Soms zie ik iets leuks op tv of hoor ik iets interessants op de radio en dan schrijf ik dat snel even op een briefje. Het komt voor dat ik maanden later zo’n briefje vind en me dan afvraag waar dat in hemelsnaam ook weer over ging, maar soms komt het al veel sneller van pas. Zo zag ik laatst Amy MacDonald voorbijkomen en schreef die naam op zo’n papiertje. De volgende dag riep Geke vanachter de computer: “Papa ik heb iets leuks ontdekt!”. Want wij houden nog best wel vaak van de zelfde muziek. Toen ze dus Amy MacDonald noemde haalde ik met gepaste trots mijn papiertje te voorschijn.

Amy blijkt een jongedame (net van school) uit Schotland te zijn die met “This is the Life” een alleraardigste debuut-CD heeft afgeleverd. Lekkere, simpele, liedjes die makkelijk blijven plakken, zonder kitscherig te zijn. Begeleid door haarzelf op de gitaar en best wel een aardig bandje erachter.

Vooral het titelnummer is een geramde hit die dan ook sindsdien makkelijk bovenaan de hitparades terecht kwam. En allemaal de afgelopen jaren zelf geschreven op haar tienerkamer. Ben wel benieuwd of er na dit debuutalbum nog wat interessants komt.

Na de positieve ervaringen van vorig jaar in Werchter, trokken Elze, Nico, Willem Jan en ondergetekende er afgelopen weekend op uit om Rock am Ring te bezoeken. Dire dagen rock, bier en dixies zorgden weer voor een geweldig weekend.

(zie ook de foto’s)

De hoogtepunten

Het absolute hoogtepunt kwam wat mij betreft op naam van Die Toten Hosen. Ik had de naam wel eens gehoord, maar kende er niks van. Maar een band die de laatste dag op het hoofdpodium af mag sluiten, moet wel wat in de mars hebben, leek ons en dus gingen Elze en ik een kijkje nemen. En terecht. Ondanks het feit dat zanger Campino met z’n voet in het gips liep, sprong hij over het hele podium, klom het dak op om op een meter of tien hoogte bengaals vuur af te steken, en het publiek van 80.000 man at uit z’n hand. Meest indrukwekkende moment was toen hij het nummer “Steh’ auf” opdroeg aan iemand die vorig jaar overleden was. Hij vroeg ons te gaan zitten tot het refrein. Tja, de echte fans die vooraan staan doen dat dan wel denk je, maar ook rond om ons heen ging alles door de knieën dus dan doe je maar mee. En dan bij het refrein lekker met z’n allen springen en meeschreeuwen. Geweldig!

Een ander hoogtepunt was Rage Against The Machine. Eigenlijk heb ik niet echt iets met deze band, want vooral de zanger Zack de la Rocha vind ik meer een prater/schreeuwer dan een zanger. Een jaar op 15 geleden had ik ze al eens in Torhout gezien, en daar herinner ik me wel van dat ze het live wel goed deden. Maar CD’s heb ik niet. Ik heb echter wel een prachtige CD van Audioslave, bestaande uit de drie achtergebleven leden van RatM na het vertrek van de la Rocha, en aangevuld met Chris Cornell van Soundgarden. En vanaf de eerste noot hoor ik het: dit is een verrekt goede band, en hoewel de la Rocha’s ‘zang’ nog steeds niet mijn smaak is, spat de energie van het podium af. Voor dit soort gebeurtenissen kom je naar een festival.

Lees de rest van dit bericht »

Ik moet toegeven dat ik me vergist heb: in mijn verslag van Rock Werchter van vorig jaar liet ik merken niet erg onder de indruk te zijn van de Arctic Monkeys . Ik vond het optreden saai, maar dat kwam ook wel omdat ik de nummers niet (goed) kende en het optreden kwam op een moment dat ik net niet in de juiste stemming was.

Onder andere doordat Muziekkrant OOR de CD ‘Favourite Worst Nigthmare ‘ had uitgeroepen tot beste plaat van 2007, en dat was met ‘Whatever People Say That I Am, That’s What I’m Not ‘ al gebeurd in 2006, en ik hier en daar toch een wel erg lekker nummer hoorde, besloot ik toch nog maar eens beter te luisteren. En vervolgens om beide CD’s aan te schaffen.

