Vorige week ging Geke’s telefoon opeens stuk. Anderhalf jaar oud, en ineens ging het schermpje op zwart. De rest deed het nog wel maar erg handig was het natuurlijk niet. Mijn aanvankelijke reactie was dat we die dus wel weg konden gooien, maar zij was aardig gehecht aan haar toestelletje en de inhoud daarvan. Die inhoud bleek al aardig te redden met het bijbehorende PC-programma. Waarbij het dan wel nodig was dat Geke de menu’s van het apparaat genoeg uit haar hoofd kende om blind de Bluetooth aan te zetten.

We togen vervolgens eerst maar eens naar de winkel waar ze hem gekocht had, min of meer in de verwachting dat ze ofwel zouden zeggen dat er toch niks aan te doen was, of dat reparatie zo duur zou zijn dat een nieuwe toch een interessantere optie was. Maar wie schetst mijn verbazing? Het bleek dat 2 jaar garantie heel normaal is en dat de telefoon dus gewoon opgestuurd en zeer waarschijnlijk gerepareerd of vervangen zou worden.

Dat duurt dan natuurlijk wel een paar weken en voor de overbrugging was het wel handig om even een simpel vervangend telefoontje te kopen. Een meisje van 14 kan vandaag de dag natuurlijk niet een paar weken zonder. En ook dat viel reuze mee. Voor nog geen 20 euro hadden we een compleet toestel met alle noodzakelijke functies. Niet echt een mooi display, en geen camera, maar voor bellen prima, en ook bijvoorbeeld Bluetooth. Simlock-vrij zodat ze haar nummer gewoon kan houden, maar ook met een SIM-kaartje erbij met een tientje beltegoed en een nummer zodat we hem na reparatie nog als reserve kunnen gebruiken.

En dan heb je dus een telefoon die je eigenlijk maar een tientje kost. Ik vind het echter verbazend hoe het voor die prijs gemaakt kan worden. Maar wel handig!

Het woord van 2009 is al bekend. Schrijf maar op: het wordt “poken”. Als een virus kruipt het nieuwste gadget door de media, en je moet er snel één bestellen, anders hoor je er binnenkort echt niet meer bij. Het was zelfs al op het journaal.

Een poken is een grappig poppetje dat je aan je sleutelhanger hangt en waar je een soort electronisch visitekaartje op opslaat. Kom je iemand tegen die ook zo’n speeltje heeft, dan houd je ze even tegen elkaar en je hebt elkaars gegevens. Naast de gebruikelijke zaken als E-mail-adres en telefoonnummer zijn dat ook je coördinaten op sociale netwerken als Hyves, Twitter, Flickr en dergelijke.

Installeren gaat eenvoudig, want je prikt hem in een USB-poort en je kunt naar de website om de gegevens van jou en je ‘vrienden’ bij te houden. Daarnaast is het ook nog gewoon een memory stick met een Gig erop. En dat allemaal voor €14,95. Ik heb dus gauw een Panda aangeschaft. Ze zijn er ook nog in drie andere varianten: Alien, Bij en Voodoo. te koop bij bijvoorbeeld de gadgetfabriek. En nu maar wachten tot ik iemand tegen kom die er ook één heeft, want die van mij is nog helemaal leeg:-(

Als Balkenende@twitter inderdaad de echte JPdeMP is, dan heeft hij er ook al eentje, en Bianca ook. Zie onder.

Lees de rest van dit bericht »

Zag of hoorde je vroeger af en toe wel eens iemand in je omgeving die een spelconsole had, de laatste maanden lijkt iedereen wel aan de WII te gaan. Het verkoopsucces van dat apparaat is werkelijk indrukwekkend. Geen wonder ook: met de bewegingsgevoelige afstandsbediening (de WII-mote) is er eindelijk weer eens iets echt nieuws onder zon. Vooral de meegeleverde WII-Sports maakt duidelijk wat de mogelijkheden van zo’n nieuwe besturing zijn. Cool!

Ook bij huize GAMP werd zo’n apparaat bezorgd door de goedheiligman. En daar sta je dan opeens in de huiskamer te zweten op de virtuele tennisbaan, of te vloeken omdat je bij het golfen een makkelijke put mist. Daarnaast zat als extraatje het programma WII-music in de zak. Ik heb er niks mee, want ik vind het leuker om gewoon de gitaar te pakken om muziek te maken, maar de kinderen vermaken zich er kostelijk mee. En het lijkt ook best goed voor hun ritmegevoel en samenspelen, dus we laten het maar zo.

Met Geke’s verjaardag werd de voorraad aangevuld met Mario Kart. Dat wordt dan weer geleverd met een stuurtje om de Wii-mote in te doen, zodat het meer lijkt op echt besturen. Nou kun je beter sturen zonder dat stuurtje maar met de aparte Nunchuk-pookjes, maar verder is dit weer een heerlijk verslavend spel, mede doordat er met het vorderen van je prestaties steeds meer voertuigen, circuits en bestuurders vrij komen waar je uit kunt kiezen. Buitengewoon slecht voor de nachtrust, dat wel.

