Het is allemaal nog steeds veel te ingewikkeld met al die computers. Weliswaar hoef je tegenwoordig geen memory managers meer in DOS te installeren om je drivertjes kwijt te raken, maar alles is tegenwoordig een computer en het koppelen van alle multimediaapparatuur brengt weer nieuwe complicaties mee.
En dus ben je, als je in je omgeving het stempel ‘nerd’ eenmaal hebt, een graag geziene gast als er problemen met netwerk en aanverwante opgelost moeten worden. Daar helpt geen T-shirt tegen. En natuurlijk probeer je je vrienden en familie zo goed mogelijk te helpen, en uiteindelijk krijg je altijd alles wel aan de praat. En zo houd je die reputatie in stand.
Maar vandaag heb ik een belangrijke stap op weg naar meer rust gezet. Ik heb gefaald. Mijn reputatie heeft een flinke deuk opgelopen. Vriend W. had een ingewikkelde NAS op de kop getikt, en een al even luxe media streamer. Van versterker en tv spreek ik maar niet. Alleen: de streamer zag de NAS niet. En de laptop, met Vista (getsie), zag hem soms wel en soms niet. Kon niet zo ingewikkeld zijn. Maar wat ik ook probeerde, tot firmware upgrades aan toe, de laptop direct aansluiten op de NAS werkte als een zonnetje, maar via de router was en bleef het ding onzichtbaar. En die router kwam ik niet in. Password vergeten, of nooit gekregen van de provider, hoe dan ook. Uiteindelijk maar gezegd dat ik er ook niet uit kwam. Binnenkort een fraaie NAS op marktplaats ben ik bang.
Enfin, die belt me voorlopig niet meer. Maar ben ik er nou echt blij mee?
Ik heb nog ergens een heel oud T-shirt met afbeeldingen van allerlei crash-schermen: Linux, Mac, Solaris en nog een paar. Alle systemen crashen wel eens. Toch staat er op dat shirt maar één plaatje dat echt beroemd is, en dat is het fameuze Blue Screen of Death, of BSOD, dat de Windows-gebruiker te zien kreeg als het systeem weer eens crashte.
Nou moet eerlijkheidshalve wel opgemerkt worden dat het BSOD zeldzamer is geworden in de latere versies van Windows, maar het blijft hilariteit en ongelukken opleveren. Beroemd is natuurlijk de keer dat tijdens een demo van Bill Gates zelf het BSOD groot op het doek verscheen, maar er zijn wel meer mooie plaatjes op internet te vinden van geldautomaten, grote lichtkranten, en dergelijke die crashen.
Maar wel erg bont wordt het als je tattoeëer-robot vastloopt. Want dat moet toch het scenario zijn geweest waardoor de gehate melding op iemand z’n arm terecht kwam. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat iemand voor de lol zo’n foutmelding laat zetten.
Maar niet alleen je baas kan het lastig maken, ook als je op Twitter een collega voor het hoofd stoot, kan het akelig onaangenaam worden op het werk, zoals blijkt uit de bijdrage van ‘Cold Shoulder’ aan Slate’s vragenrubriek:
Dear Prudence, I wrote something not so flattering about a co-worker on my Twitter page, and she found out about it after someone on my friend list showed it to an acquaintance of hers. The co-worker went to human resources and complained that I was talking about her on Twitter. Because I tweeted on my own personal time, the only thing H.R. could suggest was to be careful about who my friends are on Twitter. So I deleted friends of friends who know the co-worker. My page is marked “private,” so only the people I have chosen as friends can see my entries. Now the co-worker I talked about has made other co-workers give me the cold shoulder. All these women are over 40 and are acting like 5-year-olds. Can you suggest some options for dealing with such a hostile environment? I love my job. so I don’t want to look for work elsewhere.
Maar het kan nog erger: in Australië werd een vrouw ontslagen omdat ze mailtjes in alleen maar hoofdletters schreef. Dat lijkt wreed, maar ik vind dat eigenlijk volkomen terecht. Er is al zoveel mailvervuiling. Als je nu nog niet weet dat HOOFDLETTERS STAAN VOOR SCHREEUWEN, dan ben je een hopeloos geval. Ik zou trouwens nog wel wat verder willen gaan. Ik vind dat iedereen ontslagen moet worden die mailtjes stuurt met:
virusmeldingen die je aan iedereen moet doorsturen (‘echt, Bill Gates heeft zelf bevestigd hoe gevaarlijk het is’);
van die ‘help een zielig jongetje’ berichten (als dat jongetje al bestaan heeft, is-ie nu allang dood);
enorme bestanden met een ‘grappig’ filmpje;
veel te veel CC’s aan Jan-en-alleman;
ach, ik zou nog wel een tijdje door kunnen gaan…..
