partner Willem Jan ook want hij opende, maar echt opgelegd was het bod toch niet. Het werd dan ook door Jeroen gedoubleerd. Ten derde, we hadden het vorige spelletje 6Harten geboden en dat was eentje down gegaan. Ten vierde: het maken was ook niet triviaal. Elze’s uitkomst hielp weliswaar, maar meer dan 12 slagen kon ik aan het begin niet zien. Er was een heuse dwang tegen Jeroen voor nodig om het slem binnen te brengen.

Dan heb je even kippenvel! En dat we het spel daarna dan ook nog eens een 6SA er achter aan knalden maakte het een extra ‘gezellig’ avondje.

De afgelopen maanden heb ik nogal wat vrije tijd besteed aan het ombouwen van deze site. Eerst draaide hij op Joomla!, nu op WordPress. Het uiterlijk heb ik min of meer hetzelfde gelaten, alleen zijn er sommige modules in de zijbalken links en recht bij gekomen, verdwenen of een beetje veranderd. De informatie is niet veel anders. 

Groot verschil tussen de oude en de nieuwe site is dat een bericht nu tot meerdere categorieën kan behoren, waardoor hetzelfde bericht dus onder verschillende menukeuzes kan verschijnen. Daarnaast zijn er naast de indeling in categorieën ook selecties per ‘tag’ mogelijk, waardoor het makkelijker is bij elkaar horende berichten terug te vinden. Categorieën vind je in het hoofdmenu links en onderaan elk bericht, tags vind je in de ‘tag cloud’ onder het menu en eveneens onder aan de berichten.

Tot nu toe kwam je op deze site terecht via http://www.hasperhoven.net en ook via http://www.hasperhoven.org, al kwam je dan op een ander punt binnen. Dat verschil is er niet meer. Bovendien zag ik afgelopen week stomtoevallig dat de domeinenboer die een paar stuivers aan hasperhoven.com had denken te verdienen, eieren voor z’n geld had gekozen en het had opgegeven. Waardoor ik dat domein ook kon registeren en ook  http://www.hasperhoven.com brengt je nu dus hier.

En nu alleen mijn voornemen om hier meer te gaan posten nog waarmaken:-)

Nadat ik hier eerder al de prachtige CD van Amy Winehouse had besproken, nu nog twee Britse dames (jonge dames) die schitterende CD’s hebben afgeleverd die met een beetje fantasie ook onder het label ‘soul’ geplaatst kunnen worden. Adele debuteert met de CD ’19′ (haar leeftijd tijdens het opnemen) en Duffy ‘s eersteling heet ‘Rockferry’ naar het eerste nummer.

Maar er zijn ook grote verschillen. Waar Winehouse tamelijk rauwe soul maakt, met een belangrijke plaats voor de blazers (met name die bariton-sax vind ik prachtig) zijn de arrangementen bij zowel Duffy als Adele veel gepolijster. Bij Duffy horen we in alle nummers strijkers, terwijl Adele het nog kaler doet, soms met alleen een gitaar.

Als je Amy Winehouse zou willen vergelijken met James Brown , dan plaats je Duffy meer in de hoek van Sam Cooke en Adele bij Marvin Gaye (en daar doe ik iedereen die genoemd wordt natuurlijk tekort mee, maar goed). Bij Duffy wordt daarnaast door haar stem, het feit dat ze Engels en blond is, ook voortdurend de vergelijking gemaakt met Dusty Springfield . De stijl van Adele zit het meest  van de soul vandaan en leunt soms meer richting jazz. Dat maakt de plaat van Adele wat gevarieerder, en die van Duffy wat consistenter.

Ik weet nog niet welke ik uiteindelijk het meest zal draaien, voorlopig vind ik het allebei prachtige CD’s.