Ik heb een wat wisselende waardering voor de Arctic Monkeys. Bij de eerste keer live, op Werchter 2007, was ik niet onder de indruk. Daarvoor waren ze op het podium toch wat te introvert. Maar toen ik daarna de eerste twee CD’s eens beluisterde, raakte ik steeds enthousiaster.

Ondertussen begon Geke ze ook grijs te draaien. En omdat ze graag eens mee zou willen naar een concert, besloot ik twee kaartjes voor hun optreden in de Heineken Music Hall van afgelopen woensdag te bestellen.

Nu stond deze tour natuurlijk in het teken van promotie van de nieuwe CD, “Humbug“, dus als voorbereiding heb ik die toen ook maar aangeschaft. En ik moet helaas zeggen, die is me niet meegevallen. Het is best een aardige CD, maar er staat, misschien behalve het openingsnummer “My Propeller”, niets op dat blijft hangen. En zo heb ik steeds na een aantal nummers opeens het moment dat ik me realiseer dat de CD al een tijd op staat, maar dat ik me er niets van herinner omdat ik gewoon afgedwaald ben. Dat heb ik met “Whatever People Say…” en “Favourite Worst Nightmare” nou nooit.

Ik was dan ook erg benieuwd hoe het live zou zijn. Grappig genoeg viel dat dan weer alles mee. Ten eerste werden we lekker opgewarmd door de Eagles of Death Metal, soms geafficheerd als het hobbybandje van Josh Homme (Queens of the Stone Age), de producer van Humbug. Vorig jaar op Rock am Ring was ik ze ook al tegengekomen en dat was toen alleraardigst, vooral omdat ze er zelf zo’n lol in hadden.

De Monkeys begonnen daarna als silhouetten in de rook, en hadden gelukkig voldoende licht en videoschermen meegenomen, want ze blijven een beetje verlegen. Muzikaal mocht het er echter zijn. De muziek die deze jongens (want dat zijn het toch eigenlijk nog steeds een beetje) maken, is bepaald niet eenvoudig, maar werd met verve gebracht. Een mooi opgebouwde set met een goede afwisseling tussen nieuw en oud (“Brianstorm”, “I Bet That You Look Good On The Dancefloor”, helaas geen “Teddypicker”). Het oude viel wel beter bij het publiek dan het nieuwe materiaal overigens, maar dat gaf wel een goede afwisseling tussen hoogtepunten en rustpunten. Waarbij me opeens ook “Crying Lightning” positief opviel. Alles bij elkaar toch een prima concert en een mooie ervaring.

Kortom, 3 CD’s waarvan 2 (zeer) goed, 2 optredens waarvan 1 goed. ‘t Kon minder.

Lily Allen heeft het een beetje moeilijk met de sociale media de laatste tijd. Ze was oorspronkelijk wel in voor een nieuwtje en twitterde er lustig op los, had een pagina op Facebook en Myspace enzovoort. Maar nu heeft ze op aandringen van haar vriendje blijkbaar alleen nog maar een vaste telefoon plus een mobieltje dat ze altijd thuis laat.

En bovendien verzet ze zich tegen een andere uitwas van de moderne tijd, het file-sharen. Op haar blog op Myspace schrijft ze dat mannen als Nick Mason van Pink Floyd makkelijk praten hebben dat ze het wel OK vinden, want die zijn toch al binnen. Maar geen CD’s meer verkopen is de dood in de pot voor nieuwe artiesten. Het verhaal dat we al kennen van BREIN en aanverwanten dus. Kortom, Lily vindt het “Really No’ OK“.

In dezelfde blogpost schrijft ze  dat als je nou denkt dat ze de platenbazen napraat, dan vergis je je. Die platenbazen hadden het geld niet in hun eigen zak hadden moeten steken, maar aan ontwikkeling moeten uitgeven.

Ze geeft trouwens wel een leuk inkijkje in het businessmodel van die platenmaatschappijen. Ze schrijft namelijk dat je als beginnend artiest wordt opgezadeld met huizenhoge leningen. Zij heeft de hare net afbetaald. Die platenmaatschappijen zijn met andere woorden verworden tot bankiers. Vandaar ook die bonussen natuurlijk.

En ze is dubbel slachtoffer: op haar eigen MySpace-pagina heeft ze YouTube-filmpjes gezet. Maar als je ze wilt spelen, krijg je de melding “Embedding disabled by Request”. Die request kwam vast  niet van Lily zelf.

