Ik heb een wat wisselende waardering voor de Arctic Monkeys. Bij de eerste keer live, op Werchter 2007, was ik niet onder de indruk. Daarvoor waren ze op het podium toch wat te introvert. Maar toen ik daarna de eerste twee CD’s eens beluisterde, raakte ik steeds enthousiaster.
Ondertussen begon Geke ze ook grijs te draaien. En omdat ze graag eens mee zou willen naar een concert, besloot ik twee kaartjes voor hun optreden in de Heineken Music Hall van afgelopen woensdag te bestellen.
Nu stond deze tour natuurlijk in het teken van promotie van de nieuwe CD, “Humbug“, dus als voorbereiding heb ik die toen ook maar aangeschaft. En ik moet helaas zeggen, die is me niet meegevallen. Het is best een aardige CD, maar er staat, misschien behalve het openingsnummer “My Propeller”, niets op dat blijft hangen. En zo heb ik steeds na een aantal nummers opeens het moment dat ik me realiseer dat de CD al een tijd op staat, maar dat ik me er niets van herinner omdat ik gewoon afgedwaald ben. Dat heb ik met “Whatever People Say…” en “Favourite Worst Nightmare” nou nooit.
Ik was dan ook erg benieuwd hoe het live zou zijn. Grappig genoeg viel dat dan weer alles mee. Ten eerste werden we lekker opgewarmd door de Eagles of Death Metal, soms geafficheerd als het hobbybandje van Josh Homme (Queens of the Stone Age), de producer van Humbug. Vorig jaar op Rock am Ring was ik ze ook al tegengekomen en dat was toen alleraardigst, vooral omdat ze er zelf zo’n lol in hadden.
De Monkeys begonnen daarna als silhouetten in de rook, en hadden gelukkig voldoende licht en videoschermen meegenomen, want ze blijven een beetje verlegen. Muzikaal mocht het er echter zijn. De muziek die deze jongens (want dat zijn het toch eigenlijk nog steeds een beetje) maken, is bepaald niet eenvoudig, maar werd met verve gebracht. Een mooi opgebouwde set met een goede afwisseling tussen nieuw en oud (“Brianstorm”, “I Bet That You Look Good On The Dancefloor”, helaas geen “Teddypicker”). Het oude viel wel beter bij het publiek dan het nieuwe materiaal overigens, maar dat gaf wel een goede afwisseling tussen hoogtepunten en rustpunten. Waarbij me opeens ook “Crying Lightning” positief opviel. Alles bij elkaar toch een prima concert en een mooie ervaring.
Kortom, 3 CD’s waarvan 2 (zeer) goed, 2 optredens waarvan 1 goed. ‘t Kon minder.
Tegen het einde van het schooljaar vinden ook altijd de uitvoeringen van de diverse muzieklessen plaats. Geke moest een paar stukjes spelen waar ze een paar weken later examen in moest doen. Waarvoor ze overigens glansrijk slaagde.
Vorige week ging Geke’s telefoon opeens stuk. Anderhalf jaar oud, en ineens ging het schermpje op zwart. De rest deed het nog wel maar erg handig was het natuurlijk niet. Mijn aanvankelijke reactie was dat we die dus wel weg konden gooien, maar zij was aardig gehecht aan haar toestelletje en de inhoud daarvan. Die inhoud bleek al aardig te redden met het bijbehorende PC-programma. Waarbij het dan wel nodig was dat Geke de menu’s van het apparaat genoeg uit haar hoofd kende om blind de Bluetooth aan te zetten.
We togen vervolgens eerst maar eens naar de winkel waar ze hem gekocht had, min of meer in de verwachting dat ze ofwel zouden zeggen dat er toch niks aan te doen was, of dat reparatie zo duur zou zijn dat een nieuwe toch een interessantere optie was. Maar wie schetst mijn verbazing? Het bleek dat 2 jaar garantie heel normaal is en dat de telefoon dus gewoon opgestuurd en zeer waarschijnlijk gerepareerd of vervangen zou worden.
Dat duurt dan natuurlijk wel een paar weken en voor de overbrugging was het wel handig om even een simpel vervangend telefoontje te kopen. Een meisje van 14 kan vandaag de dag natuurlijk niet een paar weken zonder. En ook dat viel reuze mee. Voor nog geen 20 euro hadden we een compleet toestel met alle noodzakelijke functies. Niet echt een mooi display, en geen camera, maar voor bellen prima, en ook bijvoorbeeld Bluetooth. Simlock-vrij zodat ze haar nummer gewoon kan houden, maar ook met een SIM-kaartje erbij met een tientje beltegoed en een nummer zodat we hem na reparatie nog als reserve kunnen gebruiken.
