Ik was stiekem al een tijdje aan het denken over een GPS-apparaat op de racefiets, toen dit voorjaar mijn oude Ciclosport fietscomputer kapot ging. Tijd voor wat nieuws dus. En op aanraden van een ex-collega en twitter-vriend werd dat de Garmin Edge 705. Een fietscomputer en GPS-navigatiesysteem in één.

GPS

Zo’n GPS op je stuur heeft zo z’n voordelen. Vooral omdat het effect is dat ik regelmatig een onbekende weg insla in de wetenschap dat als ik verdwaal, ik gewoon aan de navigatie kan vragen me zo snel mogelijk weer naar huis te brengen. En bovendien leidt het apparaat je wel eens langs een andere route dan je gewend bent. Zo leer ik de omgeving veel beter kennen dan als ik alleen maar de bekende vaste rondjes rijd.

Maar er is ook wel het een en ander aan te merken op de navigatiemogelijkheden van dit apparaat. Ten eerste vind ik de modus waarbij je de kaart op het scherm ziet, vrijwel onbruikbaar. Niet te vergelijken met het zicht dat bijvoorbeeld TomTom je op de weg biedt. En dat komt niet alleen door het kleinere scherm. Wel handig is het scherm waarbij je een kompasroos ziet, met een duidelijke rode pijl die de te rijden richting aangeeft.

Lees de rest van dit bericht »

De ANWB heeft een bijzonder grappig systeem om leuke fietsrondjes te vinden: de knooppunten. Een aantal belangrijke kruisingen en splitsingen van fietsroutes hebben een nummer gekregen en de routes tussen nabijgelegen knooppunten zijn keurig met bordjes aangegeven. Zo kun je heel eenvoudig op pad gaan met een lijstje nummers op zak en je hoeft verder bijna niet meer op de route te letten. Het systeem bestond al jaren in Limburg, en daar kende ik het van, maar sind kort is ook de provincie Utrecht voorzien van de groene bordjes.

Dat was voor mij reden om vandaag eens een alternatieve route voor mijn training te kiezen. Ik ken al wel een hoop paadjes in deze omgeving, maar je hebt toch een beetje de neiging om de bekende rondjes te rijden. Erg leuk, want ik heb weer wat nieuwe afsnijdingen en doorsteekjes gevonden op deze manier.

Groot nadeel is dat deze fietsroutes niet speciaal voor racefietsers zijn gemaakt. De ANWB vindt een onverharde weg, of een schelpenpad, prima begaanbaar voor fietsers, en voor veel fietsers is dat natuurlijk ook zo. Maar ik kwam vanmiddag op die manier wel op een semi-verhard fietspad bij Austerlitz terecht. En toen daar opeens een slecht lopende bocht in zat, die bovendien nog nat was van de eerder gevallen regen, hielden mijn racebandjes het niet en maakte ik een lelijke buikschuiver. Au. Van de fiets alleen de handrem wat verbogen, maar trui kapot, knap gat in de elleboog, volledig geschaafde en gezwollen quadriceps en een enorme deuk in mijn ego. Gelukkig werd ik door zeer vriendelijke voorbijgangers enigszins verpleegd en weer op de fiets geholpen, en ik kon redelijk thuis komen. Maar daarna toch maar even naar de dokter.

De ANWB kan er natuurlijk niks aan doen, maar ik ben de volgende keer iets minder in voor experimenten.

De halve wielerwereld is de afgelopen dagen over Theo Bos heengevallen. Daryl Impey letterlijk (oh nee, andersom) en Lance Armstrong en vervolgens allerlei ‘fans’ figuurlijk. Dat komt allemaal door een valpartij in de eindsprint van de laatste etappe van de Ronde van Turkije, afgelopen zondag. En het filmpje dat daarvan op YouTube staat.

Vermoedelijk zou dat allemaal met een sisser zijn afgelopen als niet Armstrong had getwitterd: “Bos doesn’t even get disqualified. pitiful. he deserves a long suspension.”

Wie het hele filmpje bekijkt ziet niet alleen deze valpartij (na ongeveer 3:40), maar vlak erna nog een. Maar wat nog meer opvalt is dat de dranghekken in wel heel raar slingerende bochten staan. Het parcours verbreedt en versmalt zich daardoor voortdurend en dat moet wel fout gaan. Wat je niet ziet is wat er aan de valpartij vooraf gaat. Het gebeurt vlak nadat beide renners het beeld weer inkomen.

Dat neemt niet weg dat Bos aan Impey’s trui hangt. Maar om te veronderstellen dat dat met opzet is, moet je ook veronderstellen dat Bos knettergek is. Niet omdat hij iemand onderuit trekt (dat gebeurt helaas wel meer en er gebeuren wel meer rare dingen in eindsprints) overigens. Maar als je iemand wilt laten vallen, smijt je hem niet in de hekken vlak voor je eigen voorwiel, met de zekerheid dat je zelf ook op je plaat gaat.

