De ijsbaan was dicht vandaag, het weer zonnig en droog en ondanks de kou en de snijdende oostenwind dus tijd om maar weer eens de fiets te pakken. Even rustig rouleren om de beentjes weer een beetje aan de beweging te laten wennen. En dat leverde nog een aardige ‘close encounter’ met een Olympiër op.

Iedere fietser kent denk ik wel het gevaar van het rijden op een fietspad langs een voorrangsweg wanneer je een zijweg nadert. Je hebt voorrang, maar krijg je dat ook? Automobilisten kijken vaak niet uit, tenminste niet naar fietsers, of trekken zich er gewoon niks van aan. En dus staat er vaak een auto met z’n neus of kont een stuk over het fietspad. Soms zelfs moet je vol in de remmen omdat er eentje dwars over jouw route staat. Als de dood om een seconde te missen als ze tijdens het wachten gewoon het fietspad even vrij laten. En als je daar dan wat van zegt, kijken ze je aan met zo’n blik van: “Kan ik er wat aan doen?”. Ja, dat kan zoals ik vanmiddag vaststelde.

Bij Slot Zeist is zo’n situatie. Het is daar extra opletten omdat de weg een bocht maakt en de situatie dus niet meteen duidelijk is. Toen ik er aankwam, stond er een auto tussen de weg en het fietspad, daar is daar ruimte voor, en de volgende auto stond met z’n neus een helf metertje op het fietspad maar had de rest vrijgelaten. Netjes. Kon ik makkelijk langs. Maar toen hij of zij mij zag aankomen liet de bestuurder de auto zelfs nog een stukje terugzakken zodat het fietspad helemaal vrij kwam. Keurig hoor. Ik stak dan ook duidelijk mijn hand op om even te laten merken dat ik dat zeer op prijs stelde.

In het voorbijrijden viel me opeens het opschrift op de auto op: “Olympische sporters rijden Volkswagen”. Aha, dat is zo’n auto die door NOC*NSF beschikbaar wordt gesteld aan sporters met een Olympische status. En het was nog een grote auto ook, dus hier stond een sporter met A-status. Misschien wel een medaillewinnaar. Ik was er al voorbij voordat ik kon kijken of ik de bestuurder herkende.

Het is natuurlijk maar een heel klein detail, maar wanneer je als halfbejaarde trimmer even zo geholpen wordt door een topsporter, dan is dat toch aangenaam. En door zo’n momentje van verstandhouding tussen ‘sporters onder elkaar’ kun je de vijf keer dat je daarna vol in de ankers moet voor minder beleefde bestuurders net even beter hebben.

Ik kwam onlangs een artikeltje tegen over Pipl.com. Leuke site,met het doel informatie over personen te vinden. Dus ik klop eens m’n eigen naam in en dan krijg ik een lange lijst met blogs, artikelen, Usenet-berichtjes, accounts op ‘social’ sites en dergelijke. Aardig, maar verre van compleet.

Maar toen ik eens een andere naam probeerde, kwam er alleen een pagina  met notulen van een vergadering uit 1997. Niet echt zinvol. Op de betreffende site stonden nog meer notulen, maar de meest recente uit 2002. Dat is één van de lastigste dingen blijkbaar, dingen die niet meer actueel zijn ook weer offline halen. Niemand durft iets weg te gooien, allemaal bang dat iemand het nog eens nodig heeft. En het kan natuurlijk ook. Disks worden steeds goedkoper dus waarom zou je opruimen? Welnu, omdat ook virtuele rommel in de weg staat.

Via Google kan ik berichtjes van mezelf uit 1992 vinden! Toen bestond het World Wide Web nog niet eens, om van Google maar te zwijgen! Dat zijn berichtjes over routers waar we nu alleen maar om lachen. Waarom staat dat er nog? Omdat niemand het opruimt.

En echte informatie is via Google steeds moeilijker te vinden. Steeds vaker word ik overspoeld met oplossingen voor problemen met softwareversies van vijf jaar geleden in plaats van actuele informatie. Het beperken van de zoekresultaten tot pakweg het laatste jaar helpt wel iets, maar afdoende is dat lang niet altijd.

Kortom: tijd voor een nieuwe Google, met een beter zoekalgoritme, dat niet alle informatie vindt, maar alleen relevante informatie. Wie biedt?