En dan heb je dus een telefoon die je eigenlijk maar een tientje kost. Ik vind het echter verbazend hoe het voor die prijs gemaakt kan worden. Maar wel handig!
Zag of hoorde je vroeger af en toe wel eens iemand in je omgeving die een spelconsole had, de laatste maanden lijkt iedereen wel aan de WII te gaan. Het verkoopsucces van dat apparaat is werkelijk indrukwekkend. Geen wonder ook: met de bewegingsgevoelige afstandsbediening (de WII-mote) is er eindelijk weer eens iets echt nieuws onder zon. Vooral de meegeleverde WII-Sports maakt duidelijk wat de mogelijkheden van zo’n nieuwe besturing zijn. Cool!
Ook bij huize GAMP werd zo’n apparaat bezorgd door de goedheiligman. En daar sta je dan opeens in de huiskamer te zweten op de virtuele tennisbaan, of te vloeken omdat je bij het golfen een makkelijke put mist. Daarnaast zat als extraatje het programma WII-music in de zak. Ik heb er niks mee, want ik vind het leuker om gewoon de gitaar te pakken om muziek te maken, maar de kinderen vermaken zich er kostelijk mee. En het lijkt ook best goed voor hun ritmegevoel en samenspelen, dus we laten het maar zo.
Met Geke’s verjaardag werd de voorraad aangevuld met Mario Kart. Dat wordt dan weer geleverd met een stuurtje om de Wii-mote in te doen, zodat het meer lijkt op echt besturen. Nou kun je beter sturen zonder dat stuurtje maar met de aparte Nunchuk-pookjes, maar verder is dit weer een heerlijk verslavend spel, mede doordat er met het vorderen van je prestaties steeds meer voertuigen, circuits en bestuurders vrij komen waar je uit kunt kiezen. Buitengewoon slecht voor de nachtrust, dat wel.
Het zou trouwens best eens kunnen dat de nu nog revolutionaire besturing binnenkort al weer achterhaald wordt door directe besturing met je denkkracht maar dat zien we dan wel weer. En dan kunnen we altijd nog blijven wii-en voor de conditie.
De afgelopen zeven jaar heb ik vrijwel elke zaterdag tijdens het winterseizoen op de kunstijsbaan de Vechtsbanen rondjes gereden. Elke week mee met Geke en later Aliek die gingen lessen en dan maar rondjes draaien. Echt heel leuk vond ik dat nooit: zo’n 50 rondjes, 100 bochten in zo’n uurtje. En met dat tempo ben je ook niet snel genoeg meer om in de binnenbaan te rijden, dus als het wat kouder en dus drukker wordt, moet je ook nog regelmatig in de remmen voor de echte krabbelaars.
Maar het is goed om de conditie in de fietsloze periode tenminste een beetje op peil te houden en bovendien: als er natuurijs komt wil je het schaatsen natuurlijk niet verleerd zijn. De enige winters dat er wat ijs lag, miste ik het echter net. Dus dezer dagen was het voor het eerst sinds tijden dat ik weer op natuurijs kon schaatsen. En voor Geke en Aliek was het zelfs de allereerste keer.
Marja, Peter, Geke en Aliek zijn deze zomer op vakantie geweest naar Amerika. Op bezoek bij zus Regien, en verder kijken naar de prachtige natuur. Zoals elke zomer maken we daar een verslagje van, maar deze keer wilde ik het graag op internet zetten. Leek me leuk.
Ik was al een beetje aan het nadenken over hoe ik dat moest doen toen ik Mapness tegen kwam. Een hele leuke site waar je de plaatsen waar je geweest bent kunt aangeven op de (google maps) kaart. Bij elk punt kun je vervolgens tekst, foto’s en video plaatsen. Dat bij elkaar maakt echt een hartstikke leuk reisverslag.
Ieder jaar organiseert Aliek’s pianolerares bij het UCK, Marion, een avond waarop haar leerlingen optreden met andere zangers en musici. Dat levert altijd een leuke avond met zeer uiteenlopend materiaal op, van zeer simpel tot tamelijk vergevorderd, van zang via viool tot complete bandjes.
Aliek speelde dit jaar met haar grote zus Geke een stukje genaamd ‘Fairy Dance’.