Want dit is toch wel een erg lekker bandje: de energie spat er van af, de bezetting is uiterst sober, maar de nummers, met name de ritmes, zijn dat zeker niet. Echte Rock & Roll met strakke korte nummertjes, maar met voldoende variatie zodat ze geen moment vervelen. En een tempo!

Ik ben er nog niet goed uit, welke van de twee CD’s ik nu beter vind. In eerste instantie neigde ik even naar ‘Whatever…’, met vooral het geweldige ‘I bet you look good on the dance floor’, maar op dit moment heeft de laatste CD een beetje de voorkeur. Daar staan toch ook wel erg veel geweldige nummers op: ‘Teddy Picker’, ‘Fluorescent Adolescent’ en ‘This House Is A Circus’ om er maar een paar te noemen. Maar daarmee doe ik alle niet genoemde nummers op beide CD’s denk ik tekort. Ik houd er maar op dat ik ze allebei voorlopig nog wel zal blijven draaien.

Gisteren toog ik naar de Heineken Music Hall om samen met wat vrienden te kijken naar een concert van en voor oude mannen. Bill Wyman’s Rhythm Kings en Chuck Berry sierden het affiche. Het was al weer ruim 30 jaar geleden dat ik de legende Chuck Berry had gezien tijdens het destijds jaarlijkse Hemelvaart-festival in Lochem.
De Rhythm Kings zijn een soort hobby-project van Bill Wyman. Voor het geld hoeft hij het na al die jaren in de Stones natuurlijk niet meer te doen en tegenwoordig maakt hij dus alleen nog maar muziek voor z’n plezier. En dat straalde af: goede muzikanten (m.n. Albert Lee was lekker op dreef) die zichtbaar met lol op het podium stonden. Ik genoot ookerg van de blazers: superstrak spelend en met veel verve kekke danspasjes er door heen gooiend.

Als speciale gast was Mick Taylor uitgenodigd die twee nummertjes mee mocht spelen. En dat was ook eigenlijk wel genoeg. De tijd heeft op hem aanmerkelijk meer vat gehad dan op bijvoorbeeld Wyman. Zo’n dertig kilo zwaarder dan destijds en het spelen lukte ook niet echt lekker meer. Terecht dat Wyman een oude vriend de mogelijkheid biedt om een paar nummertjes te spelen, maar het was eigenlijk een genante vertoning.

Na de pauze was het de beurt aan Chuck Berry met z’n eigen band, o.a. bestaand uit zijn zoon op gitaar. Berry zelf zag er belachelijk uit voor iemand van 81: glitterhemd en dat maffe kapiteinspetje op z’n kop. En ook hier hadden de jaren hun tol geëist. Het was vals, uit de maat, de band was matig ingespeeld, of Berry hield zich niet aan de setlist. Hij greep op z’n gitaar geregeld mis en ik had af en toe last van plaatsvervangende schaamte. Maar het blijft natuurlijk bijzonder om een aantal van de allerbeste rock&roll-songs ooit (Johnny B. Goode, Nadine, Little Queenie, Roll Over Beehtoven en ga zo maar door) uitgevoerd te zien door de man die het allemaal bedacht heeft. Een beetje schoolband speelt ze tegenwoordig alleen beter. Enfin, het publiek deed toch lekker mee, en dat is ook mooi. Deze man beoordeel je niet op dit optreden maar op een heel leven. En dan is respect wel degelijk op z’n plaats.

Een tijdje terug heb ik besloten al mijn CD’s en LP’s eens naar MP3′s op mijn server om te zetten. Reden: ik heb CD’s in de kamer, op zolder, in de auto, en het zijn er nogal wat. Dus ik kan nogal eens iets niet vinden.