Onlangs opende Monty Python een eigen kanaal op YouTube, in navolging van bijvoorbeeld het Britse koninklijk huis of Groenlinks. Dat begon met een filmpje waarin de heren uitleggen dat ze het zat zijn dat iedereen maar zonder controle filmpjes van de Pythons erop zet en dat ze het dan maar zelf gaan doen. Waarbij ze stevig schrikken als ze horen dat het gratis wordt.

Maar het werkt. Volgens recente cijfers van Amazon, is de verkoop van DVD’s van Monty Python met maar liefst 23.000% (ja, dat is drieëntwintigduizend procent!) gestegen sinds de opening van het kanaal. Ondanks alle lawaai die entertainment industry maakt, is gratis weggeven gewoon buitengewoon lucratief.

Dus Radiohead had helemaal geen toevalstreffer, en TNO heeft het helemaal niet zo gek gezien.

Vorige week ging Geke’s telefoon opeens stuk. Anderhalf jaar oud, en ineens ging het schermpje op zwart. De rest deed het nog wel maar erg handig was het natuurlijk niet. Mijn aanvankelijke reactie was dat we die dus wel weg konden gooien, maar zij was aardig gehecht aan haar toestelletje en de inhoud daarvan. Die inhoud bleek al aardig te redden met het bijbehorende PC-programma. Waarbij het dan wel nodig was dat Geke de menu’s van het apparaat genoeg uit haar hoofd kende om blind de Bluetooth aan te zetten.

We togen vervolgens eerst maar eens naar de winkel waar ze hem gekocht had, min of meer in de verwachting dat ze ofwel zouden zeggen dat er toch niks aan te doen was, of dat reparatie zo duur zou zijn dat een nieuwe toch een interessantere optie was. Maar wie schetst mijn verbazing? Het bleek dat 2 jaar garantie heel normaal is en dat de telefoon dus gewoon opgestuurd en zeer waarschijnlijk gerepareerd of vervangen zou worden.

Dat duurt dan natuurlijk wel een paar weken en voor de overbrugging was het wel handig om even een simpel vervangend telefoontje te kopen. Een meisje van 14 kan vandaag de dag natuurlijk niet een paar weken zonder. En ook dat viel reuze mee. Voor nog geen 20 euro hadden we een compleet toestel met alle noodzakelijke functies. Niet echt een mooi display, en geen camera, maar voor bellen prima, en ook bijvoorbeeld Bluetooth. Simlock-vrij zodat ze haar nummer gewoon kan houden, maar ook met een SIM-kaartje erbij met een tientje beltegoed en een nummer zodat we hem na reparatie nog als reserve kunnen gebruiken.

En dan heb je dus een telefoon die je eigenlijk maar een tientje kost. Ik vind het echter verbazend hoe het voor die prijs gemaakt kan worden. Maar wel handig!

Daar was er weer eentje: zo’n waarschuwing voor naderend onheil die je aan iedereen door moet sturen. Ik probeer al jaren aan de mensen van wie ik ze krijg uit te leggen dat je dat dan juist niet moet doen, omdat dit ‘hoaxes‘ zijn, maar desondanks krijg ik er af en toe toch weer één in mijn mailbox. Vanmorgen was het dus weer zover.

Ik zocht daarom even naar een goede pagina om naar te verwijzen met informatie hoe die hoaxes te herkennen. Ik kwam op ligfiets.net, een wat onlogische plek, het volgende keurige rijtje tegen, waarvoor dank.

Hoaxes hebben vaak de volgende kenmerken:

1. Er staat een verzoek in om het bericht door te sturen; zo snel mogelijk en aan zo veel mogelijk mensen.
2. Overvloedig gebruik van hoofdletters, uitroeptekens, of andere aandachttrekkende opmaak.
   
3. Een relatieve tijdsaanduiding die aangeeft wanneer het virus optrad (gisteren, vorige week, onlangs) zo blijft de e-mail altijd actueel.
4. Het virus veroorzaakt rampen: harde schijf gewist, computer onherstelbaar beschadigd.
5. Er worden belangrijke namen (uit de computer- en software-industrie) genoemd: microsoft, ibm, norton, enz.)
6. Er is nog geen oplossing voor (er wordt soms al wel aan een oplossing gewerkt)

Gelukkig kreeg ik hem dit keer van iemand met de vraag of ze dat nou inderdaad maar moest doorsturen, of dat het weer zo’n flauwekulverhaal was. Opvoeden helpt dus wel!

Zie hieronder de volledige tekst van de mail. Die voldoet keurig aan alle zes genoemde kenmerken en is dus flauwekul. Dat neemt niet weg dat de waarschuwing om uit te kijken met welke bestanden je opent, natuurlijk geen kwaad kan.