Warm

Na Rock am Ring vorig jaar vonden we het dit jaar weer leuk om naar Rock Werchter te gaan. Leukere sfeer, prettiger festivalterrein en nu ook een meer tot de verbeelding sprekende line-up. Dus vertrokken Elze, Wim, Willem Jan en ondergetekende op donderdag zeer vroeg uit Utrecht om bijtijds voor het podium te kunnen staan.

Dat viel echter tegen, want de logistiek liet deze eerste dag toch wel het nodige te wensen over. Ten eerste bleek de alternatieve aanrijroute volkomen verstopt te zitten zodat we zo’n vier uur in de file stonden, daarna moesten we ook nog eens een uur in de rij voor we de camping op mochten en ook nog eens zoiets om uiteindelijk de wei op te kunnen. Die laatste twee rijen leken voornamelijk veroorzaakt te worden door gedoe met de eTickets, met slecht uitgeprinte, veel te kleine barcodes die door de leesapparaatjes net herkend werden. Gelukkig werd de menigte bij de ingang van het terrein (‘de inkom’ van ‘de wei’) natgehouden door de brandweer. Want het was erg heet.

En het bleef bijna de hele vier dagen heet. Door die hitte beleefden we het festival ook een beetje anders dan andere jaren, want we bleven vaak lang op de camping tot de grote acts begonnen. Zo mis je wel de verrassing van bandjes waar je nog nooit van gehoord hebt, maar goed.
Lees de rest van dit bericht »

Een paar weken geleden hoorden we dat Rammstein eindelijk weer zou gaan toeren. In de afgelopen paar jaar zijn we, met z’n achten, allemaal fan geworden van deze band. Maar dat begon net te laat om hun vorige tournee mee te krijgen, dus we waren er nu wel aan toe.

En dus hadden we 12 juni 10:00 uur met dikke letters in de agenda gezet als het moment dat de kaartverkoop begon voor het concert op 6 december in het Gelredome. Met z’n tweeën zaten Willem Jan en ik klaar want we hadden acht kaarten nodig en je mocht er maar vier per persoon bestellen, stond op de site. Dus met dekstop, laptop, vaste telefoon om met elkaar te praten en mobiele telefoon om eventueel te gaan bellen voor reserveringen, begonnen we om een paar minuten voor tien het refresh-knopje in te drukken van de livenation-site.

En om klokslag 10:00 uur ging de boel op tilt. Geen nieuwe pagina, pas na een paar minuten weer. En jawel, er stond nu een knopje ‘Kaarten bestellen’  op de site. Maar dat verwees naar eventim waar je je eerst ook nog even aan moest melden. Om vervolgens in een wachtpagina te komen (‘probeer het later nog eens’), of helemaal uit de site gegooid te worden. Beeuuh. Na verschillende pogingen kon Willem Jan 4 kaarten bestellen, maar vervolgens niet betalen. En toen waren de veldkaarten niet meer beschikbaar. Uitverkocht? Nee, weer wat later kon ik er opeens 3 bestellen. En afrekenen. OK, wij waren binnen, wie zouden we als derde man meenemen? De bloeddruk rees ondertussen. Willem Jan kwam helemaal geen site meer in, telefonisch bestellen was helemaal een onmogelijkheid, maar ik kon opeens weer 4 kaarten bestellen. Nee toch? Zouden ze niet zien dat ik er al 3 had? Nee dus, verwijzen naar de bank ging goed, geld werd afgeschreven, PDF-je met tickets kwam binnen. Het was ondertussen bijna half elf. De laatste kaart, terwijl we al speculeerden over wie we thuis moesten laten, kwam een kwartiertje later alsnog binnen.

Wat een ellende zeg, dat bestellen via internet. Misschien moeten we volgende keer maar weer gewoon een nachtje op de stoep gaan liggen. Maar die 8 kaarten, die hebben we binnen. Rammstein, wir kommen!

Ik moet toegeven dat ik tot afgelopen weekend nog nooit van Antony Hegarty en zijn band had gehoord. Maar vrijdag keek ik naar de film I’m Your Man over Leonard Cohen, waarin een aantal prominente fans van Cohen over hem spraken en nummers van hem speelden. Absoluut hoogtepunt daarin vond ik de vertolking van If It Be Your Will door Antony. Daar moest ik wat meer van weten.

