Het hoort erbij, bij deze tijd van het  jaar. Stoppen met roken, minder drinken, eindelijk de zolder eens opruimen, dat soort dingen. Op blogs zoals deze kom je na een tijd van inactiviteit vaak het voornemen tegen om vanaf nu weer regelmatig te gaan schrijven. Maar dat is niet wat ik me voorneem. De inactiviteit is er inderdaad terwijl er genoeg was om over te schrijven: de nieuwe CD van Rammstein, en het bijbehorende concert in Gelredome bijvoorbeeld. Of de Magic Mouse en andere leuke nieuwe gadgets. Of een sullige inbraak in ons huis, met aanzienlijk meer schade dan buit. Of allerlei nieuwtjes van Google die de laatste maanden het licht zagen.

Maar blijkbaar heb ik er geen zin meer in. Of geen tijd meer voor. Hoe dan ook, ik stop ermee. Ik ga op www.hasperhoven.net een simpele statische homepage maken. Ik laat het domein wel bestaan want dat heb ik nog nodig voor andere sites, maar dit bloggen laat ik verder zitten. Hoef ik mezelf ook geen  druk op te leggen dat ik eigenlijk weer eens moet schrijven. Klaar.

Totdat ik me weer bedenk natuurlijk:-)

En Twitter dan?
Misschien komt dat gebrek aan blogzin ook wel mede door het twitteren. Maar aan de andere kant: ook dat wordt steeds minder frequent. Op een gegeven moment heb je het ook wel gehad, weer aan de wereld (alhoewel, wie luistert er eigenlijk?) vertellen wat je aan het koken bent. Twitter is ook veranderd de afgelopen paar jaar. Het was een beetje malle hobby voor nerds, met tweets die bij voorkeur over kleine details gingen; nu is het een officieel medium, met name voor iedereen die een beetje bekend is, om zijn of haar achterban te bereiken. Niks mis mee, maar ik ben geen BN’er. Dus ook daarvan neem ik me voor me in elk geval niet door mezelf verplicht te voelen iets actueels als meest recente tweet te hebben. Tijdens een evenement als Rock Werchter zal ik vast nog wel twitteren, gewoon omdat het leuk is om ook andere bezoekers te bereiken. Maar verder…. We zullen wel zien.

Ik heb een wat wisselende waardering voor de Arctic Monkeys. Bij de eerste keer live, op Werchter 2007, was ik niet onder de indruk. Daarvoor waren ze op het podium toch wat te introvert. Maar toen ik daarna de eerste twee CD’s eens beluisterde, raakte ik steeds enthousiaster.

Ondertussen begon Geke ze ook grijs te draaien. En omdat ze graag eens mee zou willen naar een concert, besloot ik twee kaartjes voor hun optreden in de Heineken Music Hall van afgelopen woensdag te bestellen.

Nu stond deze tour natuurlijk in het teken van promotie van de nieuwe CD, “Humbug“, dus als voorbereiding heb ik die toen ook maar aangeschaft. En ik moet helaas zeggen, die is me niet meegevallen. Het is best een aardige CD, maar er staat, misschien behalve het openingsnummer “My Propeller”, niets op dat blijft hangen. En zo heb ik steeds na een aantal nummers opeens het moment dat ik me realiseer dat de CD al een tijd op staat, maar dat ik me er niets van herinner omdat ik gewoon afgedwaald ben. Dat heb ik met “Whatever People Say…” en “Favourite Worst Nightmare” nou nooit.

Ik was dan ook erg benieuwd hoe het live zou zijn. Grappig genoeg viel dat dan weer alles mee. Ten eerste werden we lekker opgewarmd door de Eagles of Death Metal, soms geafficheerd als het hobbybandje van Josh Homme (Queens of the Stone Age), de producer van Humbug. Vorig jaar op Rock am Ring was ik ze ook al tegengekomen en dat was toen alleraardigst, vooral omdat ze er zelf zo’n lol in hadden.

De Monkeys begonnen daarna als silhouetten in de rook, en hadden gelukkig voldoende licht en videoschermen meegenomen, want ze blijven een beetje verlegen. Muzikaal mocht het er echter zijn. De muziek die deze jongens (want dat zijn het toch eigenlijk nog steeds een beetje) maken, is bepaald niet eenvoudig, maar werd met verve gebracht. Een mooi opgebouwde set met een goede afwisseling tussen nieuw en oud (“Brianstorm”, “I Bet That You Look Good On The Dancefloor”, helaas geen “Teddypicker”). Het oude viel wel beter bij het publiek dan het nieuwe materiaal overigens, maar dat gaf wel een goede afwisseling tussen hoogtepunten en rustpunten. Waarbij me opeens ook “Crying Lightning” positief opviel. Alles bij elkaar toch een prima concert en een mooie ervaring.

