Ik heb een wat wisselende waardering voor de Arctic Monkeys. Bij de eerste keer live, op Werchter 2007, was ik niet onder de indruk. Daarvoor waren ze op het podium toch wat te introvert. Maar toen ik daarna de eerste twee CD’s eens beluisterde, raakte ik steeds enthousiaster.

Ondertussen begon Geke ze ook grijs te draaien. En omdat ze graag eens mee zou willen naar een concert, besloot ik twee kaartjes voor hun optreden in de Heineken Music Hall van afgelopen woensdag te bestellen.

Nu stond deze tour natuurlijk in het teken van promotie van de nieuwe CD, “Humbug“, dus als voorbereiding heb ik die toen ook maar aangeschaft. En ik moet helaas zeggen, die is me niet meegevallen. Het is best een aardige CD, maar er staat, misschien behalve het openingsnummer “My Propeller”, niets op dat blijft hangen. En zo heb ik steeds na een aantal nummers opeens het moment dat ik me realiseer dat de CD al een tijd op staat, maar dat ik me er niets van herinner omdat ik gewoon afgedwaald ben. Dat heb ik met “Whatever People Say…” en “Favourite Worst Nightmare” nou nooit.

Ik was dan ook erg benieuwd hoe het live zou zijn. Grappig genoeg viel dat dan weer alles mee. Ten eerste werden we lekker opgewarmd door de Eagles of Death Metal, soms geafficheerd als het hobbybandje van Josh Homme (Queens of the Stone Age), de producer van Humbug. Vorig jaar op Rock am Ring was ik ze ook al tegengekomen en dat was toen alleraardigst, vooral omdat ze er zelf zo’n lol in hadden.

De Monkeys begonnen daarna als silhouetten in de rook, en hadden gelukkig voldoende licht en videoschermen meegenomen, want ze blijven een beetje verlegen. Muzikaal mocht het er echter zijn. De muziek die deze jongens (want dat zijn het toch eigenlijk nog steeds een beetje) maken, is bepaald niet eenvoudig, maar werd met verve gebracht. Een mooi opgebouwde set met een goede afwisseling tussen nieuw en oud (“Brianstorm”, “I Bet That You Look Good On The Dancefloor”, helaas geen “Teddypicker”). Het oude viel wel beter bij het publiek dan het nieuwe materiaal overigens, maar dat gaf wel een goede afwisseling tussen hoogtepunten en rustpunten. Waarbij me opeens ook “Crying Lightning” positief opviel. Alles bij elkaar toch een prima concert en een mooie ervaring.

Kortom, 3 CD’s waarvan 2 (zeer) goed, 2 optredens waarvan 1 goed. ‘t Kon minder.

Warm

Na Rock am Ring vorig jaar vonden we het dit jaar weer leuk om naar Rock Werchter te gaan. Leukere sfeer, prettiger festivalterrein en nu ook een meer tot de verbeelding sprekende line-up. Dus vertrokken Elze, Wim, Willem Jan en ondergetekende op donderdag zeer vroeg uit Utrecht om bijtijds voor het podium te kunnen staan.

Dat viel echter tegen, want de logistiek liet deze eerste dag toch wel het nodige te wensen over. Ten eerste bleek de alternatieve aanrijroute volkomen verstopt te zitten zodat we zo’n vier uur in de file stonden, daarna moesten we ook nog eens een uur in de rij voor we de camping op mochten en ook nog eens zoiets om uiteindelijk de wei op te kunnen. Die laatste twee rijen leken voornamelijk veroorzaakt te worden door gedoe met de eTickets, met slecht uitgeprinte, veel te kleine barcodes die door de leesapparaatjes net herkend werden. Gelukkig werd de menigte bij de ingang van het terrein (‘de inkom’ van ‘de wei’) natgehouden door de brandweer. Want het was erg heet.

En het bleef bijna de hele vier dagen heet. Door die hitte beleefden we het festival ook een beetje anders dan andere jaren, want we bleven vaak lang op de camping tot de grote acts begonnen. Zo mis je wel de verrassing van bandjes waar je nog nooit van gehoord hebt, maar goed.
Lees de rest van dit bericht »

Een paar weken geleden hoorden we dat Rammstein eindelijk weer zou gaan toeren. In de afgelopen paar jaar zijn we, met z’n achten, allemaal fan geworden van deze band. Maar dat begon net te laat om hun vorige tournee mee te krijgen, dus we waren er nu wel aan toe.