En zo kwam ik natuurlijk al gauw bij The Crying Light. Je moet er van houden, want de stem van Antony is bijzonder. Hoog, zonder een kopstem te zijn, met ongelooflijk veel vibrato en regelmatig in de vrije ruimte wegdwalend. De nummers zijn dromerig, met een redelijk kaal arangement van zweverige piano-akkoorden en hier en daar wat strijkers of een blazer. Prachtig als je ervoor in de stemming bent.

En hoewel ik me niet kan herinneren hem eerder gehoord te hebben, klonk de CD me toch direct vertrouwd in de oren. Na een paar nummers bedacht ik dat dat moet komen omdat hij me doet denken aan Secrets Of The Beehive van David Sylvian. Die hebben we een jaar of twintig geleden een tijdje grijs gedraaid, en die blijft zo af en toe uit de kast gehaald worden, als de stemming er naar is. Ik moet me er maar eens in verdiepen wat die sinds die tijd gedaan heeft.

In Engeland kunnen jongeren niet meer via YouTube naar muziekvideo’s kijken, zo meldt de Volkskrant vanochtend.

De platenbazen zullen wel blij zijn, want die vinden internet maar een poel des verderfs. Blijkbaar hebben ze dan geen opgroeiende kinderen thuis. Want YouTube is helemaal geen bedreiging voor de muziekindustrie, het is juist een prima reclamemedium. Jongeren kijken niet naar YouTube in plaats van gekochte CD’s te draaien, maar gebruiken het als achtergrond, terwijl ze zitten te chatten of hun huiswerk maken. En dan komen ze via ‘related videos’  of door elkaar (‘Moet je dit zien, dit is vet!’) nog eens op nieuwe ideeën en vragen ze weer eens nieuwe CD’s (jawel!) voor hun verjaardag. Zo is YouTube geen (extra) bedreiging voor de verkoop, alleen maar een aanvulling op radio en muziekzenders op tv. Geen wonder dus dat YouTube niet extra wil betalen voor deze

De platenbazen die zichzelf nu, dikke sigaren opstekend, feliciteren met hoe stijf ze hun poot gehouden hebben, zullen over een tijdje zien dat de verkopen nog verder teruglopen. En dan zullen ze wel nog meer gaan dreigen. Misschien moeten ze tegen die tijd eens bij Lars Ulrich gaan kijken. Wie weet heeft die het dan door.

Dit weekend dook opeens het verhaal op dat Last.fm had geklikt. Last.fm is een ontzettend leuke site waar je bij kunt houden (’scrobbelen’)  welke muziek je allemaal draait op je computer of je iPod. En dan kun je mensen vinden die ongeveer de zelfde smaak hebben als jij. En tips over wat jij vast ook wel leuke muziek vindt. Ik laat mijn iTunes standaard scrobbelen en af en toe luister ik dan naar de aanraders, en inderdaad, daar zit soms heel leuke muziek tussen.

Maar wat wilde nu het geval? Het nieuw uit te komen album van U2 is gelekt op internet. Dat gebeurt natuurlijk wel vaker, maar volgens TechCrunch had Last.fm de gegevens van mensen die tracks van dat album scrobbelden doorgegeven aan de RIAA. Oei, foute boel natuurlijk. Leuke social networking site die heult met het kapitaal. Overigens ook weer niet heel onverwacht, want Last.fm is eigendom van CBS. Maar desondanks niet leuk.

Maar het is allemaal niet waar volgens Last.fm. En overigens wil het feit dat iemand meldt dat hij U2-tracks draait, niet zeggen dat dat ook echt zo is. Die informatie is eenvoudig te vervalsen.

Maar goed, toch hoop ik dat het verhaal van TechCrunch inderdaad niet klopt. Niet dat ik die U2-CD gedownload heb, maar als het wel waar is, stop ik uit principe toch wel met Last.fm gebruiken. En dat zou jammer zijn. En die plaat van U2: volgens een reactie op slashdot is het een absolute baggerplaat. Geen wonder dan dat ze liever willen dat mensen eerst kopen en dan pas luisteren in plaats van andersom.

Nadat ik eerder “Employment” en “Yours Truly, Angry Mob” aardig had grijsgedraaid, en de Kaiser Chiefs een geweldig concert op Rock Werchter had zien verzorgen, was ik aardig benieuwd naar de opvolger. Dat werd “Off With Their Heads”. Vreemd genoeg was het me helemaal niet direct opgevallen toen die uitkwam. Blijkbaar houd ik nog niet helemaal de juist kanalen in de gaten. Maar dat terzijde.

