De muis is ruim 40 jaar oud, en een jaar of 25 algemeen in gebruik. En er is in die tijd eigenlijk weinig aan veranderd. Wat extra knoppen, een scrollwiel, maar het blijft een kastje dat je over je tafelblad heen en weer schuift.

En eigenlijk is dat helemaal niet meer nodig. Dat is misschien nog wel het best aangetoond door de iPhone met z’n multitouch interface. Maar ook de Microsoft Surface heeft geen muis meer nodig. Volgens 10/GUI kan ook de gewone desktop PC binnenkort met de vingers bediend worden. En dan niet met een touch screen, maar met een tienvingerige muispad bij het toetsenbord. Leuke video.

Ik denk alleen dat het nog waarschijnlijker is dat de hele desktop PC gaat verdwijnen. Je bent overal online via je mobieltje, tafel, of een schermpje in de koelkastdeur. Allemaal na verloop van tijd vol met vettige vingerafdrukjes. Of nog veel mooier….

Het is allemaal nog steeds veel te ingewikkeld met al die computers. Weliswaar hoef je tegenwoordig geen memory managers meer in DOS te installeren om je drivertjes kwijt te raken, maar alles is tegenwoordig een computer en het koppelen van alle multimediaapparatuur brengt weer nieuwe complicaties mee.

En dus ben je, als je in je omgeving het stempel ‘nerd’ eenmaal hebt, een graag geziene gast als er problemen met netwerk en aanverwante opgelost moeten worden. Daar helpt geen T-shirt tegen. En natuurlijk probeer je je vrienden en familie zo goed mogelijk te helpen, en uiteindelijk krijg je altijd alles wel aan de praat. En zo houd je die reputatie in stand.

Maar vandaag heb ik een belangrijke stap op weg naar meer rust gezet. Ik heb gefaald. Mijn reputatie heeft een flinke deuk opgelopen. Vriend W. had een ingewikkelde NAS op de kop getikt, en een al even luxe media streamer. Van versterker en tv spreek ik maar niet. Alleen: de streamer zag de NAS niet. En de laptop, met Vista (getsie), zag hem soms wel en soms niet. Kon niet zo ingewikkeld zijn. Maar wat ik ook probeerde, tot firmware upgrades aan toe, de laptop direct aansluiten op de NAS werkte als een zonnetje, maar via de router was en bleef het ding onzichtbaar. En die router kwam ik niet in. Password vergeten, of nooit gekregen van de provider, hoe dan ook. Uiteindelijk maar gezegd dat ik er ook niet uit kwam. Binnenkort een fraaie NAS op marktplaats ben ik bang.

Enfin, die belt me voorlopig niet meer. Maar ben ik er nou echt blij mee?

Ik was stiekem al een tijdje aan het denken over een GPS-apparaat op de racefiets, toen dit voorjaar mijn oude Ciclosport fietscomputer kapot ging. Tijd voor wat nieuws dus. En op aanraden van een ex-collega en twitter-vriend werd dat de Garmin Edge 705. Een fietscomputer en GPS-navigatiesysteem in één.

GPS

Zo’n GPS op je stuur heeft zo z’n voordelen. Vooral omdat het effect is dat ik regelmatig een onbekende weg insla in de wetenschap dat als ik verdwaal, ik gewoon aan de navigatie kan vragen me zo snel mogelijk weer naar huis te brengen. En bovendien leidt het apparaat je wel eens langs een andere route dan je gewend bent. Zo leer ik de omgeving veel beter kennen dan als ik alleen maar de bekende vaste rondjes rijd.

Maar er is ook wel het een en ander aan te merken op de navigatiemogelijkheden van dit apparaat. Ten eerste vind ik de modus waarbij je de kaart op het scherm ziet, vrijwel onbruikbaar. Niet te vergelijken met het zicht dat bijvoorbeeld TomTom je op de weg biedt. En dat komt niet alleen door het kleinere scherm. Wel handig is het scherm waarbij je een kompasroos ziet, met een duidelijke rode pijl die de te rijden richting aangeeft.

Lees de rest van dit bericht »

Het is één van de toverachtige elementen van de wereld van Harry Potter: de bewegende portretten die aan de muren van Zweinstein hangen of te vinden zijn in fotoalbums of verzamelplaatjes. Leek niet erg realistisch. Maar net zoals de science fiction verhalen van vijftig jaar geleden soms hopeloos achterhaald lijken, zo haalt de werkelijkheid ook stukje bij beetje de tovenarij in.