Kortom, 3 CD’s waarvan 2 (zeer) goed, 2 optredens waarvan 1 goed. ‘t Kon minder.

De open source wereld heeft met begrijpelijk enthousiasme gereageerd op de nieuwe site van het Witte Huis. Die is namelijk gebaseerd op het OSS content management system Drupal. Dat is een goede zaak. De nieuwe regering geeft het goede voorbeeld. En ze gebruiken ook de juiste argumenten. Niet dat het goedkoper is, maar dat het veiliger is, bijvoorbeeld. Zo trek je twijfelaars over de streep.

Dat er binnen de open source community ook stammenstrijden heersen, bewijst een blogpost op Slate (nou niet direct een techblog) van ene Chirs Wilson die dit een politieke ramp vindt. Met name omdat het systeem niet gebruikersvriendelijk zou zijn, en omdat de ontwikkelaars een beetje te eigenwijs zijn naar zijn smaak. Hij zal wel eens een voorgestelde change afgewezen hebben zien worden of zo.

Nu ken ik Drupal zelf niet echt. Ik heb er wel eens naar gekeken en toen toch besloten Joomla! of Wordpress te kiezen, maar ik weet absoluut niet meer waarom. Misschien was ik het met de inhoudelijke argumenten van Wilson wel eens. Niet gebruikersvriendelijk (en gebruiker is dit verband dan de beheerder van de site) misschien. Maar om je frustratie nou op zo’n manier bot te vieren…

Ik vind de switch naar Drupal in elk geval goed nieuws.

Gisteren werd met een hoop gedoe Windows 7 dan eindelijk echt officieel gelanceerd. Iedereen die een beetje interesse had, draaide natuurlijk allang ergens een beta of een release candidate, maar officieel stonden de dozen pas gisteren in het schap. En dat ging niet onopgemerkt voorbij aan de internetgemeenschap.

In de eerste plaats natuurlijk recensies. De meeste behoorlijk positief tot juichend. Dit is de beste versie van Windows ooit enzo. En serieuze voorspellingen dat de professionele markt, voor pakweg 75% nog op XP omdat Vista zo slecht beoordeeld werd, snel over zal stappen. Dat is mooi.

En opeens is daar ook weer de controverse met de “Mac fanboys”. Sommige recensies spreken niet alleen van de beste Windows-versie ooit, maar zelfs van het beste besturingssysteem ooit. Wat sommige Mac-gebruikers dan weer niet leuk vinden. Die wijzen bijvoorbeeld op het feit dat de $120-upgradeprijs wel hoog is voor wat in essentie alleen een service pack voor Vista is. Beetje kinderachtig natuurlijk, als Mac-gebruiker over hoge prijzen beginnen, maar voor deze ene keer mag het misschien omdat Snow Leopard (waarvan je net zo terecht of onterecht kunt stellen dat het slechts een service pack is) deze ene keer goedkoper was. De filmpjes van Apple vind ik in elk geval tenenkrommend. Al is dat ene filmpje waarin van elke Windows-versie in herinnering wordt gebracht dat hij beloofde alle tekortkomingen van de vorige versies op te lossen (“Trust me!”), wel raak.

Ik denk eigenlijk dat de verhoudingen tussen Windows en Mac wel ongeveer zo blijven als ze zijn, met slecht geleidelijke veranderingen. Windows 7 is geen Mac-killer en Snow Leopard is geen Windows-killer. Volgende week is de rust wel ongeveer terug.

Nu kunnen we ons nog even vrolijk maken om de randverschijnselen: een launch-party video en de parodie erop, of de speciale Windows 7-burger. Hmm, zou Windows 7 ook veel te veel overtollig vet bevatten? (Sorry, sorry, ik kon het niet laten:-)

En Linux? Wordt  dat nog een factor op de desktop? Ubuntu 9.10 komt toch ook een dezer dagen uit? Ach, zelf Linus is zo te zien wel blij met Windows 7.