En dus hadden we 12 juni 10:00 uur met dikke letters in de agenda gezet als het moment dat de kaartverkoop begon voor het concert op 6 december in het Gelredome. Met z’n tweeën zaten Willem Jan en ik klaar want we hadden acht kaarten nodig en je mocht er maar vier per persoon bestellen, stond op de site. Dus met dekstop, laptop, vaste telefoon om met elkaar te praten en mobiele telefoon om eventueel te gaan bellen voor reserveringen, begonnen we om een paar minuten voor tien het refresh-knopje in te drukken van de livenation-site.

En om klokslag 10:00 uur ging de boel op tilt. Geen nieuwe pagina, pas na een paar minuten weer. En jawel, er stond nu een knopje ‘Kaarten bestellen’  op de site. Maar dat verwees naar eventim waar je je eerst ook nog even aan moest melden. Om vervolgens in een wachtpagina te komen (‘probeer het later nog eens’), of helemaal uit de site gegooid te worden. Beeuuh. Na verschillende pogingen kon Willem Jan 4 kaarten bestellen, maar vervolgens niet betalen. En toen waren de veldkaarten niet meer beschikbaar. Uitverkocht? Nee, weer wat later kon ik er opeens 3 bestellen. En afrekenen. OK, wij waren binnen, wie zouden we als derde man meenemen? De bloeddruk rees ondertussen. Willem Jan kwam helemaal geen site meer in, telefonisch bestellen was helemaal een onmogelijkheid, maar ik kon opeens weer 4 kaarten bestellen. Nee toch? Zouden ze niet zien dat ik er al 3 had? Nee dus, verwijzen naar de bank ging goed, geld werd afgeschreven, PDF-je met tickets kwam binnen. Het was ondertussen bijna half elf. De laatste kaart, terwijl we al speculeerden over wie we thuis moesten laten, kwam een kwartiertje later alsnog binnen.

Wat een ellende zeg, dat bestellen via internet. Misschien moeten we volgende keer maar weer gewoon een nachtje op de stoep gaan liggen. Maar die 8 kaarten, die hebben we binnen. Rammstein, wir kommen!

Na de positieve ervaringen van vorig jaar in Werchter, trokken Elze, Nico, Willem Jan en ondergetekende er afgelopen weekend op uit om Rock am Ring te bezoeken. Dire dagen rock, bier en dixies zorgden weer voor een geweldig weekend.

(zie ook de foto’s)

De hoogtepunten

Het absolute hoogtepunt kwam wat mij betreft op naam van Die Toten Hosen. Ik had de naam wel eens gehoord, maar kende er niks van. Maar een band die de laatste dag op het hoofdpodium af mag sluiten, moet wel wat in de mars hebben, leek ons en dus gingen Elze en ik een kijkje nemen. En terecht. Ondanks het feit dat zanger Campino met z’n voet in het gips liep, sprong hij over het hele podium, klom het dak op om op een meter of tien hoogte bengaals vuur af te steken, en het publiek van 80.000 man at uit z’n hand. Meest indrukwekkende moment was toen hij het nummer “Steh’ auf” opdroeg aan iemand die vorig jaar overleden was. Hij vroeg ons te gaan zitten tot het refrein. Tja, de echte fans die vooraan staan doen dat dan wel denk je, maar ook rond om ons heen ging alles door de knieën dus dan doe je maar mee. En dan bij het refrein lekker met z’n allen springen en meeschreeuwen. Geweldig!

Een ander hoogtepunt was Rage Against The Machine. Eigenlijk heb ik niet echt iets met deze band, want vooral de zanger Zack de la Rocha vind ik meer een prater/schreeuwer dan een zanger. Een jaar op 15 geleden had ik ze al eens in Torhout gezien, en daar herinner ik me wel van dat ze het live wel goed deden. Maar CD’s heb ik niet. Ik heb echter wel een prachtige CD van Audioslave, bestaande uit de drie achtergebleven leden van RatM na het vertrek van de la Rocha, en aangevuld met Chris Cornell van Soundgarden. En vanaf de eerste noot hoor ik het: dit is een verrekt goede band, en hoewel de la Rocha’s ‘zang’ nog steeds niet mijn smaak is, spat de energie van het podium af. Voor dit soort gebeurtenissen kom je naar een festival.