Het tijdschrift Entertainment Weekly zal in z’n septembernummer advertenties tonen als bewegend beeld. Daarvoor wordt een chip gebruikt die gaat spelen als de betreffende pagina wordt opgeslagen, een beetje zoals muziek makende verjaardagskaarten. Er kan maar liefst 40 minuten video op de chip en in de advertentie zullen previews van binnenkort uit te zenden tv-programma’s en reclames te zien zijn. Coole technologie van Americhip, maar helaas voorlopig alleen te krijgen in New York en Los Angeles.

Ben benieuwd wanneer we de aankondiging van vliegende bezems gaan zien.

Een paar jaar geleden kocht ik voor een prikkie een Lite-On DVD-speler die ook vanaf het netwerk kon streamen. Dat werkte redelijk naar tevredenheid, en ik was dan ook wel verbaasd dat het ding vrijwel onmiddellijk van de markt werd gehaald. En hij werd dus ook niet meer ondersteund. Hoewel de mogelijkheid van firmware-updates via het netwerk er keurig in zat, is er nooit meer een update gekomen. En zo kwam ik steeds meer dingen tegen die het apparaatje niet kon afspelen wegens onherkende formaten, niet geïnstalleerde codecs en meer van dar soort ellende. Waarom is dat trouwens nodig, dat steeds weer nieuwe zaken worden uitgevonden waar je weer drivers voor ndoig hebt? Kom op, mensen, spreek nu eens een standaard af en hou je er aan. Maar dat terzijde.

Goed, tijd dus om wat nieuws te zoeken.Vooral omdat de filmpjes die ik met iMovie op de Mac maak van het formaat .M4V zijn. Daar zou trouwens ook wel eens wat meer keuze mogen zijn. Maar goed, om dan eerst weer te converteren voor je er iets mee kunt, werd vervelend. Na een hoop geblader op internet viel mijn keuze tenslotte op de Conceptronic FullHDMAi. Vreselijke naam trouwens. Veel ingebouwde ondersteuning voor van alles en nog wat, FullHD (al heb ik daar nog geen TV voor), en volgens de berichten een actieve update-cycle. Kijk, dat moest ik hebben!

En het is inderdaad een lekker dingetje: vindt standaard gewoon de shares op je netwerkcomputers, leest gewone AVI- en MPEG-files, maar ook ISO DVD-images, of de inhoud van DVD’s (Video_TS mappen). En ondersteunt ook prima de gangbare codecs. Het is wel een lelijk ding, en ik vind de bediening ook niet echt sexy, maar je kunt wel vinden wat je wilt. Verder zag hij in het begin die Apple M4V-files niet. Dat was even schrikken. Maar gelukkig: er was een update beschikbaar en nu doet-ie het prima.

Maar helaas: net nadat ik het ding had uitgepakt en aangesloten, doken er berichten op dat Conceptronic failliet ging. Daar ging één van m’n belangrijkste voordelen, want failliete bedrijven leveren geen updates. Ik was dan ook erg opgelucht te lezen dat het bedrijf met een nieuwe financier weer een doorstart maakt. Ik hoop dat ze geld blijven vinden om de zaak een beetje up-to-date te houden.

Nu alleen nog een keer een HD-televisie kopen.

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk ben ik dan ook aan de smartphone. Bij VKA heb ik jaren lopen roepen dat het onhandig was om een telefoon plus een PDA overal mee heen te slepen, maar toen de apparaten daadwerkelijk op de markt kwamen, is het er op de een of andere manier nooit van gekomen om ook echt over te stappen.

Dat gebeurde pas onlangs, toen ik gebruik kon gaan maken van een Nokia E71. Die keuze was gelukkig niet moeilijk. Hij komt via het werk en daar ging de keuze vooralsnog tussen toestellen met Windows Mobile of Symbian. Windows wil ik niet meer, omdat ik teveel instabiliteit heb ervaren met m’n iPaq. En ik wilde niet mijn tekst in moeten voeren op een T9-telefoontoetsenbordje, dus toen bleef eigenlijk alleen deze over. Lijkt me een beetje bedoeld als Nokia’s antwoord op de Blackberry, want daar lijkt hij uiterlijk nog het meest op.

En het moet gezegd: prima toestelletje.

• Wordt geleverd met een 2GB geheugenkaartje. Meer dan zat tenzij je er je muziek op wilt zetten, maar dat hoeft niet, want ik heb al een iPod.
• De toetsen zijn redelijk te bedienen, al blijft het in dit formaat natuurlijk behelpen.
• Helder leesbaar scherm, al moet ik nu zeker altijd en overal mijn leesbril bij me hebben. Misschien binnenkort toch maar inruilen voor een netbook?
• Een behoorlijke batterij, zodat je niet elke dag op zoek heeft naar waar je nu die oplader weer hebt laten liggen.

