Ik heb een wat wisselende waardering voor de Arctic Monkeys. Bij de eerste keer live, op Werchter 2007, was ik niet onder de indruk. Daarvoor waren ze op het podium toch wat te introvert. Maar toen ik daarna de eerste twee CD’s eens beluisterde, raakte ik steeds enthousiaster.

Ondertussen begon Geke ze ook grijs te draaien. En omdat ze graag eens mee zou willen naar een concert, besloot ik twee kaartjes voor hun optreden in de Heineken Music Hall van afgelopen woensdag te bestellen.

Nu stond deze tour natuurlijk in het teken van promotie van de nieuwe CD, “Humbug“, dus als voorbereiding heb ik die toen ook maar aangeschaft. En ik moet helaas zeggen, die is me niet meegevallen. Het is best een aardige CD, maar er staat, misschien behalve het openingsnummer “My Propeller”, niets op dat blijft hangen. En zo heb ik steeds na een aantal nummers opeens het moment dat ik me realiseer dat de CD al een tijd op staat, maar dat ik me er niets van herinner omdat ik gewoon afgedwaald ben. Dat heb ik met “Whatever People Say…” en “Favourite Worst Nightmare” nou nooit.

Ik was dan ook erg benieuwd hoe het live zou zijn. Grappig genoeg viel dat dan weer alles mee. Ten eerste werden we lekker opgewarmd door de Eagles of Death Metal, soms geafficheerd als het hobbybandje van Josh Homme (Queens of the Stone Age), de producer van Humbug. Vorig jaar op Rock am Ring was ik ze ook al tegengekomen en dat was toen alleraardigst, vooral omdat ze er zelf zo’n lol in hadden.

De Monkeys begonnen daarna als silhouetten in de rook, en hadden gelukkig voldoende licht en videoschermen meegenomen, want ze blijven een beetje verlegen. Muzikaal mocht het er echter zijn. De muziek die deze jongens (want dat zijn het toch eigenlijk nog steeds een beetje) maken, is bepaald niet eenvoudig, maar werd met verve gebracht. Een mooi opgebouwde set met een goede afwisseling tussen nieuw en oud (“Brianstorm”, “I Bet That You Look Good On The Dancefloor”, helaas geen “Teddypicker”). Het oude viel wel beter bij het publiek dan het nieuwe materiaal overigens, maar dat gaf wel een goede afwisseling tussen hoogtepunten en rustpunten. Waarbij me opeens ook “Crying Lightning” positief opviel. Alles bij elkaar toch een prima concert en een mooie ervaring.

Kortom, 3 CD’s waarvan 2 (zeer) goed, 2 optredens waarvan 1 goed. ‘t Kon minder.

Ik moet toegeven dat ik tot afgelopen weekend nog nooit van Antony Hegarty en zijn band had gehoord. Maar vrijdag keek ik naar de film I’m Your Man over Leonard Cohen, waarin een aantal prominente fans van Cohen over hem spraken en nummers van hem speelden. Absoluut hoogtepunt daarin vond ik de vertolking van If It Be Your Will door Antony. Daar moest ik wat meer van weten.

En zo kwam ik natuurlijk al gauw bij The Crying Light. Je moet er van houden, want de stem van Antony is bijzonder. Hoog, zonder een kopstem te zijn, met ongelooflijk veel vibrato en regelmatig in de vrije ruimte wegdwalend. De nummers zijn dromerig, met een redelijk kaal arangement van zweverige piano-akkoorden en hier en daar wat strijkers of een blazer. Prachtig als je ervoor in de stemming bent.

En hoewel ik me niet kan herinneren hem eerder gehoord te hebben, klonk de CD me toch direct vertrouwd in de oren. Na een paar nummers bedacht ik dat dat moet komen omdat hij me doet denken aan Secrets Of The Beehive van David Sylvian. Die hebben we een jaar of twintig geleden een tijdje grijs gedraaid, en die blijft zo af en toe uit de kast gehaald worden, als de stemming er naar is. Ik moet me er maar eens in verdiepen wat die sinds die tijd gedaan heeft.

Nadat ik eerder “Employment” en “Yours Truly, Angry Mob” aardig had grijsgedraaid, en de Kaiser Chiefs een geweldig concert op Rock Werchter had zien verzorgen, was ik aardig benieuwd naar de opvolger. Dat werd “Off With Their Heads”. Vreemd genoeg was het me helemaal niet direct opgevallen toen die uitkwam. Blijkbaar houd ik nog niet helemaal de juist kanalen in de gaten. Maar dat terzijde.