In het weekend van 1 en 2 maart ging een flinke ploeg zwemmers naar Bochum in Duitsland waar een weekendtoernooi georganiseerd was. De zwemmers waren Anne, Courtney, Geke, Tessa, Seser, Zakaria, Sander en Aziz van ZVUtrecht, aangevuld met Robin van Aggele van Zwemlust/Den Hommel. Daarnaast gingen er drie coaches en vijf ouders mee.
Het toernooi bood een ruime keus aan te zwemmen nummers. ’s Morgens was er tijd ingeruimd voor de langere afstanden, zaterdag de 800 vrij en de 400 wissel en zondag de 1500 vrij. En ’s middags was er dan veel keuze uit verschillende nummers. Anders dan we in Nederland gewend zijn, wordt er daar niet in leeftijdcategorieën gezwommen. Elk nummer staat open voor alle leeftijden en de indeling van de series is gewoon naar In-tijd. Dat betekent in de praktijk natuurlijk meestal wel dat in de eerste series de kleintjes zwemmen en in de latere series de volwassenen. De resultaten worden overigens wel per jaargang opgesteld. Naast de individuele nummers was het ook mogelijk mee te dingen naar een klassement, door een bepaalde combinatie van alle vier zwemslagen te zwemmen. Niet iedereen van de Nederlandse ploeg had daar overigens zin in.
Peter en Geke, als de gitaristen van de familie, hebben dit seizoen een abonnement op de concertserie ‘Wereldsnaren’ van Vredenburg. Dit jaar niet in Vredenburg zelf vanwege de verbouwing, maar in diverse zalen in de stad. Vanavond waren we in Leeuwenbergh voor een concert ‘Tangogitaar uit Uruguay’.
Nou was de naam tangogitaar een klein beetje misleidend. Het concert werd uitgevoerd door Julio Cobelli op gitaar en Edison Bordon op bandoneon. Daarbij was de bandoneon minstens zo aanwezig als de gitaar. Zeker in het begin kwam de gitaar vaak meer in de rol van begeleiding terecht. Later veranderde dat trouwens wel, met ook een aantal nummers voor sologitaar.
De tangogitaar is trouwens ook geen apart soort instrument. Voor zover ik kon zien ging het hier om een normale klassieke, of Spaanse, gitaar. Met nylonsnaren dus. Wel opmerkelijk was dat het instrument volledig met het plectrum bespeeld wordt, wat niet gebruikelijk is bij dit instrument. Dat weerhoudt Cobelli er overigens niet van zeer snel het volledige bereik van de gitaar te benutten.
Het is wel een mooie combinatie: gitaar met bandoneon. En de heren hadden er wel zin in ook, dus het werd wel een avond met mooie muziek. Geen tango waar je nou even de voetjes mee van de vloer wilde tillen, daarvoor was deze muziek te veel op zichzelf komen te staan. Maar mooie, melancholieke nummers, met af en toe toch ook wel wat opgewekters er tussen. Uit de spaarzame toelichting van Cobelli zelf konden we niet veel opmaken want die waren in het Spaans.
Wel enigszins te verstaan was de aankondiging van het laatste nummer: “la tango mas famosa del munod”. Nee he? Het zal toch niet? Maar jawel hoor: ergens heel ver in de diepte van een prachtig stuk hoor je zowaar een themaatje uit Olé Guapa terug.
Schaatsen op natuurijs? Het zal er voorlopig wel niet van komen vrees ik. En elke zaterdag op dat 400 meter-baantje van de Vechtsebanen is natuurlijk goed voor de conditie, en een heel klein beetje voor de techniek, maar het is wel geestdodend. Ik was dan ook aangenaam verrast door het bericht een aantal maanden geleden dat er een lange kunstijsbaan in de polder zou komen. Ik nam me meteen voor om er eens te gaan kijken. Vanmiddag was het zover.
Aliek had ook ontzettende zin om te gaan, want ze had al van een meisje van schaatsles gehoord dat het erg leuk was, en ze had zich voorgenomen tenminste 2 rondjes van 5 kilometer te rijden. En Geke wilde ook wel mee, zodat we met z’n drieën koerst zetten richting Biddinghuizen. Het is wel een eind rijden vanuit Utrecht, want je bent zo 3 kwartier kwijt, maar dat moet je er maar voor over hebben. Lees de rest van dit bericht »
RSS-feed
Ik heb een wat wisselende waardering voor de Arctic Monkeys. Bij de eerste keer live, op Werchter 2007, was ik niet onder de indruk. Daarvoor waren ze op het podium toch wat te introvert. Maar toen ik daarna de eerste twee CD’s eens beluisterde, raakte ik steeds enthousiaster.
