OK, het is vervelend SPAM, maar met een beetje filter heb je er eigenlijk bijna geen last meer van. Ik gebruik zelf Spamassassin op de mailserver en wat daar door komt, wordt door Thunderbird netjes herkend dus eigenlijk zie ik misschien maar één keer per week een Viagra-mailtje en dat kan ik dan zelf nog wel weggooien. Hetgeen niet wegneemt dat er steeds maar weer mailtjes gestuurd worden. Je zou toch denken dat er niemand op reageert en dat het dan wel een keer ophoudt, maar blijkbaar werkt dat niet zo.

En omdat beheerders van mailservers niet zien dat de meeste van die mailtjes de gebruiker nooit echt bereiken, maar wel in hun statistieken zien dat er erg veel aangeboden wordt, en er dus de nodige netwerk- en servercapaciteit verspild wordt, gaan ze regelmatig over tot draconische maatregelen. Niet zelden zijn die middelen erger dan de kwaal.

Zo blijkt de universiteit waar ik werk sinds enige tijd op de zwarte lijst te staan van een clubje dat SORBS heet. Daar zijn we naar het schijnt opgekomen toen een onnozele gebruiker (en met ruim 35.000 gebruikers zit er altijd wel eentje tussen) in een phishing-mailtje trapte en z’n username/password netjes aan de bad guys uitleverde. Die gebruikten zijn account vervolgens om SPAM te versturen. Kan gebeuren, snel password veranderd, opgelost, zou je denken. Maar nee, één van die mailtjes heeft SORBS bereikt en nu zijn wij dus aangemerkt als bad guys. Kan wel weer verholpen worden, moeten we alleen even betalen. Niet veel, maar toch, afpersing doen we niet aan mee. Dus blijven we op die lijst staan, en krijgen we met enige regelmaat klachten van gebruikers.

Een ander modern trucje is het zogenaamde ‘grey listing‘. Daarbij wordt een mailtje door de ontvangende server om te beginnen altijd een keer geweigerd. Maar hij onthoudt wel de betrokken mail-adressen en het IP-adres van de zendende server. SPAM-verspreidende bots geven het meestal na zo’n eerste weigering direct op, maar een ‘nette’ server probeert het later nog eens, en dan wordt het mailtje wel geaccepteerd. Een vuil, maar effectief, trucje. Wel jammer dat mail-verkeer dus altijd kuntsmatig vertraagd wordt. Maar wat erger is: het levert de verzendende partij, en dus de beheerder van de ‘nette’ mail-server, een hoop werk op. Ten eerste lezen veel gebruikers slecht. Als ze een waarschuwingsmelding krijgen dat een bericht (nog) niet is afgeleverd, melden ze dat direct bij de helpdesk. En bovendien, komt het ook met enige regelmaat voor, dat een volgende poging om het bericht te weigeren, alsnog fout gaat, bijvoorbeeld omdat het verstuurd wordt vanaf een andere server. We hebben onze infrastructuur tenslotte netjes redundant opgezet, nietwaar? Kortom: een hoop valse SPAM-meldingen en vooral valse alarmen. Jij houdt wat meer SPAM buiten de deur, maar je bezorgt je collega’s in de werled een hoop werk.

En dat allemaal voor een paar pilletjes.

Het is allemaal nog steeds veel te ingewikkeld met al die computers. Weliswaar hoef je tegenwoordig geen memory managers meer in DOS te installeren om je drivertjes kwijt te raken, maar alles is tegenwoordig een computer en het koppelen van alle multimediaapparatuur brengt weer nieuwe complicaties mee.

En dus ben je, als je in je omgeving het stempel ‘nerd’ eenmaal hebt, een graag geziene gast als er problemen met netwerk en aanverwante opgelost moeten worden. Daar helpt geen T-shirt tegen. En natuurlijk probeer je je vrienden en familie zo goed mogelijk te helpen, en uiteindelijk krijg je altijd alles wel aan de praat. En zo houd je die reputatie in stand.

Maar vandaag heb ik een belangrijke stap op weg naar meer rust gezet. Ik heb gefaald. Mijn reputatie heeft een flinke deuk opgelopen. Vriend W. had een ingewikkelde NAS op de kop getikt, en een al even luxe media streamer. Van versterker en tv spreek ik maar niet. Alleen: de streamer zag de NAS niet. En de laptop, met Vista (getsie), zag hem soms wel en soms niet. Kon niet zo ingewikkeld zijn. Maar wat ik ook probeerde, tot firmware upgrades aan toe, de laptop direct aansluiten op de NAS werkte als een zonnetje, maar via de router was en bleef het ding onzichtbaar. En die router kwam ik niet in. Password vergeten, of nooit gekregen van de provider, hoe dan ook. Uiteindelijk maar gezegd dat ik er ook niet uit kwam. Binnenkort een fraaie NAS op marktplaats ben ik bang.