Lees de rest van dit bericht »

Het woord van 2009 is al bekend. Schrijf maar op: het wordt “poken”. Als een virus kruipt het nieuwste gadget door de media, en je moet er snel één bestellen, anders hoor je er binnenkort echt niet meer bij. Het was zelfs al op het journaal.

Een poken is een grappig poppetje dat je aan je sleutelhanger hangt en waar je een soort electronisch visitekaartje op opslaat. Kom je iemand tegen die ook zo’n speeltje heeft, dan houd je ze even tegen elkaar en je hebt elkaars gegevens. Naast de gebruikelijke zaken als E-mail-adres en telefoonnummer zijn dat ook je coördinaten op sociale netwerken als Hyves, Twitter, Flickr en dergelijke.

Installeren gaat eenvoudig, want je prikt hem in een USB-poort en je kunt naar de website om de gegevens van jou en je ‘vrienden’ bij te houden. Daarnaast is het ook nog gewoon een memory stick met een Gig erop. En dat allemaal voor €14,95. Ik heb dus gauw een Panda aangeschaft. Ze zijn er ook nog in drie andere varianten: Alien, Bij en Voodoo. te koop bij bijvoorbeeld de gadgetfabriek. En nu maar wachten tot ik iemand tegen kom die er ook één heeft, want die van mij is nog helemaal leeg:-(

Als Balkenende@twitter inderdaad de echte JPdeMP is, dan heeft hij er ook al eentje, en Bianca ook. Zie onder.

Lees de rest van dit bericht »

Tijdens het festival Noorderslag, vooral bekend om het gooien met bier naar prijswinnaars, werd afgelopen zaterdag zomaar een wetenschappelijk rapport gepresenteerd. Geheel toepasselijk, want het ging over file sharen, en dus over muziek. Het onderzoek is gedaan door TNO, SEO en IViR in opdracht van de minsteries van OCW, EZ en Justitie.

het probleem is bekend: de entertainment-branche, de platenbazen voorop, loopt al jaren te jeremiëren over al die criminele consumenten die wel eens een CD’tje of een filmpje downloaden. Daardoor raken zij hun inkomsten kwijt en dat is vooral zielig voor de artiesten. En zeker voor beginnende bandjes want wat wij niet weten: vroeger waren platenmaatschappijen een soort sociale instellingen die hun winst gebruikten om worstelende muzikanten vooruit te helpen, zodat die niet eeuwig in rokerige cafeetjes hoefden te blijven optreden. En nu wij allemaal downloaden, kan dat niet meer, dus moeten die artiesten op een houtje bijten. Kletskoek natuurlijk, ze pikken en pikten alleen muzikanten uit de clubs waar ze echt wat aan denken te verdienen, maar een beetje zielig doen werkt blijkbaar goed. Al geloof ik niet dat ooit iemand medelijden heeft gekregen met de schreeuwende miljonairs van Metallica. Hun strijd tegen Napster van een paar jaar terug heeft alleen maar goodwill en geld gekost.

Lees de rest van dit bericht »

Zag of hoorde je vroeger af en toe wel eens iemand in je omgeving die een spelconsole had, de laatste maanden lijkt iedereen wel aan de WII te gaan. Het verkoopsucces van dat apparaat is werkelijk indrukwekkend. Geen wonder ook: met de bewegingsgevoelige afstandsbediening (de WII-mote) is er eindelijk weer eens iets echt nieuws onder zon. Vooral de meegeleverde WII-Sports maakt duidelijk wat de mogelijkheden van zo’n nieuwe besturing zijn. Cool!

Ook bij huize GAMP werd zo’n apparaat bezorgd door de goedheiligman. En daar sta je dan opeens in de huiskamer te zweten op de virtuele tennisbaan, of te vloeken omdat je bij het golfen een makkelijke put mist. Daarnaast zat als extraatje het programma WII-music in de zak. Ik heb er niks mee, want ik vind het leuker om gewoon de gitaar te pakken om muziek te maken, maar de kinderen vermaken zich er kostelijk mee. En het lijkt ook best goed voor hun ritmegevoel en samenspelen, dus we laten het maar zo.

Met Geke’s verjaardag werd de voorraad aangevuld met Mario Kart. Dat wordt dan weer geleverd met een stuurtje om de Wii-mote in te doen, zodat het meer lijkt op echt besturen. Nou kun je beter sturen zonder dat stuurtje maar met de aparte Nunchuk-pookjes, maar verder is dit weer een heerlijk verslavend spel, mede doordat er met het vorderen van je prestaties steeds meer voertuigen, circuits en bestuurders vrij komen waar je uit kunt kiezen. Buitengewoon slecht voor de nachtrust, dat wel.

