Britpop is niet dood! Er zijn nog genoeg bandjes in Engeland die met de typisch Engelse liedjes, getoonzet met een tamelijk rechttoe-rechtaan bezetting met de nadruk op gitaren gewoon hele mooie plaatjes maken.

The Kaiser Chiefs is één van die bandjes. En Yours Truly, Angry Mob is hun tweede CD. Het bekendste nummer daarvan tot nu toe is de singel Ruby, zo’n nummer dat je bij de tweede keer horen al in de oren klinkt alsof je het al je hele leven kent. En je zingt of neuriet het meteen de hele dag mee. Maar dat wil niet zeggen dat de andere nummers minder zijn. Niet alles ligt even makkelijk in het gehoor, maar het zit wel allemaal goed in elkaar, en de nummers die je niet direct pakken, doen dat na een paar keer draaien wel, en blijven dan des te beter plakken. De tijden van pakweg Oasis, of verder terug, Squeeze, herleven.

Op de DVD die er bij zit, krijgen we behalve een extreem lullig home videootje van de heren ook een voorproefje van hun live prestaties. Ik kijk er al naar uit om ze volgende maand op Rock Werchter te bekijken.

Een vuilbekkend wijf met tatoeages. Trailer trash van de ergste soort, maar dan uit Engeland. Dat is zo’n beetje het imago van Amy Winehouse.

Maar wat een heerlijke plaat heeft ze afgeleverd. Ze valt meteen met de deur in huis, geen intro maar direct beginnen met zingen van Rehab, de single. En daarmee grijpt ze je meteen bij de ballen en laat je niet meer los. Dampende Tamla Motown soul. Swingende band, met heerlijke toeters. En die stem! Aretha Franklin zou het niet veel beter doen.

Enige minpunt van deze CD: hij is te kort. Nou ja, de repeat-knop dan maar:-).

Spinvis is echt nergens mee te vergelijken. Het zijn niet zozeer liedjes die hij maakt, maar het is veeleer poëzie met muzikale ondersteuning. De zang is niet die van een goede zanger, knullig, net niet zuiver, vaak meer gesproken dan gezongen, en de begeleiding is vaak ook van een achteloze lulligheid. Maar toch werkt het. De teksten zijn mysterieus, bij tijd en wijle onbegrijpelijk en met regelmaat verontrustend. Dat alles bij elkaar maakt de nummers kwetsbaar, intiem, breekbaar als het licht van de winteravondzon. Daarmee is dit een hele bijzondere, prachtig mooie CD geworden, die ik nog heel vaak ga draaien.

Soms hebben platen even tijd nodig om je te raken. Dit was er bij mij zo eentje. Vorig jaar april voor mijn verjaardag gekregen. En toen heb ik hem wel een keer gedraaid, maar vond ik het wel mooi,curieus maar daar bleef het bij. Misschien was ik op dat moment even niet zo in de stemming voor die muziek of zo.

Pas onlangs weer eens opgezet en toen werkte het opeens wel. Wat een prachtige CD is dit! Nynke Laverman is Friezin en ze zingt dan ook in het Fries. Dat maakt het voor mij niet altijd eenvoudig om precies te verstaan welke woorden ze zingt, maar het is altijd volstrekt duidelijk wat ze bedoelt. Waar de teksten in het Fries zijn, is de muziek echter Portugees. Dit is onvervalste Fado, en wel hele mooie. En aangezien ik van de Portugese Fado ook geen woord versta, en het toch mooi vind, kan dat met Fries natuurlijk ook.

Ondertussen is er een nieuwe plaat van Nynke Laverman, die nu Mexicaanse muziek bevat.

Nadat ik de mannen van de bridgeclub tijdens een bridgeweekend (bijna) allemaal helemaal enthousiast had gemaakt van Reise, Reise, kwamen ook de andere CD’s van Rammstein een beetje in het circuit.

Eerst kreeg ik “Rosenrot”. En die viel me een heel klein beetje tegen. Dat wil zeggen: de eerste vier nummers (“Benzin”, “Mann Gegen Mann”, “Rosenrot” en “Spring”) vind ik fantastisch, maar daarna zakt bij mij de aandacht een beetje weg. Het zijn verder goede nummers, daar niet van, maar niet zo verpletterend goed als het niveau dat ze op Reise, Reise wel de hele plaat volhouden. Daar doen de deelname van Sharleen Spiteri (Texas) en de geinige trompetjes in “Te Quiero, Puta!” niets aan af.

