Ik heb een wat wisselende waardering voor de Arctic Monkeys. Bij de eerste keer live, op Werchter 2007, was ik niet onder de indruk. Daarvoor waren ze op het podium toch wat te introvert. Maar toen ik daarna de eerste twee CD’s eens beluisterde, raakte ik steeds enthousiaster.

Ondertussen begon Geke ze ook grijs te draaien. En omdat ze graag eens mee zou willen naar een concert, besloot ik twee kaartjes voor hun optreden in de Heineken Music Hall van afgelopen woensdag te bestellen.

Nu stond deze tour natuurlijk in het teken van promotie van de nieuwe CD, “Humbug“, dus als voorbereiding heb ik die toen ook maar aangeschaft. En ik moet helaas zeggen, die is me niet meegevallen. Het is best een aardige CD, maar er staat, misschien behalve het openingsnummer “My Propeller”, niets op dat blijft hangen. En zo heb ik steeds na een aantal nummers opeens het moment dat ik me realiseer dat de CD al een tijd op staat, maar dat ik me er niets van herinner omdat ik gewoon afgedwaald ben. Dat heb ik met “Whatever People Say…” en “Favourite Worst Nightmare” nou nooit.

Ik was dan ook erg benieuwd hoe het live zou zijn. Grappig genoeg viel dat dan weer alles mee. Ten eerste werden we lekker opgewarmd door de Eagles of Death Metal, soms geafficheerd als het hobbybandje van Josh Homme (Queens of the Stone Age), de producer van Humbug. Vorig jaar op Rock am Ring was ik ze ook al tegengekomen en dat was toen alleraardigst, vooral omdat ze er zelf zo’n lol in hadden.

De Monkeys begonnen daarna als silhouetten in de rook, en hadden gelukkig voldoende licht en videoschermen meegenomen, want ze blijven een beetje verlegen. Muzikaal mocht het er echter zijn. De muziek die deze jongens (want dat zijn het toch eigenlijk nog steeds een beetje) maken, is bepaald niet eenvoudig, maar werd met verve gebracht. Een mooi opgebouwde set met een goede afwisseling tussen nieuw en oud (“Brianstorm”, “I Bet That You Look Good On The Dancefloor”, helaas geen “Teddypicker”). Het oude viel wel beter bij het publiek dan het nieuwe materiaal overigens, maar dat gaf wel een goede afwisseling tussen hoogtepunten en rustpunten. Waarbij me opeens ook “Crying Lightning” positief opviel. Alles bij elkaar toch een prima concert en een mooie ervaring.

Kortom, 3 CD’s waarvan 2 (zeer) goed, 2 optredens waarvan 1 goed. ‘t Kon minder.

Nadat ik eerder “Employment” en “Yours Truly, Angry Mob” aardig had grijsgedraaid, en de Kaiser Chiefs een geweldig concert op Rock Werchter had zien verzorgen, was ik aardig benieuwd naar de opvolger. Dat werd “Off With Their Heads”. Vreemd genoeg was het me helemaal niet direct opgevallen toen die uitkwam. Blijkbaar houd ik nog niet helemaal de juist kanalen in de gaten. Maar dat terzijde.

Het eerste wat ik hoorde was logischerwijs de single “Never Miss A Beat”, en ik was in eerste instantie niet direct onder de indruk. Was het ze niet gelukt om het niveau van de eerste 2 CD’s te evenaren? Of waren mijn verwachtingen te hoog gespannen? Ik ging dus eerst maar eens op zoek naar een download-versie van de CD om even de tijd te nemen om te beslissen of ik hem wilde kopen. En terwijl ik daar nog over aan het nadenken was, kreeg ik de CD voor Sinterklaas met een mooi lag moraliserend gedicht over downloaden:-). Achteraf denk ik trouwens dat ik hem  toch wel gekocht zou hebben.

Ook deze derde CD bevat namelijk toch wel weer erg sterke nummers. Maar het belangrijkste verschil met de eerste twee is dat ze even nodig hebben om zich in je hoofd vast te zetten. Klonken veel van de nummers op die eerste twee CD’s bij de eerste keer luisteren al of je ze al jaren kende, hier moet je een paar keer draaien voordat het zover is. Maar het effect is er uiteindelijk wel degelijk. Zeker bij de singles “Never Miss A Baeat” en “Good Days Bad Days”.

Ook hier klinken de nummers als simpel in elkaar zittende niemendalletjes, maar ook hier bedriegt de schijn. Het zijn wel degelijk intelligente songs. Misschien is dit wel de CD die je over jaren nog steeds draait. Wie weet?

Britpop is niet dood! Er zijn nog genoeg bandjes in Engeland die met de typisch Engelse liedjes, getoonzet met een tamelijk rechttoe-rechtaan bezetting met de nadruk op gitaren gewoon hele mooie plaatjes maken.

The Kaiser Chiefs is één van die bandjes. En Yours Truly, Angry Mob is hun tweede CD. Het bekendste nummer daarvan tot nu toe is de singel Ruby, zo’n nummer dat je bij de tweede keer horen al in de oren klinkt alsof je het al je hele leven kent. En je zingt of neuriet het meteen de hele dag mee. Maar dat wil niet zeggen dat de andere nummers minder zijn. Niet alles ligt even makkelijk in het gehoor, maar het zit wel allemaal goed in elkaar, en de nummers die je niet direct pakken, doen dat na een paar keer draaien wel, en blijven dan des te beter plakken. De tijden van pakweg Oasis, of verder terug, Squeeze, herleven.

Op de DVD die er bij zit, krijgen we behalve een extreem lullig home videootje van de heren ook een voorproefje van hun live prestaties. Ik kijk er al naar uit om ze volgende maand op Rock Werchter te bekijken.