Het zou trouwens best eens kunnen dat de nu nog revolutionaire besturing binnenkort al weer achterhaald wordt door directe besturing met je denkkracht maar dat zien we dan wel weer. En dan kunnen we altijd nog blijven wii-en voor de conditie.

Al verschillende keren heb ik mezelf de afgelopen jaren beloofd dat mijn volgende computer een Mac zou zijn. Meestal in periodes van intense frustratie met Windows. Zeker nu ik de laatste tijd meer met foto’s en video aan het rommelen ben, kwam er een steeds beter excuus in beeld. En uiteindelijk natuurlijk ook gewoon omdat ze ‘cool’ zijn. Alleen was ik eigenlijk nog niet echt aan een nieuwe computer toe. Maar nu is het wel ongeveer zover en om mijn nieuwe (vaste) baan te vieren, mag ik mezelf natuurlijk best eens verwennen.

Een andere reden dat ik nogal lang twijfelde was het feit dat ik mijn oog had laten vallen op de iMac, want de Mac Pro is me toch echt wat te gortig, qua financieel geld dan. En de iMac komt in twee smaken, met een 20″ of een 24″ beeldscherm. En je kunt, omdat het een fixed configuratie is, niet na een jaartje toch maar overschakelen op een groter scherm. Dus wat is wijsheid? Toevallig vonden we in het hotel in Leuven waar we even na de kerst waren een internethoekje met 24″-modellen en dat was toch wel erg groot, ik moet met het kleinere model ook wel uit de voeten kunnen.

Toen was het enige dat me tegenhield nog het feit dat afgelopen week MacWorld plaats vond. En dat is traditioneel het moment dat grote sprongen voorwaarts in de Apple-productencatalogus door Steve Jobs worden aangekondigd. Nu zou Jobs niet verschijnen maar z’n vervanger, Phil Schiller, kon natuurlijk ook wat boeiends te melden hebben. Ik kon er dan wel niet bij zijn in San Francisco, maar ik kon de keynote wel volgen via de vele aanwezigen die via twitter en andere platforms verslag deden. Dat viel nog niet mee. In de eerst plaats was hashtags, dat bedoeld is om tweets met een bepaald onderwerp te volgen, down. Dus dat moest via twitters eigen search. En vervolgens bleef de keynote gespeend van spectaculaire aankondigingen. Wel veel nieuwe software-versies met hippe features, maar geen hardware. Mede daarom ging de conversatie op twitter meer over het feit dat MacRumors gehackt was, en het overlijden van Steve Jobs meldde (leuk hoor) dan over de keynote zelf.

Enfin, geen enkele reden dus meer om niet nu een iMac te gaan bestellen. Op naar de Apple-site.

Ik heb al een tijdje geleden al mijn CD’s geript en op de server gezet. Alles bij elkaar nu tegen de 40GB. Ik gebruikte Jinzora om dat naar mijn PC te kunnen streamen.

Maar het was nadrukkelijk ook de bedoeling op die manier de hele verzameling via de standaard stereo beschikbaar te maken. En daarvoor had ik mijn oog laten vallen op de Logitech Squeezebox Duet. De speler is een klein kastje met eigenlijk alleen een paar aansluitingen voor je versterker. En dat kastje haalt draadloos de MP3′s van je server, waar je dan natuurlijk wel eerst even wat software op moet installeren (Squeezecenter). Daarnaast kun je ook een keur van internet-radiostations selecteren.

Maar het mooiste van dit setje is de afstandsbediening. Die gebruikt ook WiFi om te communiceren met de speler, hetgeen het bereik aardig beter maakt. Deze afstandsbediening heeft een bedieningswieltje à la de iPod en een fraai kleurenschermpje waar je niet alleen de menu’s op ziet, maar tijdens het spelen ook de CD-hoesjes of, als je dat liever wilt, de foto’s uit je Flickr -plakboeken. Alles bij elkaar een heerlijk hebbeding. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat.

Ondertussen heb ik me ook niet langer kunnen bewingen een iPod te kopen. Ik heb lang getwijfeld tussen een classic, zodat ik altijd al m’n CD’s bij me kon hebben en een Nano , omdat hij zo heerlijk klein is. Uiteindelijk is de keuze gevallen op de zwarte Nano. Daar past dan wel niet alles op, maar ik heb hem toch niet vol. Dus dat valt eigenlijk reuze mee!

Omdat ik het soms wel lekker vind om één kopje koffie te drinken (bijvoorbeeld ‘s avonds), omdat ik het te veel werk vind om dat met een gewoon koffiezetapparaat te doen en omdat ik Senseo niet te drinken vind, werd het tijd voor een espresso-apparaat. En hoewel ik het officieel voor m’n verjaardag kreeg, mocht ik wel mee helpen uitzoeken.