Armstrong bond op Twitter later weer wat in, met de tweet: “rewatched Bos crash 10x. Fences were uneven, sprint looked nervous/sketchy, but imo the hands should never come off the bars in a sprint.” En daar heeft hij natuurlijk wel een punt. Hoe dan ook: een stuk genuanceerder, maar het kwaad is al geschied. Bos is al veroordeeld. In de commentaren op YouTube wordt Bos door de meesten ongegeneerd verketterd, tot aan doodsbedreigingen toe. Ik denk dat Bos dit seizoen maar niet in Amerika moet gaan racen. Met dank aan impulsieve reacties van hemzelf en Lance Armstrong.

Net door een twittervriend attent gemaakt op de mogelijkheid de Tour of California live via internet te volgen. Dat ziet er prachtig uit. Op de site kun je een mooie Adobe Air-applicatie downloaden. Voordeel van Adobe Air is dat het op allerhande platforms draait, in mijn geval dus ook zonder problemen op de Mac.

De tracker geeft alle informatie die je nodig hebt om de koers te volgen: tijdverschillen, newsflashes, samenstelling van de groep en de keuze uit twee verschillende videostreams. Prachtig!

Op dit moment zit ik te kijken naar Bauke Mollema die virtueel in het geel rijdt. Wel goed opletten, want de Amerikaanse commentatoren spreken de naam uit met de klemtoon op de middelste lettergreep en met de e als in ‘tweet’.

Als ze van de zomer ook de Tour de France zo coveren, kan ik wel vergeten dat ik nog wat werk gedaan krijg.

De ijsbaan was dicht vandaag, het weer zonnig en droog en ondanks de kou en de snijdende oostenwind dus tijd om maar weer eens de fiets te pakken. Even rustig rouleren om de beentjes weer een beetje aan de beweging te laten wennen. En dat leverde nog een aardige ‘close encounter’ met een Olympiër op.

Iedere fietser kent denk ik wel het gevaar van het rijden op een fietspad langs een voorrangsweg wanneer je een zijweg nadert. Je hebt voorrang, maar krijg je dat ook? Automobilisten kijken vaak niet uit, tenminste niet naar fietsers, of trekken zich er gewoon niks van aan. En dus staat er vaak een auto met z’n neus of kont een stuk over het fietspad. Soms zelfs moet je vol in de remmen omdat er eentje dwars over jouw route staat. Als de dood om een seconde te missen als ze tijdens het wachten gewoon het fietspad even vrij laten. En als je daar dan wat van zegt, kijken ze je aan met zo’n blik van: “Kan ik er wat aan doen?”. Ja, dat kan zoals ik vanmiddag vaststelde.

Bij Slot Zeist is zo’n situatie. Het is daar extra opletten omdat de weg een bocht maakt en de situatie dus niet meteen duidelijk is. Toen ik er aankwam, stond er een auto tussen de weg en het fietspad, daar is daar ruimte voor, en de volgende auto stond met z’n neus een helf metertje op het fietspad maar had de rest vrijgelaten. Netjes. Kon ik makkelijk langs. Maar toen hij of zij mij zag aankomen liet de bestuurder de auto zelfs nog een stukje terugzakken zodat het fietspad helemaal vrij kwam. Keurig hoor. Ik stak dan ook duidelijk mijn hand op om even te laten merken dat ik dat zeer op prijs stelde.

In het voorbijrijden viel me opeens het opschrift op de auto op: “Olympische sporters rijden Volkswagen”. Aha, dat is zo’n auto die door NOC*NSF beschikbaar wordt gesteld aan sporters met een Olympische status. En het was nog een grote auto ook, dus hier stond een sporter met A-status. Misschien wel een medaillewinnaar. Ik was er al voorbij voordat ik kon kijken of ik de bestuurder herkende.

Het is natuurlijk maar een heel klein detail, maar wanneer je als halfbejaarde trimmer even zo geholpen wordt door een topsporter, dan is dat toch aangenaam. En door zo’n momentje van verstandhouding tussen ’sporters onder elkaar’ kun je de vijf keer dat je daarna vol in de ankers moet voor minder beleefde bestuurders net even beter hebben.

Naast de bekende grote toertochten door Limburg (Limburgs mooiste , de AGR) zijn er ook nog kleinere. Zo organiseert de personeelsvereniging van de ING jaarlijks in september de ING-tour . En hoewel ik daar niet werk, is er de laatste jaren telkens een groepje van mannen rond de 50 die in enigszins wisselende samenstelling deelnemen aan deze ronde. Vorig jaar had ik gemist, maar dit jaar was ik er op 13 september weer bij. De traditie is om vrijdagmiddag te verzamelen in Valkenburg en daar nog een stukje ‘in te rijden’, waarbij we vreemd genoeg altijd beginnen met, amper warm gereden, de Cauberg op te rammen. Op zaterdag rijden we dan vanuit Geleen de uitgezette tocht, de meesten nemen dan de route van zo’n 130km.