Het eerste wat ik hoorde was logischerwijs de single “Never Miss A Beat”, en ik was in eerste instantie niet direct onder de indruk. Was het ze niet gelukt om het niveau van de eerste 2 CD’s te evenaren? Of waren mijn verwachtingen te hoog gespannen? Ik ging dus eerst maar eens op zoek naar een download-versie van de CD om even de tijd te nemen om te beslissen of ik hem wilde kopen. En terwijl ik daar nog over aan het nadenken was, kreeg ik de CD voor Sinterklaas met een mooi lag moraliserend gedicht over downloaden:-). Achteraf denk ik trouwens dat ik hem  toch wel gekocht zou hebben.

Ook deze derde CD bevat namelijk toch wel weer erg sterke nummers. Maar het belangrijkste verschil met de eerste twee is dat ze even nodig hebben om zich in je hoofd vast te zetten. Klonken veel van de nummers op die eerste twee CD’s bij de eerste keer luisteren al of je ze al jaren kende, hier moet je een paar keer draaien voordat het zover is. Maar het effect is er uiteindelijk wel degelijk. Zeker bij de singles “Never Miss A Baeat” en “Good Days Bad Days”.

Ook hier klinken de nummers als simpel in elkaar zittende niemendalletjes, maar ook hier bedriegt de schijn. Het zijn wel degelijk intelligente songs. Misschien is dit wel de CD die je over jaren nog steeds draait. Wie weet?

Tijdens het festival Noorderslag, vooral bekend om het gooien met bier naar prijswinnaars, werd afgelopen zaterdag zomaar een wetenschappelijk rapport gepresenteerd. Geheel toepasselijk, want het ging over file sharen, en dus over muziek. Het onderzoek is gedaan door TNO, SEO en IViR in opdracht van de minsteries van OCW, EZ en Justitie.

het probleem is bekend: de entertainment-branche, de platenbazen voorop, loopt al jaren te jeremiëren over al die criminele consumenten die wel eens een CD’tje of een filmpje downloaden. Daardoor raken zij hun inkomsten kwijt en dat is vooral zielig voor de artiesten. En zeker voor beginnende bandjes want wat wij niet weten: vroeger waren platenmaatschappijen een soort sociale instellingen die hun winst gebruikten om worstelende muzikanten vooruit te helpen, zodat die niet eeuwig in rokerige cafeetjes hoefden te blijven optreden. En nu wij allemaal downloaden, kan dat niet meer, dus moeten die artiesten op een houtje bijten. Kletskoek natuurlijk, ze pikken en pikten alleen muzikanten uit de clubs waar ze echt wat aan denken te verdienen, maar een beetje zielig doen werkt blijkbaar goed. Al geloof ik niet dat ooit iemand medelijden heeft gekregen met de schreeuwende miljonairs van Metallica. Hun strijd tegen Napster van een paar jaar terug heeft alleen maar goodwill en geld gekost.

Lees de rest van dit bericht »

Nadat ik hier eerder al de prachtige CD van Amy Winehouse had besproken, nu nog twee Britse dames (jonge dames) die schitterende CD’s hebben afgeleverd die met een beetje fantasie ook onder het label ’soul’ geplaatst kunnen worden. Adele debuteert met de CD ‘19′ (haar leeftijd tijdens het opnemen) en Duffy ’s eersteling heet ‘Rockferry’ naar het eerste nummer.

Maar er zijn ook grote verschillen. Waar Winehouse tamelijk rauwe soul maakt, met een belangrijke plaats voor de blazers (met name die bariton-sax vind ik prachtig) zijn de arrangementen bij zowel Duffy als Adele veel gepolijster. Bij Duffy horen we in alle nummers strijkers, terwijl Adele het nog kaler doet, soms met alleen een gitaar.

Als je Amy Winehouse zou willen vergelijken met James Brown , dan plaats je Duffy meer in de hoek van Sam Cooke en Adele bij Marvin Gaye (en daar doe ik iedereen die genoemd wordt natuurlijk tekort mee, maar goed). Bij Duffy wordt daarnaast door haar stem, het feit dat ze Engels en blond is, ook voortdurend de vergelijking gemaakt met Dusty Springfield . De stijl van Adele zit het meest  van de soul vandaan en leunt soms meer richting jazz. Dat maakt de plaat van Adele wat gevarieerder, en die van Duffy wat consistenter.

Ik weet nog niet welke ik uiteindelijk het meest zal draaien, voorlopig vind ik het allebei prachtige CD’s.