Ik was stiekem al een tijdje aan het denken over een GPS-apparaat op de racefiets, toen dit voorjaar mijn oude Ciclosport fietscomputer kapot ging. Tijd voor wat nieuws dus. En op aanraden van een ex-collega en twitter-vriend werd dat de Garmin Edge 705. Een fietscomputer en GPS-navigatiesysteem in één.
GPS
Zo’n GPS op je stuur heeft zo z’n voordelen. Vooral omdat het effect is dat ik regelmatig een onbekende weg insla in de wetenschap dat als ik verdwaal, ik gewoon aan de navigatie kan vragen me zo snel mogelijk weer naar huis te brengen. En bovendien leidt het apparaat je wel eens langs een andere route dan je gewend bent. Zo leer ik de omgeving veel beter kennen dan als ik alleen maar de bekende vaste rondjes rijd.
Maar er is ook wel het een en ander aan te merken op de navigatiemogelijkheden van dit apparaat. Ten eerste vind ik de modus waarbij je de kaart op het scherm ziet, vrijwel onbruikbaar. Niet te vergelijken met het zicht dat bijvoorbeeld TomTom je op de weg biedt. En dat komt niet alleen door het kleinere scherm. Wel handig is het scherm waarbij je een kompasroos ziet, met een duidelijke rode pijl die de te rijden richting aangeeft.
Het is één van de toverachtige elementen van de wereld van Harry Potter: de bewegende portretten die aan de muren van Zweinstein hangen of te vinden zijn in fotoalbums of verzamelplaatjes. Leek niet erg realistisch. Maar net zoals de science fiction verhalen van vijftig jaar geleden soms hopeloos achterhaald lijken, zo haalt de werkelijkheid ook stukje bij beetje de tovenarij in.
Het tijdschrift Entertainment Weekly zal in z’n septembernummer advertenties tonen als bewegend beeld. Daarvoor wordt een chip gebruikt die gaat spelen als de betreffende pagina wordt opgeslagen, een beetje zoals muziek makende verjaardagskaarten. Er kan maar liefst 40 minuten video op de chip en in de advertentie zullen previews van binnenkort uit te zenden tv-programma’s en reclames te zien zijn. Coole technologie van Americhip, maar helaas voorlopig alleen te krijgen in New York en Los Angeles.
Ben benieuwd wanneer we de aankondiging van vliegende bezems gaan zien.
Leuk onderzoek! De wiskundige Robert J. Smith? (dat vraagteken hoort officieel bij zijn naam, dus een beetje vreemd is hij waarschijnlijk wel) heeft zijn modellen voor de ontwikkeling van epidemieën eens losgelaten op wat er zou gebeuren in het geval van een zombie-aanval.
En wat blijkt? Dat is een stuk erger dan een gewone epidemie. Want waar bij een gewone epidemie de slachtoffers meestal snel ophouden met anderen besmetten (omdat ze dood zijn) blijven zombies gewoon rondlopen en extra slachtoffers maken. Resultaat: in bijna alle modellen is de hele wereld in no-time gezombificeerd.
De enige methode om zo’n uitbraak onder controle te houden is snel en meedogenloos de zombies van ‘undead’ in ‘real dead’ veranderen. Dus als je merkt dat een geliefde een zombie is geworden, niet aarzelen. Niet proberen te genezen of te isoleren, maar vernietigen. Jammer maar helaas.
En er is meer slecht nieuws: zelfs als alle zombies vernietigd zijn, is de zombieloze toestand niet stabiel. Er kan altijd weer een uitbraak komen. Enige troost: als we allemaal zombies worden, kunnen we opeens wel een stuk beter dansen.
Voor degenen die het allemaal niet meer bij kunnen houden, heeft Wired een handige gids online gezet die uitlegt hoe om te gaan met moderne communicatiemedia.
Vooral handig voor ouderen onder ons die zich afvragen of het nu wel of niet geaccepteerd is om in gezelschap te SMS-en bijvoorbeeld. Welnu, dat mag (maar niet in situaties als op het plaatje hiernaast). De reden dat het mag: jongeren vinden het heel gewoon en dus wordt het op de duur toch wel heel gewoon.
Het is de moeite waard om alle pagina’s even aan te klikken, want daar vind je ook nog tegeltjeswijsheden als: “niet meer dan 20 tweets per 24 uur”, of “Stuur nooit aan wie dan ook een BCC”.
Q: I want to post a picture of my wife’s butt on twitter á la Ashton Kutcher. Do I need to ask her first, or can I snap, post, and hope she’ll be flattered? A: Don’t take a picture of your wife’s butt. That’s silly. Take pictures of other people’s wives’ butts.