Al zoekend kwamen we al snel bij Nespresso uit. Voordelen zijn dat het handig werkt, dat je per keer uit verschillende soorten kunt kiezen, en natuurlijk George Clooney .

Als nadeel kun je de prijs noemen, en mogelijk dat je aan één systeem vast zit: als Nespresso er om wat voor reden dan ook mee ophoudt, kun je het apparaat weggooien. Ze werken namelijk met een geheel eigen systeem van individuele cupjes waar de koffie in zit. Maar met de stijgende populariteit van het systeem, o.a. te zien aan het opduiken van Nespresso-shops, zoals in de Bijenkorf in Utrecht, lijkt dat gevaar wel mee te vallen.

Na wat verder zoeken, viel onze keus op de Latissima , vooral omdat je er ook goede Cappuccino mee kunt maken. En het moet gezegd: dat was over het algemeen een goede keus. Heerlijke espresso, prima schuimige cappuccino en ook nog eens af en toe een lekker bakje lungo of latte macchiato. En de keuze in smaken is opmerkelijk. Daar zit echt duidelijk verschil tussen. We blijven dus wel een beetje zitten met voorraden van de smaken die we niet zo lekker vinden:-).

Het was alleen wel erg jammer dat het apparaat er na drie weken mee ophield: kortsluiting, lekkage, kortom: stuk. Enfin, Nespresso is niet een product maar een way-of-life, en daar hoort een club bij waar je lid van moet worden om cupjes te kunnen bestellen. Daar zouden ze me ook wel kunnen helpen met de reparatie, leek mij. En inderdaad, ze zijn erg aardig en beloofden meteen het apparaat te laten ophalen en voor vervanging te zorgen. Leek allemaal prima, ware het niet dat de reparatie niet de beloffde twee weken, maar maar liefst zes weken in beslag nam. En al die tijd niet één keer zelf bellen, maar elke keer als wij belden: “nee sorry, het wordt volgende week”. Daar wordt ik aardig chagrijnig van, vooral omdat het vervangende apparaat een stuk minder mogelijkheden had.

Maar eind goed, al goed zullen we maar zeggen: hij is terug en we gebruiken hem véél meer dan we van tevoren hadden ingeschat. Als dat geen aanbeveling is!

Nadat we ergens vorig jaar vaststelden dat we hard aan een nieuwe telefoon toe waren, begon ik eens te zoeken op internet naar een nieuw draadloos toestel. Tot mijn niet geringe verbazing stuitte ik eerst en vooral op een hoop informatie over e-smog. Heb ik nog een artikeltje over geschreven dat boze reacties uitlokte.

En vervolgens kochten we een analoog draadloze (CT1+) telefoon. Was nog niet eenvoudig. En ook niet van goede kwaliteit want hij kreeg al snel kuren:uitvallende elementen in het display in de handset, een batterij die het niet lang genoeg uithield voor een beetje gesprek met de familie, enzovoort. En dus legden we er ons bij neer dat, wilden we een modern toestel, we toch aan de DECT moesten.

Lees de rest van dit bericht »

Sinds dit weekend is de opslagcapaciteit in huize GAMP de grens van 1TB voorbij, doordat we een disk van 80GB die dreigde te crashen vervangen hebben door eentje van 400GB.

Sinds de eerste harde schijf van 20MB die ik in 1987 via mijn werk kocht, via een oude 120MB disk uit een server in 1990, werd in 1994 de grens van 1GB doorbroken. In 2002 gingen we voor het eerst over de 100GB en nu is er dus ruim 1000GB beschikbaar.

Dat is aardig in lijn met de wet van Moore.

Lees de rest van dit bericht »

Tijd voor weer eens een nieuwe netwerktekening. Wijzigingen ten opzichte van de vorige :

• servers geconsolideerd op een nieuwe vmware server
• andere kleurenprinter
• FON access point
• andere telefoon (s)

Lees de rest van dit bericht »

Onlangs een nieuwe printer moeten kopen. Dat kwam zo: ik had een Canon i550 van een paar jaar oud. Maar die gaf voor de tweede keer de geest. Printkop kapot. En die had ik al eens eerder vervangen, voor net niet de prijs van een nieuwe printer, dus dat ging ik geen tweede keer doen.

Na wat zoeken uiteindelijk toch maar gekozen voor weer een Canon, een iP4300 dit keer. Leek wel waar voor z’n geld. Maar wie schetst mijn verbazing? Printer komt aan, ik installeren, komt er alleen kleur uit, maar de zwarte cartridges doen niks. Zoeken, nog eens cartridges erin, kijken op het web, enzovoort. Conclusie: de printkop is direct al stuk (DOA, Dead On Arrival).

Lees de rest van dit bericht »