De internetfunctionaliteit is prima via WiFi en UMTS et al. En er is nuttige software voor te vinden. Natuurlijk is het aanbod niet zo groot als voor de iPhone, maar met een beetje zoeken kom je een heel eind, al dan niet via de ingebouwde download functie. Een paar voorbeelden van software die ik (veel) gebruik:

• Mail for Exchange. Hiermee kan ik mijn zakelijke mail (en agenda, taken e.d.) altijd en overal up-to-date houden, en daar gaat het tenslotte primair om. Was op mijn toestel voorgeïnstalleerd, maar anders te downloaden. Kostte wel wat tijd om de juiste config te vinden, maar dan heb je ook wat.
• Twibble, een prima Twitter-client.
• Smartconnect, een handigheidje waarmee je een aantal toegangsmethoden (WiFi thuis, WiFi op het werk, KPN-netwerk) op prioriteit kunt laten kiezen zodat het toestel altijd de beste (goedkoopste!) vebinding kiest.
• Trackr, maakt gebruik van de ingebouwde GPS-receiver (yep, zit er ook in) om bijvoorbeeld je fietstochtjes bij te houden en desgewenst op het web te publiceren.
• En dan zijn er nog een heleboel vanzelfsprekende applicaties als Gmail, NS reisplanner of NOS-nieuws.

De lente is een tijd van nieuw leven enzo. Maar geeks hebben daar niet zoveel boodschap aan, dus voor hen is het de tijd om eens lekker aan het knutselen te slaan. Ik zie de laatste tijd tenminste de meest waanzinnige staaltjes huisvlijt langskomen. In willekeurige volgorde:

Benjamin Heckendorn heeft z’n oude Commodore 64 uit elkaar gehaald en omgebouwd tot een laptop. Schitterend! Compleet met videootje om te bewijzen dat het echt werkt.

Mike Arrington van TechCrunch is bezig om het hele netbook-veld nog eens op te schudden als z’n Crunchpad (een  netbook met touchscreen, oftewel een kruising tussen een entbook en een iPhone) op de markt komt.

Bij MaximumPC zijn ze onder de indruk van Microsoft’s Surface table, maar vinden ze hem wat te duur. En dus laten ze zien hoe je er zelf één kunt bouwen.

Weer een andere grapjas koppelt z’n katteluik aan een RFID-lezer zodat alleen z’n eigen katten in en uit kunnen. En het apparaat zet een berichtje op Twitter (waar anders?) als één van de beestjes het luik passeert.

Maar MIT’s ‘the Sixth Sense’, een draagbare combinatie van camera, telefoon en projector die het begrip ‘User Interface’ een heel andere betekenis gaat geven, spant natuurlijk voorlopig nog wel de kroon.

Toch wel jammer dat ik zelf zo onhandig ben. Ik had het paasweekend mijn handen vol aan een IKEA-kast.

De manier waarop we computers bedienen is niet nieuw. Het WIMP-model (Windows, Icons, Menus, Pointing device) is gebaseerd op onderzoek van Xerox PARC uit de jaren ‘60 en ‘70. In de toepassing ervan is sinds de introductie van de Mac in 1984 niets wezenlijks veranderd. Wel meer van alles (meer pixels, meer knoppen, meer kleuren) maar geen nieuwe concepten. Alleen in de handhelds zijn er ontwikkelingen geweest: het iPod-wieltje, de touchscreens en dergelijke.

Pas met Microsoft Surface komt er iets werkelijk nieuws aan: multi-user, multi-touch schermen maken het werken met informatie van een solobezigheid een samenwerkingsvorm. Ik wil nu al zo’n ding in huis.

Maar het wordt nog veel mooier: op de TED-conferentie demonstreerden Pattie Maes & Pranav Mistry onlangs hoe we in de nabije toekomst altijd en overal onze informatie onder handbereik kunnen hebben. Een combinatie van camera, telefoon en projector, allemaal draagbaar en te bedienen met handgebaren. Met verbluffende toepassingen. Denk aan Tom Cruise in Minority Report, maar denk ook aan een op je hand geprojecteerde rekenmachine, een in het boek in je hand geprojecteerde recensie vanaf het web. Houd je vingers in een rechthoek om een foto te maken, enzovoort. Niet uit te leggen met woorden, kijk naar de demo. Binnenkort op de markt als hoofdband, en over een tijdje als implantaat? Cool stuff!