Lily Allen heeft het een beetje moeilijk met de sociale media de laatste tijd. Ze was oorspronkelijk wel in voor een nieuwtje en twitterde er lustig op los, had een pagina op Facebook en Myspace enzovoort. Maar nu heeft ze op aandringen van haar vriendje blijkbaar alleen nog maar een vaste telefoon plus een mobieltje dat ze altijd thuis laat.

En bovendien verzet ze zich tegen een andere uitwas van de moderne tijd, het file-sharen. Op haar blog op Myspace schrijft ze dat mannen als Nick Mason van Pink Floyd makkelijk praten hebben dat ze het wel OK vinden, want die zijn toch al binnen. Maar geen CD’s meer verkopen is de dood in de pot voor nieuwe artiesten. Het verhaal dat we al kennen van BREIN en aanverwanten dus. Kortom, Lily vindt het “Really No’ OK“.

In dezelfde blogpost schrijft ze  dat als je nou denkt dat ze de platenbazen napraat, dan vergis je je. Die platenbazen hadden het geld niet in hun eigen zak hadden moeten steken, maar aan ontwikkeling moeten uitgeven.

Ze geeft trouwens wel een leuk inkijkje in het businessmodel van die platenmaatschappijen. Ze schrijft namelijk dat je als beginnend artiest wordt opgezadeld met huizenhoge leningen. Zij heeft de hare net afbetaald. Die platenmaatschappijen zijn met andere woorden verworden tot bankiers. Vandaar ook die bonussen natuurlijk.

En ze is dubbel slachtoffer: op haar eigen MySpace-pagina heeft ze YouTube-filmpjes gezet. Maar als je ze wilt spelen, krijg je de melding “Embedding disabled by Request”. Die request kwam vast  niet van Lily zelf.

De muis is ruim 40 jaar oud, en een jaar of 25 algemeen in gebruik. En er is in die tijd eigenlijk weinig aan veranderd. Wat extra knoppen, een scrollwiel, maar het blijft een kastje dat je over je tafelblad heen en weer schuift.

En eigenlijk is dat helemaal niet meer nodig. Dat is misschien nog wel het best aangetoond door de iPhone met z’n multitouch interface. Maar ook de Microsoft Surface heeft geen muis meer nodig. Volgens 10/GUI kan ook de gewone desktop PC binnenkort met de vingers bediend worden. En dan niet met een touch screen, maar met een tienvingerige muispad bij het toetsenbord. Leuke video.

Ik denk alleen dat het nog waarschijnlijker is dat de hele desktop PC gaat verdwijnen. Je bent overal online via je mobieltje, tafel, of een schermpje in de koelkastdeur. Allemaal na verloop van tijd vol met vettige vingerafdrukjes. Of nog veel mooier….

Laura Dekker is hier al weer een beetje uit het nieuws verdwenen met haar plan om de wereld rond te zeilen in haar eentje. Maar in Australië is de vraag hoe oud of jong je moet zijn nog helemaal actueel. Met name omdat Jessica Watson, 16, binnenkort wil vertrekken voor een tweede poging, nadat ze in de eerste poging al direct forse averij op had gelopen toen ze op een Chinees vrachtschip botste.

Andrew Cape, een vermaard zeiler die de nodige keren rond is geweest, vooral inde Volco Ocean Race, heeft zich nu in de discussie gemengd met een open brief aan de Australian. “Don’t do it” is kort samengevat zijn boodschap. “Je gaat toch niet op je eerste bergwandeling de Mount Everest op?” zo typeert hij haar plan dat haar direct de Southern Ocean in zou voeren. En Cape kan weten hoe het daar kan spoken.

Het zou me trouwens niks verbazen als Laura met haar 13 jaar meer ervaren is dan Jessica. Op de eerste nacht al op een vrachtschip knallen is natuurlijk wel heel sullig. En het helpt Laura ongetwijfeld niet in haar pogingen het bevoegd gezag te overtuigen dat het best kan.

Als Jessica trouwens nu 16 is en de jongste zou worden, heeft Laura dus nog wel een paar jaartjes de tijd om als jongste de wereld rond te zeilen. Kunnen we er mooi nog een paar zomers over discussiëren.

via xkcd

Microsoft is vast van plan om oude tijden te doen herleven. En dan met name de gekte die ontstond voordat Windows 95 in de verkoop kwam. Toen hadden ze een deel van het publiek zo gek gekregen dat ze voor de deuren van winkels overnachtten om toch maar een exemplaar van het nieuwe besturingssysteem te pakken te krijgen. Dat hebben ze daarna niet meer voor elkaar gekregen.