Toen we vrijdag tussen de middag uit Utrecht vertrokken, zag het er somber uit. Het regende en dat zou, zeker in het zuiden, alleen maar erger worden. Of het inrijden er nog van zou komen, leek me stug. En ook het feit dat we maar liefst 4 uur over de tocht naar Valkenburg deden, hielp de moraal niet. Maar, eenmaal aangekomen bleek het droog en gingen we toch maar even op pad. Ik merkte meteen het gebrek aan training, o.a. veroorzaakt door de fietsloze vakantie, want ik kon bergop maar amper mee, terwijl ik andere jaren toch wel in de betere helft van dit groepje huisde. Enfin, het is geen wedstrijd (toch?).

Lees de rest van dit bericht »

Mede doordat de Amstel Gold Race snel was volgeboekt, besloten we dit jaar eens aan Limburgs Mooiste mee te doen. Die had ik nog niet eerder gereden. Wel leuk om weer eens een ander evenement te bezoeken, want het parcours bevatte tenminste een aantal beklimmingen die ik nog niet kende, of in elk geval nog niet eerder gereden had.

Op zaterdag 2 juni zat ik dus al vroeg in de auto om naar het Limburgse af te reizen. We hadden om 10 uur afgesproken zodat we om half elf konden vertrekken. De eerste tegenslag is de file bij het inrijden van Landgraaf, blijkbaar is deze tocht erg populair. Ik doe wat ik anderen zie doen en zet de auto in het gas bij een tankstation en zoek contact met de rest. Al snel blijkt dat we niet allemaal even mooi op tijd zullen zijn. Bovendien blijken nou juist de laatkomers ook nog wat technisch malheur met de fiets te moeten oplossen. En zo vertrokken Ahmed, Bert, Marianne, Piet Hein, Rene, Rian en ondergetekende om half twaalf voor de zware, oranje lus van 105 km.

En zwaar is de lus zeker! Met 17 beklimmingen waarvan maar liefst 7 een percentage van 12% of meer noteren, was er heel wat werk voor het kleinste verzetje. Ik heb me voorgenomen om rustig te blijven, want ik heb weinig getraind, maar als de weg zo steil wordt, is er gewoon niet zoiets als rustig. Dan moet je gewoon stoempen en blijven malen tot je boven bent. Voordeel van dit soort dingen is dan wel dat ze relatief kort zijn, maar een langer, iets minder steile klim ligt mij beter.

Lees de rest van dit bericht »

De Vogezen vormen een prachtig fietsgebied. Ik ben er vaak geweest. Vroeger (begin jaren tachtig) gingen we met Tandje Hoger rond pasen op ‘trainingskamp’. Dat betekende overigens ook wel eens langlaufen in verband met het weer:-(. En later kwam ik vaak in de vakantie wel een paar dagen in de Vogezen terecht. Ik durf dus te zeggen dat ik er vrij goed de weg ken.

Ik vond het dan ook meteen een goed idee toen VKA-collega Bart dit jaar voorstelde om eens een paar dagen te gaan fietsen in de Vogezen. We hadden met VKA al de nodige tochten gemaakt op de Utrechtse Heuvelrug, in Limburg en in de Ardennen, maar de Vogezen zou direct het hoogste worden. Bart regelde een leuk hotel in La Bresse en verder gingen ook nog Bert, Jeroen, Rene, Peter Ho en Ahmed mee. Voorwaar een mooi clubje. Lees de rest van dit bericht »

Deze keer met collega’s gereden: Jan Willem Sips, Piet Hein Minnecré, Bert van Bruggen en Ruud Boot. Ik had al twee keer de 100km. gereden, vorig jaar met Eduard, en ik had me dit jaar ingeschreven voor de 150. Maar Ed kon niet, de collega’s kozen allemaal voor de 100, dus dat deed ik ook maar.

Voor de start is het erg druk, het duurt 20 minuten in de rij voordat we het terrein van de Polfermolen opkunnen. Zal wel komen doordat we om 9:00 uur hebben afgesproken. Vorige jaren was ik om 10:00 vertrokken en dat ging beter. Piet Hein heeft echter ’s middags nog een afspraak op Schiphol, dus dat wordt allemaal krap.

Lees de rest van dit bericht »

Als ik fiets over de Utrechtse Heuvelrug, neem ik vaak de tijd op over een stukje met daarin vier klimmetjes: de Hoogstraat, de Ruiterberg, de Maarnseberg en de Pyramide van Austerlitz (zie kaartje en profiel). Lees de rest van dit bericht »