Het zou trouwens best eens kunnen dat de nu nog revolutionaire besturing binnenkort al weer achterhaald wordt door directe besturing met je denkkracht maar dat zien we dan wel weer. En dan kunnen we altijd nog blijven wii-en voor de conditie.

Nerds hebben een nauwe band met koffie. Een mooi voorbeeld daarvan was de eerste bekende toepassing van webcams. Die bestond uit een camera die continu gericht stond op de koffiepot van het Computer Lab van de universiteit in Cambridge. Medewerkers op andere verdiepingen die zin hadden in koffie konden hiermee eerst even checken of er wel koffie in de pot zat en of een loopje richting de koffiekamer dus wel zin had. In die tijd was internet nog vrij open en had je nog weinig zaken als firewalls en dergelijke, dusje kon het van over de hele wereld zien. Wat het voor zin had dat ik in Utrecht kon waarnemen dat de koffie in Cambridge op was, bleef me een raadsel, maar het voorbeeld werd vaak gebruikt bij presentaties en dergelijke.

Rond die zelfde tijd, of iets later misschien, kregen we ook vaak het toekomstperspectief voorgespiegeld van ‘ubiquitous computing‘ oftewel het vooruitzicht dat allerlei apparaten op internet zouden worden aangesloten. Het standaard voorbeeld was dan altijd de koelkast, die dan zelf melk kon bestellen als hij vaststelde dat je voorraad een beetje opraakte. Die koelkasten heb ik in de winkel nog steeds niet gezien maar andere toepassingen, zoals fotolijstjes, zie je wel steeds meer.

Op de CES van vorige week kondigden Fugoo en Microsoft een koffiezetapparaat met een ingebouwde computer aan. Leuk idee, maar het is levert me wel een probleem op. Normaal haal ik namelijk even koffie terwijl mijn PC opstart. Wat moet ik nou doen terwijl het koffiezetapparaat boot?

Al verschillende keren heb ik mezelf de afgelopen jaren beloofd dat mijn volgende computer een Mac zou zijn. Meestal in periodes van intense frustratie met Windows. Zeker nu ik de laatste tijd meer met foto’s en video aan het rommelen ben, kwam er een steeds beter excuus in beeld. En uiteindelijk natuurlijk ook gewoon omdat ze ‘cool’ zijn. Alleen was ik eigenlijk nog niet echt aan een nieuwe computer toe. Maar nu is het wel ongeveer zover en om mijn nieuwe (vaste) baan te vieren, mag ik mezelf natuurlijk best eens verwennen.

Een andere reden dat ik nogal lang twijfelde was het feit dat ik mijn oog had laten vallen op de iMac, want de Mac Pro is me toch echt wat te gortig, qua financieel geld dan. En de iMac komt in twee smaken, met een 20″ of een 24″ beeldscherm. En je kunt, omdat het een fixed configuratie is, niet na een jaartje toch maar overschakelen op een groter scherm. Dus wat is wijsheid? Toevallig vonden we in het hotel in Leuven waar we even na de kerst waren een internethoekje met 24″-modellen en dat was toch wel erg groot, ik moet met het kleinere model ook wel uit de voeten kunnen.

Toen was het enige dat me tegenhield nog het feit dat afgelopen week MacWorld plaats vond. En dat is traditioneel het moment dat grote sprongen voorwaarts in de Apple-productencatalogus door Steve Jobs worden aangekondigd. Nu zou Jobs niet verschijnen maar z’n vervanger, Phil Schiller, kon natuurlijk ook wat boeiends te melden hebben. Ik kon er dan wel niet bij zijn in San Francisco, maar ik kon de keynote wel volgen via de vele aanwezigen die via twitter en andere platforms verslag deden. Dat viel nog niet mee. In de eerst plaats was hashtags, dat bedoeld is om tweets met een bepaald onderwerp te volgen, down. Dus dat moest via twitters eigen search. En vervolgens bleef de keynote gespeend van spectaculaire aankondigingen. Wel veel nieuwe software-versies met hippe features, maar geen hardware. Mede daarom ging de conversatie op twitter meer over het feit dat MacRumors gehackt was, en het overlijden van Steve Jobs meldde (leuk hoor) dan over de keynote zelf.

Enfin, geen enkele reden dus meer om niet nu een iMac te gaan bestellen. Op naar de Apple-site.