Enfin, die belt me voorlopig niet meer. Maar ben ik er nou echt blij mee?

Ik heb nog ergens een heel oud T-shirt met afbeeldingen van allerlei crash-schermen: Linux, Mac, Solaris en nog een paar. Alle systemen crashen wel eens. Toch staat er op dat shirt maar één plaatje dat echt beroemd is, en dat is het fameuze Blue Screen of Death, of BSOD, dat de Windows-gebruiker te zien kreeg als het systeem weer eens crashte.

Nou moet eerlijkheidshalve wel opgemerkt worden dat het BSOD zeldzamer is geworden in de latere versies van Windows, maar het blijft hilariteit en ongelukken opleveren. Beroemd is natuurlijk de keer dat tijdens een demo van Bill Gates zelf het BSOD groot op het doek verscheen, maar er zijn wel meer mooie plaatjes op internet te vinden van geldautomaten, grote lichtkranten, en dergelijke die crashen.

Maar wel erg bont wordt het als je tattoeëer-robot vastloopt. Want dat moet toch het scenario zijn geweest waardoor de gehate melding op iemand z’n arm terecht kwam. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat iemand voor de lol zo’n foutmelding laat zetten.

Overigens: soms mag ik erg graag naar zo’n BSOD kijken. Press any button to continue……

Het blijft oppassen met elektronische communicatie. Dat je niet op Facebook op je baas moet schelden, snappen de meesten wel, maar als er weer iemand is die het niet door heeft, gaat dat ook meteen het hele internet over, tot algemene hilariteit.

Maar niet alleen je baas kan het lastig maken, ook als je op Twitter een collega voor het hoofd stoot, kan het akelig onaangenaam worden op het werk, zoals blijkt uit de bijdrage van ‘Cold Shoulder’ aan Slate’s vragenrubriek:

Dear Prudence,
I wrote something not so flattering about a co-worker on my Twitter page, and she found out about it after someone on my friend list showed it to an acquaintance of hers. The co-worker went to human resources and complained that I was talking about her on Twitter. Because I tweeted on my own personal time, the only thing H.R. could suggest was to be careful about who my friends are on Twitter. So I deleted friends of friends who know the co-worker. My page is marked “private,” so only the people I have chosen as friends can see my entries. Now the co-worker I talked about has made other co-workers give me the cold shoulder. All these women are over 40 and are acting like 5-year-olds. Can you suggest some options for dealing with such a hostile environment? I love my job. so I don’t want to look for work elsewhere.

Maar het kan nog erger: in Australië werd een vrouw ontslagen omdat ze mailtjes in alleen maar hoofdletters schreef. Dat lijkt wreed, maar ik vind dat eigenlijk volkomen terecht. Er is al zoveel mailvervuiling. Als je nu nog niet weet dat HOOFDLETTERS STAAN VOOR SCHREEUWEN, dan ben je een hopeloos geval. Ik zou trouwens nog wel wat verder willen gaan. Ik vind dat iedereen ontslagen moet worden die mailtjes stuurt met:

• virusmeldingen die je aan iedereen moet doorsturen (‘echt, Bill Gates heeft zelf bevestigd hoe gevaarlijk het is’);

• van die ‘help een zielig jongetje’ berichten (als dat jongetje al bestaan heeft, is-ie nu allang dood);

• enorme bestanden met een ‘grappig’ filmpje;

• veel te veel CC’s aan Jan-en-alleman;

• ach, ik zou nog wel een tijdje door kunnen gaan…..

Ik was stiekem al een tijdje aan het denken over een GPS-apparaat op de racefiets, toen dit voorjaar mijn oude Ciclosport fietscomputer kapot ging. Tijd voor wat nieuws dus. En op aanraden van een ex-collega en twitter-vriend werd dat de Garmin Edge 705. Een fietscomputer en GPS-navigatiesysteem in één.

GPS

Zo’n GPS op je stuur heeft zo z’n voordelen. Vooral omdat het effect is dat ik regelmatig een onbekende weg insla in de wetenschap dat als ik verdwaal, ik gewoon aan de navigatie kan vragen me zo snel mogelijk weer naar huis te brengen. En bovendien leidt het apparaat je wel eens langs een andere route dan je gewend bent. Zo leer ik de omgeving veel beter kennen dan als ik alleen maar de bekende vaste rondjes rijd.

Maar er is ook wel het een en ander aan te merken op de navigatiemogelijkheden van dit apparaat. Ten eerste vind ik de modus waarbij je de kaart op het scherm ziet, vrijwel onbruikbaar. Niet te vergelijken met het zicht dat bijvoorbeeld TomTom je op de weg biedt. En dat komt niet alleen door het kleinere scherm. Wel handig is het scherm waarbij je een kompasroos ziet, met een duidelijke rode pijl die de te rijden richting aangeeft.

Lees de rest van dit bericht »