Anders verging het me met “Mutter”. Die is de voorloper van Reise, Reise en ik heb hem pas een stuk later gekocht. Ik vond hem in het begin ook niet zo goed als z’n opvolger, maar dit is er eentje die moet rijpen, want hoe vaker ik hem draai, hoe sterker ik verlang naar de volgende keer dat ik hem op kan zetten. Schitterend!

Ik had van Tony Joe White tot voor kort nog maar één CD, ‘The Best Of’ die ik een keer voor mijn verjaardag had gekregen. Maar deze draaide ik wel erg vaak. De prachtige donkere stem, de ronkende gitaar en vooral de prachtige nummers: ‘Polk Salad Annie’ en ‘Rainy Night in Georgia’ kent iedereen, maar hij staat vol met juweeltjes. Luister bijvoorbeeld eens naar ‘High Sherrif of Calhoun Parrish’ of ‘Even Trolls Love Rock And Roll’.

Toen Joost mij erop attent maakte dat hij in Paradiso zou spelen wilde ik dan ook meteen mee. Niet alleen om Tony Joe White te zien, maar ik was vreemd genoeg ook nog nooit in Paradiso geweest.

Lees de rest van dit bericht »

In een erg ver (statisch) verleden van deze site had ik de behoefte om te vermelden wat mijn favoriete muziek was. Maar hoe te bepalen wat er wel en niet in dat lijstje hoorde? Ik heb toen de 3-platen-regel bedacht: als ik van een artiest of band 3 of meer LP’s en/of CD’s had, kon je dat wel tot mijn favoriete muziek rekenen.

Op die manier krijg je natuurlijk wel veel oude muziek en er staan dan ook een paar groepen tussen die ik eigenlijk nooit meer draai, maar niet veel. En verder komen zeer veel gedraaide platen van acts die (nog) niet veel uitgebracht hebben er niet op, dus helemaal ideaal is het lijstje niet.

Maar hieronder toch nog maar eens het huidige lijstje.

Lees de rest van dit bericht »

Er zijn veel verschillende redenen denkbaar om een CD aan te schaffen: je hebt hem gehoord en vond hem geweldig of je kent een nummer (de single) en verwacht dat de rest ook wel zal deugen. Dat zijn de twee meest voorkomende. Ik heb ook wel eens een CD gekocht omdat ik eerder of later werk van de artiest in kwestie kende, of zelfs omdat de hoes mijn aandacht trok. In alle gevallen behalve het eerste kan het overigens toch een miskoop blijken te zijn.

In het geval van Sandi Thom was het de titel die mijn aandacht trok. Toen ik ook nog iets las over de achtergrond (begonnen met concertjes voor een webcam in de garage en zo doorgebroken), en vergelijkingen met Carole King en Aretha Franklin getrokken werden, was mijn nieuwgierigheid voldoende gewekt om tot aanschaf over te gaan. Te snel:-). Het eerste nummer op de CD, When Horsepower Meant What It Said, is aardig, I Wish I Was A Punk Rocker (With Flowers In My Hair) is een origineel nummer, lekker met een leuke tekst, maar de rest gaat bij mij het ene oor in en het andere oor uit.

Elvis Costello is, net als Paul Simon (zie artikel van een paar dagen geleden) ook zo iemand die steeds weer verrassende samenwerkingen zoekt en daardoor blijft verrassen met sterke CD’s.

Lees de rest van dit bericht »

Ik ben in het algemeen niet iemand die alleen naar oude muziek luistert en van die festivals bezoekt waar bandjes bestaand uit oude mannen de nummers spelen waar ze dertig jaar geleden een hitje mee hadden. En ook ben ik niet noodzakelijkerwijs geneigd platen te kopen van mensen die vroeger mijn voorkeur hadden.

Maar er zijn er ook een aantal die van tijd tot tijd interessante dingen blijven uitvinden, vooral omdat ze samenwerking zoeken met minder voor de hand liggende musici. Elvis Costello en Ry Cooder zijn daar voorbeelden van, en zo ook Paul Simon.

Op zijn nieuwste CD heeft hij samenwerking gezocht met niemand minder dan Brian Eno, en dat levert een zeer verrassend geluid op. Simon maakt nog steeds prachtige nummers, en de dwarse productie van Eno maakt er een waanzinnig spannend geheel van. Niet direct toegankelijk, en het grote publiek zal deze plaat vast een beetje links laten liggen. Ik zie niet direct nummers die de charts zullen bestormen, maar voor de liefhebber, en daar ben ik er een van, is het smullen geblazen!