Lees de rest van dit bericht »

Deze CD kwam highly recommended door bronnen die ik meestal serieus neem. Maar dat alleen had me niet over de streep getrokken. Ik ken natuurlijk Robert Plant vooral als de zanger van Led Zeppelin en zijn hartverscheurend mooie duet The battle of Evermore met Sandy Denny (direct voor Stairway to Heaven op Led Zeppelin IV) toonde al aan dat met de juiste folk damesstem tegenover hem er mooie dingen konden gebeuren. Dus naar het effect van de combinatie met Country-diva Krauss was ik ook wel erg benieuwd.

En terecht: mijn God, wat staan er schitterende stukjes muziek op deze plaat! Nummers van o.a. the Everly Bros., Tom Waits, Townes van Zandt en Plant zelf, samen met Jimmy Page. Nou zijn niet alle nummers van hetzelfde niveau, tenminste naar mijn smaak. De wat snellere nummers zijn wat te veel country naar mijn zin, maar ook weer niet storend. De eerste paar nummers hoor je wel dat de stemmen goed fitten, en dat de productie van T-Bone Burnett prima in orde is. Maar dan komt nummer 3: Sister Rosetta Go Before Us. Begeleiding van vooral viool en drums, traag, ingehouden gezongen van Krauss met Plant op de achtergrond en mooi! mooi! Meteen gevolgd door Polly Come Home, ook al zo’n langzaam nummer, met uiterst sobere begeleiding en van dezelfde esoterische schoonheid.

Lees de rest van dit bericht »

Ik zette de autoradio aan en viel midden in een nummer:

“Charlie Darwin looked so far into the way things are,
He caught a glimpse of God’s unfolding plan.
God said, ‘I’ll make some DNA, and they can use it anyway they want
From paramecium right up to man. They’ll have sex and mix up sections
Of their code; they’ll have mutations –
The whole thing works like clockwork over time.
I’ll just sit back in the shade while everyone gets laid;
That’s what I call intelligent design.‘”

Briljant! Daar moest ik de CD van hebben. Dat was dus ‘Leave the Light On’ van Chris Smither. Maakt al tientallen jaren muziek maar ik had er nog nooit van gehoord.

Lekkere CD. Beetje folk-blues, rauwe stem à la Tony Joe White en teksten die meestal ergens over gaan. Mooi.

28 juni – 1 juli 2007

Het was alweer een aantal jaren geleden dat ik op een festival geweest was. In Werchter werd toen nog alleen op zondag gespeeld en hetzelfde programma draaide op zaterdag in Torhout, waar wij een paar keer aanwezig waren. Meerdaagse festivals spraken me niet zo heel erg aan. Maar na de enthousiaste verhalen van Joost, Elze en Willem Jan over Roskilde vorig jaar, liet ik me simpel overhalen om dit jaar mee te gaan naar Rock Werchter. En dat was geen vergissing! Ondanks de bizar slechte verwachtingen, we hadden allemaal erg veel droge kleren mee, bleef het meestentijds droog. Mede daardoor, maar vooral door het hele festivalgebeuren, hadden we met zijn vijven (Elze, Willem Jan, Jan, Nico en ik) een heerlijk weekend.

Lees de rest van dit bericht »

Britpop is niet dood! Er zijn nog genoeg bandjes in Engeland die met de typisch Engelse liedjes, getoonzet met een tamelijk rechttoe-rechtaan bezetting met de nadruk op gitaren gewoon hele mooie plaatjes maken.

The Kaiser Chiefs is één van die bandjes. En Yours Truly, Angry Mob is hun tweede CD. Het bekendste nummer daarvan tot nu toe is de singel Ruby, zo’n nummer dat je bij de tweede keer horen al in de oren klinkt alsof je het al je hele leven kent. En je zingt of neuriet het meteen de hele dag mee. Maar dat wil niet zeggen dat de andere nummers minder zijn. Niet alles ligt even makkelijk in het gehoor, maar het zit wel allemaal goed in elkaar, en de nummers die je niet direct pakken, doen dat na een paar keer draaien wel, en blijven dan des te beter plakken. De tijden van pakweg Oasis, of verder terug, Squeeze, herleven.

Op de DVD die er bij zit, krijgen we behalve een extreem lullig home videootje van de heren ook een voorproefje van hun live prestaties. Ik kijk er al naar uit om ze volgende maand op Rock Werchter te bekijken.