Na Rock am Ring vorig jaar vonden we het dit jaar weer leuk om naar Rock Werchter te gaan. Leukere sfeer, prettiger festivalterrein en nu ook een meer tot de verbeelding sprekende line-up. Dus vertrokken Elze, Wim, Willem Jan en ondergetekende op donderdag zeer vroeg uit Utrecht om bijtijds voor het podium te kunnen staan.
Dat viel echter tegen, want de logistiek liet deze eerste dag toch wel het nodige te wensen over. Ten eerste bleek de alternatieve aanrijroute volkomen verstopt te zitten zodat we zo’n vier uur in de file stonden, daarna moesten we ook nog eens een uur in de rij voor we de camping op mochten en ook nog eens zoiets om uiteindelijk de wei op te kunnen. Die laatste twee rijen leken voornamelijk veroorzaakt te worden door gedoe met de eTickets, met slecht uitgeprinte, veel te kleine barcodes die door de leesapparaatjes net herkend werden. Gelukkig werd de menigte bij de ingang van het terrein (‘de inkom’ van ‘de wei’) natgehouden door de brandweer. Want het was erg heet.
En het bleef bijna de hele vier dagen heet. Door die hitte beleefden we het festival ook een beetje anders dan andere jaren, want we bleven vaak lang op de camping tot de grote acts begonnen. Zo mis je wel de verrassing van bandjes waar je nog nooit van gehoord hebt, maar goed. Lees de rest van dit bericht »
Tegen het einde van het schooljaar vinden ook altijd de uitvoeringen van de diverse muzieklessen plaats. Geke moest een paar stukjes spelen waar ze een paar weken later examen in moest doen. Waarvoor ze overigens glansrijk slaagde.
Een paar jaar geleden kocht ik voor een prikkie een Lite-On DVD-speler die ook vanaf het netwerk kon streamen. Dat werkte redelijk naar tevredenheid, en ik was dan ook wel verbaasd dat het ding vrijwel onmiddellijk van de markt werd gehaald. En hij werd dus ook niet meer ondersteund. Hoewel de mogelijkheid van firmware-updates via het netwerk er keurig in zat, is er nooit meer een update gekomen. En zo kwam ik steeds meer dingen tegen die het apparaatje niet kon afspelen wegens onherkende formaten, niet geïnstalleerde codecs en meer van dar soort ellende. Waarom is dat trouwens nodig, dat steeds weer nieuwe zaken worden uitgevonden waar je weer drivers voor ndoig hebt? Kom op, mensen, spreek nu eens een standaard af en hou je er aan. Maar dat terzijde.
Goed, tijd dus om wat nieuws te zoeken.Vooral omdat de filmpjes die ik met iMovie op de Mac maak van het formaat .M4V zijn. Daar zou trouwens ook wel eens wat meer keuze mogen zijn. Maar goed, om dan eerst weer te converteren voor je er iets mee kunt, werd vervelend. Na een hoop geblader op internet viel mijn keuze tenslotte op de ConceptronicFullHDMAi. Vreselijke naam trouwens. Veel ingebouwde ondersteuning voor van alles en nog wat, FullHD (al heb ik daar nog geen TV voor), en volgens de berichten een actieve update-cycle. Kijk, dat moest ik hebben!
En het is inderdaad een lekker dingetje: vindt standaard gewoon de shares op je netwerkcomputers, leest gewone AVI- en MPEG-files, maar ook ISO DVD-images, of de inhoud van DVD’s (Video_TS mappen). En ondersteunt ook prima de gangbare codecs. Het is wel een lelijk ding, en ik vind de bediening ook niet echt sexy, maar je kunt wel vinden wat je wilt. Verder zag hij in het begin die Apple M4V-files niet. Dat was even schrikken. Maar gelukkig: er was een update beschikbaar en nu doet-ie het prima.
Maar helaas: net nadat ik het ding had uitgepakt en aangesloten, doken er berichten op dat Conceptronic failliet ging. Daar ging één van m’n belangrijkste voordelen, want failliete bedrijven leveren geen updates. Ik was dan ook erg opgelucht te lezen dat het bedrijf met een nieuwe financier weer een doorstart maakt. Ik hoop dat ze geld blijven vinden om de zaak een beetje up-to-date te houden.
RSS-feed
Het is allemaal nog steeds veel te ingewikkeld met al die computers. Weliswaar hoef je tegenwoordig geen memory managers meer in DOS te installeren om je drivertjes kwijt te raken, maar alles is tegenwoordig een computer en het koppelen van alle multimediaapparatuur brengt weer nieuwe complicaties mee.