Het eerste wat ik hoorde was logischerwijs de single “Never Miss A Beat”, en ik was in eerste instantie niet direct onder de indruk. Was het ze niet gelukt om het niveau van de eerste 2 CD’s te evenaren? Of waren mijn verwachtingen te hoog gespannen? Ik ging dus eerst maar eens op zoek naar een download-versie van de CD om even de tijd te nemen om te beslissen of ik hem wilde kopen. En terwijl ik daar nog over aan het nadenken was, kreeg ik de CD voor Sinterklaas met een mooi lag moraliserend gedicht over downloaden:-). Achteraf denk ik trouwens dat ik hem  toch wel gekocht zou hebben.

Ook deze derde CD bevat namelijk toch wel weer erg sterke nummers. Maar het belangrijkste verschil met de eerste twee is dat ze even nodig hebben om zich in je hoofd vast te zetten. Klonken veel van de nummers op die eerste twee CD’s bij de eerste keer luisteren al of je ze al jaren kende, hier moet je een paar keer draaien voordat het zover is. Maar het effect is er uiteindelijk wel degelijk. Zeker bij de singles “Never Miss A Baeat” en “Good Days Bad Days”.

Ook hier klinken de nummers als simpel in elkaar zittende niemendalletjes, maar ook hier bedriegt de schijn. Het zijn wel degelijk intelligente songs. Misschien is dit wel de CD die je over jaren nog steeds draait. Wie weet?

Nadat ik hier eerder al de prachtige CD van Amy Winehouse had besproken, nu nog twee Britse dames (jonge dames) die schitterende CD’s hebben afgeleverd die met een beetje fantasie ook onder het label ’soul’ geplaatst kunnen worden. Adele debuteert met de CD ‘19′ (haar leeftijd tijdens het opnemen) en Duffy ’s eersteling heet ‘Rockferry’ naar het eerste nummer.

Maar er zijn ook grote verschillen. Waar Winehouse tamelijk rauwe soul maakt, met een belangrijke plaats voor de blazers (met name die bariton-sax vind ik prachtig) zijn de arrangementen bij zowel Duffy als Adele veel gepolijster. Bij Duffy horen we in alle nummers strijkers, terwijl Adele het nog kaler doet, soms met alleen een gitaar.

Als je Amy Winehouse zou willen vergelijken met James Brown , dan plaats je Duffy meer in de hoek van Sam Cooke en Adele bij Marvin Gaye (en daar doe ik iedereen die genoemd wordt natuurlijk tekort mee, maar goed). Bij Duffy wordt daarnaast door haar stem, het feit dat ze Engels en blond is, ook voortdurend de vergelijking gemaakt met Dusty Springfield . De stijl van Adele zit het meest  van de soul vandaan en leunt soms meer richting jazz. Dat maakt de plaat van Adele wat gevarieerder, en die van Duffy wat consistenter.

Ik weet nog niet welke ik uiteindelijk het meest zal draaien, voorlopig vind ik het allebei prachtige CD’s.

Soms zie ik iets leuks op tv of hoor ik iets interessants op de radio en dan schrijf ik dat snel even op een briefje. Het komt voor dat ik maanden later zo’n briefje vind en me dan afvraag waar dat in hemelsnaam ook weer over ging, maar soms komt het al veel sneller van pas. Zo zag ik laatst Amy MacDonald voorbijkomen en schreef die naam op zo’n papiertje. De volgende dag riep Geke vanachter de computer: “Papa ik heb iets leuks ontdekt!”. Want wij houden nog best wel vaak van de zelfde muziek. Toen ze dus Amy MacDonald noemde haalde ik met gepaste trots mijn papiertje te voorschijn.

Amy blijkt een jongedame (net van school) uit Schotland te zijn die met “This is the Life” een alleraardigste debuut-CD heeft afgeleverd. Lekkere, simpele, liedjes die makkelijk blijven plakken, zonder kitscherig te zijn. Begeleid door haarzelf op de gitaar en best wel een aardig bandje erachter.

Vooral het titelnummer is een geramde hit die dan ook sindsdien makkelijk bovenaan de hitparades terecht kwam. En allemaal de afgelopen jaren zelf geschreven op haar tienerkamer. Ben wel benieuwd of er na dit debuutalbum nog wat interessants komt.