Maar nu wordt er weer reikhalzend naar de nieuwste versie, Windows 7, die overeen paar weken uit moet komen. Zal mede komen doordat de vorige versie zo’n bagger was. Natuurlijk is voor de deur liggen er niet meer bij, want iedereen die echt geïnteresseerd is, heeft wel een kopietje kunnen downloaden. Dat kon in1995 nog niet zo eenvoudig.

Dus hebben de marketeers uit Seattle iets nieuws bedacht: de launch-party. Nodig je vrienden en familie uit op 22 oktober, laat ze allemaal hun PC meebrengen, en ga gezellig samen de nieuwste versie van Windows installeren. Knettergek of briljant? Ik ben er nog niet uit. Lijkt mij het zoveelste bewijs dat dat vlak bij elkaar ligt. En dan te bedenken dat volgens sommige analisten Windows 7 eigenlijk helemaal niks nieuws onder de zon brengt. Toch weer knappe marketing.

Tip voor de gastheer: zorg voor een hele grote disk om eerst iedereen een backup te laten maken, en vergeet niet een stevig borrel bij de hand te houden voor als er toch iets mis gaat.

OK, het is vervelend SPAM, maar met een beetje filter heb je er eigenlijk bijna geen last meer van. Ik gebruik zelf Spamassassin op de mailserver en wat daar door komt, wordt door Thunderbird netjes herkend dus eigenlijk zie ik misschien maar één keer per week een Viagra-mailtje en dat kan ik dan zelf nog wel weggooien. Hetgeen niet wegneemt dat er steeds maar weer mailtjes gestuurd worden. Je zou toch denken dat er niemand op reageert en dat het dan wel een keer ophoudt, maar blijkbaar werkt dat niet zo.

En omdat beheerders van mailservers niet zien dat de meeste van die mailtjes de gebruiker nooit echt bereiken, maar wel in hun statistieken zien dat er erg veel aangeboden wordt, en er dus de nodige netwerk- en servercapaciteit verspild wordt, gaan ze regelmatig over tot draconische maatregelen. Niet zelden zijn die middelen erger dan de kwaal.

Zo blijkt de universiteit waar ik werk sinds enige tijd op de zwarte lijst te staan van een clubje dat SORBS heet. Daar zijn we naar het schijnt opgekomen toen een onnozele gebruiker (en met ruim 35.000 gebruikers zit er altijd wel eentje tussen) in een phishing-mailtje trapte en z’n username/password netjes aan de bad guys uitleverde. Die gebruikten zijn account vervolgens om SPAM te versturen. Kan gebeuren, snel password veranderd, opgelost, zou je denken. Maar nee, één van die mailtjes heeft SORBS bereikt en nu zijn wij dus aangemerkt als bad guys. Kan wel weer verholpen worden, moeten we alleen even betalen. Niet veel, maar toch, afpersing doen we niet aan mee. Dus blijven we op die lijst staan, en krijgen we met enige regelmaat klachten van gebruikers.

Een ander modern trucje is het zogenaamde ‘grey listing‘. Daarbij wordt een mailtje door de ontvangende server om te beginnen altijd een keer geweigerd. Maar hij onthoudt wel de betrokken mail-adressen en het IP-adres van de zendende server. SPAM-verspreidende bots geven het meestal na zo’n eerste weigering direct op, maar een ‘nette’ server probeert het later nog eens, en dan wordt het mailtje wel geaccepteerd. Een vuil, maar effectief, trucje. Wel jammer dat mail-verkeer dus altijd kuntsmatig vertraagd wordt. Maar wat erger is: het levert de verzendende partij, en dus de beheerder van de ‘nette’ mail-server, een hoop werk op. Ten eerste lezen veel gebruikers slecht. Als ze een waarschuwingsmelding krijgen dat een bericht (nog) niet is afgeleverd, melden ze dat direct bij de helpdesk. En bovendien, komt het ook met enige regelmaat voor, dat een volgende poging om het bericht te weigeren, alsnog fout gaat, bijvoorbeeld omdat het verstuurd wordt vanaf een andere server. We hebben onze infrastructuur tenslotte netjes redundant opgezet, nietwaar? Kortom: een hoop valse SPAM-meldingen en vooral valse alarmen. Jij houdt wat meer SPAM buiten de deur, maar je bezorgt je collega’s in de werled een hoop werk.

En dat allemaal voor een paar pilletjes.