Heb ik net een paar weken geleden eindelijk mijn eerste eigen Mac gekocht, verschijnen er opeens allerlei berichten in de pers dat de Mac 25 jaar oud is.  Ben ik zo sloom dan? Nou, gelukkig zijn er nog wel meer mensen die er eerder niet aan toegekomen zijn, want nog steeds hebben veruit de meeste gebruikers een PC met Windows. Maar het aandeel Mac’s groeit wel gestaag.

Het is ook niet zo gek dat veel mensen zich even achter de oren krabben voor ze een Mac aanschaffen, want ze zijn nog altijd behoorlijk duur. Al is het verschil minder dan vroeger. Toen ik mijn eerste eigen computer aanschafte, was dat een Commodore 64. Zwager Jan, die ongeveer gelijktijdig het allereerste model Macintosh kocht, was daar ongeveer het tienvoudige bedrag voor kwijt. Maar daar had hij dan wel een muis en een grafische interface voor. Maar geen kleuren, en die had ik dan weer wel.

Dat wil overigens niet zeggen dat ik nooit eerder een Mac heb gebruikt, maar eerder was dat alleen op het werk. Daar had ik er destijds eentje op m’n bureau staan omdat ik netwerkbeheerder was, we nu eenmaal ook gebruikers met appeltjes hadden en we dus af en toe wel wat moesten kunnen testen. De Mac’s van die tijd gebruikten namelijk nog geheel eigen protocollen, Appletalk geheten. Dat gold trouwens ook voor de PC’s van die tijd, die bijvoorbeeld Novell IPX of NetBEUI praatten. Pas veel later werd alles TCP/IP zoals nu. Echt gebruiken deed ik die Mac niet, en toen hij door een collega werd ingepikt, heb ik vooral voor de vorm even geprotesteerd.

Maar goed: de laatste tijd begon ik steeds meer genoeg van Windows te krijgen, en een tijd geleden al had ik mezelf beloofd dat mijn volgende computer eindelijk een Mac zou worden. En nu staat er dus een mooie iMac op mijn bureau te glimmen. Nog geen moment spijt van gehad.

En dan ben ik 25 jaar te laat. Nou en? In Nederland gebeurt in principe alles 50 jaar later dan in de rest van de wereld, dus eigenlijk valt het nog wel mee.

De gemeente Amersfoort gaat haar werkplekken vernieuwen. En dat trekt hier en daar wat aandacht omdat er opmerkelijke keuzes gemaakt worden. In de eerste plaats wordt de huidige lijn van thin clients verlaten. Dat is weliswaar duurder, onveliger en slechter voor het milieu, maar men wil het toch. Reden daarvoor is dat er met fat clients meer functionaliteit mogelijk is, vooral grafische en op het gebiede van multimedia.

Nou is inderdaad bekend van een Server Based Computing-architectuur dat je daar verrekte goed na moet denken over wat je er wel en niet mee kunt, en ook in volledige SBC-omgeving kom je altijd wel wat plekken tegen waar alsnog fat clients worden gebruikt, zoals CAD-stations en dergelijke. Maar voor dagelijks multimedia-gebruik is het best bruikbaar. Zeker als je het netwerk  een beetje netjes inricht.

Overigens kun je je afvragen hoeveel multimedia de gemiddelde gemeenteambtenaar nou eigenlijk echt nodig heeft. Wat dat betreft is mijn ervaring bij een andere grote gemeente wel illustratief: de absolute deadline voor het inregelen van verkeersklassen op het netwerk werd op een gegeven moment een naderend sportevenement. Immers: je kon er op wachten dat er dan veel video van internet naar de werkplekken zou stromen. Tja.

Maar eigenlijk nog veel opmerkelijker vind ik dat in Amersfoort een belangrijke reden om te kiezen voor fat clients is dat men Windows Vista wil kunnen draaien. Dat is technisch gezien in een Europese aanbesteding niet eens toegestaan, maar dat terzijde. Kiezen voor Vista is vooral onzin. Vrijwel alle organisaties en bedrijven laten Vista links liggen. Volgens recente cijfers blijft zo’n 90% op Windows XP zitten. En met reden. Vista biedt geen extra functionaliteit die je zakelijk nodig hebt, alleen maar hogere hardware-eisen die vooral gebruikt worden voor eye-candy. In Amersfoort worden PC’s blijkbaar meer als speelgoed gezien dan als bedrijsmiddel.