Ik moet toegeven dat ik me vergist heb: in mijn verslag van Rock Werchter van vorig jaar liet ik merken niet erg onder de indruk te zijn van de Arctic Monkeys . Ik vond het optreden saai, maar dat kwam ook wel omdat ik de nummers niet (goed) kende en het optreden kwam op een moment dat ik net niet in de juiste stemming was.

Onder andere doordat Muziekkrant OOR de CD ‘Favourite Worst Nigthmare ‘ had uitgeroepen tot beste plaat van 2007, en dat was met ‘Whatever People Say That I Am, That’s What I’m Not ‘ al gebeurd in 2006, en ik hier en daar toch een wel erg lekker nummer hoorde, besloot ik toch nog maar eens beter te luisteren. En vervolgens om beide CD’s aan te schaffen.

Want dit is toch wel een erg lekker bandje: de energie spat er van af, de bezetting is uiterst sober, maar de nummers, met name de ritmes, zijn dat zeker niet. Echte Rock & Roll met strakke korte nummertjes, maar met voldoende variatie zodat ze geen moment vervelen. En een tempo!

Ik ben er nog niet goed uit, welke van de twee CD’s ik nu beter vind. In eerste instantie neigde ik even naar ‘Whatever…’, met vooral het geweldige ‘I bet you look good on the dance floor’, maar op dit moment heeft de laatste CD een beetje de voorkeur. Daar staan toch ook wel erg veel geweldige nummers op: ‘Teddy Picker’, ‘Fluorescent Adolescent’ en ‘This House Is A Circus’ om er maar een paar te noemen. Maar daarmee doe ik alle niet genoemde nummers op beide CD’s denk ik tekort. Ik houd er maar op dat ik ze allebei voorlopig nog wel zal blijven draaien.

Een tijdje terug heb ik besloten al mijn CD’s en LP’s eens naar MP3’s op mijn server om te zetten. Reden: ik heb CD’s in de kamer, op zolder, in de auto, en het zijn er nogal wat. Dus ik kan nogal eens iets niet vinden.

Lees de rest van dit bericht »

Deze CD kwam highly recommended door bronnen die ik meestal serieus neem. Maar dat alleen had me niet over de streep getrokken. Ik ken natuurlijk Robert Plant vooral als de zanger van Led Zeppelin en zijn hartverscheurend mooie duet The battle of Evermore met Sandy Denny (direct voor Stairway to Heaven op Led Zeppelin IV) toonde al aan dat met de juiste folk damesstem tegenover hem er mooie dingen konden gebeuren. Dus naar het effect van de combinatie met Country-diva Krauss was ik ook wel erg benieuwd.

En terecht: mijn God, wat staan er schitterende stukjes muziek op deze plaat! Nummers van o.a. the Everly Bros., Tom Waits, Townes van Zandt en Plant zelf, samen met Jimmy Page. Nou zijn niet alle nummers van hetzelfde niveau, tenminste naar mijn smaak. De wat snellere nummers zijn wat te veel country naar mijn zin, maar ook weer niet storend. De eerste paar nummers hoor je wel dat de stemmen goed fitten, en dat de productie van T-Bone Burnett prima in orde is. Maar dan komt nummer 3: Sister Rosetta Go Before Us. Begeleiding van vooral viool en drums, traag, ingehouden gezongen van Krauss met Plant op de achtergrond en mooi! mooi! Meteen gevolgd door Polly Come Home, ook al zo’n langzaam nummer, met uiterst sobere begeleiding en van dezelfde esoterische schoonheid.

Lees de rest van dit bericht »

Ik zette de autoradio aan en viel midden in een nummer:

“Charlie Darwin looked so far into the way things are,
He caught a glimpse of God’s unfolding plan.
God said, ‘I’ll make some DNA, and they can use it anyway they want
From paramecium right up to man. They’ll have sex and mix up sections
Of their code; they’ll have mutations –
The whole thing works like clockwork over time.
I’ll just sit back in the shade while everyone gets laid;
That’s what I call intelligent design.‘”

Briljant! Daar moest ik de CD van hebben. Dat was dus ‘Leave the Light On’ van Chris Smither. Maakt al tientallen jaren muziek maar ik had er nog nooit van gehoord.

Lekkere CD. Beetje folk-blues, rauwe stem à la Tony Joe White en teksten die meestal ergens over gaan. Mooi.