Lees de rest van dit bericht »

Gisteren toog ik naar de Heineken Music Hall om samen met wat vrienden te kijken naar een concert van en voor oude mannen. Bill Wyman’s Rhythm Kings en Chuck Berry sierden het affiche. Het was al weer ruim 30 jaar geleden dat ik de legende Chuck Berry had gezien tijdens het destijds jaarlijkse Hemelvaart-festival in Lochem.
De Rhythm Kings zijn een soort hobby-project van Bill Wyman. Voor het geld hoeft hij het na al die jaren in de Stones natuurlijk niet meer te doen en tegenwoordig maakt hij dus alleen nog maar muziek voor z’n plezier. En dat straalde af: goede muzikanten (m.n. Albert Lee was lekker op dreef) die zichtbaar met lol op het podium stonden. Ik genoot ookerg van de blazers: superstrak spelend en met veel verve kekke danspasjes er door heen gooiend.

Als speciale gast was Mick Taylor uitgenodigd die twee nummertjes mee mocht spelen. En dat was ook eigenlijk wel genoeg. De tijd heeft op hem aanmerkelijk meer vat gehad dan op bijvoorbeeld Wyman. Zo’n dertig kilo zwaarder dan destijds en het spelen lukte ook niet echt lekker meer. Terecht dat Wyman een oude vriend de mogelijkheid biedt om een paar nummertjes te spelen, maar het was eigenlijk een genante vertoning.

Na de pauze was het de beurt aan Chuck Berry met z’n eigen band, o.a. bestaand uit zijn zoon op gitaar. Berry zelf zag er belachelijk uit voor iemand van 81: glitterhemd en dat maffe kapiteinspetje op z’n kop. En ook hier hadden de jaren hun tol geëist. Het was vals, uit de maat, de band was matig ingespeeld, of Berry hield zich niet aan de setlist. Hij greep op z’n gitaar geregeld mis en ik had af en toe last van plaatsvervangende schaamte. Maar het blijft natuurlijk bijzonder om een aantal van de allerbeste rock&roll-songs ooit (Johnny B. Goode, Nadine, Little Queenie, Roll Over Beehtoven en ga zo maar door) uitgevoerd te zien door de man die het allemaal bedacht heeft. Een beetje schoolband speelt ze tegenwoordig alleen beter. Enfin, het publiek deed toch lekker mee, en dat is ook mooi. Deze man beoordeel je niet op dit optreden maar op een heel leven. En dan is respect wel degelijk op z’n plaats.

28 juni – 1 juli 2007

Het was alweer een aantal jaren geleden dat ik op een festival geweest was. In Werchter werd toen nog alleen op zondag gespeeld en hetzelfde programma draaide op zaterdag in Torhout, waar wij een paar keer aanwezig waren. Meerdaagse festivals spraken me niet zo heel erg aan. Maar na de enthousiaste verhalen van Joost, Elze en Willem Jan over Roskilde vorig jaar, liet ik me simpel overhalen om dit jaar mee te gaan naar Rock Werchter. En dat was geen vergissing! Ondanks de bizar slechte verwachtingen, we hadden allemaal erg veel droge kleren mee, bleef het meestentijds droog. Mede daardoor, maar vooral door het hele festivalgebeuren, hadden we met zijn vijven (Elze, Willem Jan, Jan, Nico en ik) een heerlijk weekend.

Lees de rest van dit bericht »

Ik had van Tony Joe White tot voor kort nog maar één CD, ‘The Best Of’ die ik een keer voor mijn verjaardag had gekregen. Maar deze draaide ik wel erg vaak. De prachtige donkere stem, de ronkende gitaar en vooral de prachtige nummers: ‘Polk Salad Annie’ en ‘Rainy Night in Georgia’ kent iedereen, maar hij staat vol met juweeltjes. Luister bijvoorbeeld eens naar ‘High Sherrif of Calhoun Parrish’ of ‘Even Trolls Love Rock And Roll’.

Toen Joost mij erop attent maakte dat hij in Paradiso zou spelen wilde ik dan ook meteen mee. Niet alleen om Tony Joe White te zien, maar ik was vreemd genoeg ook nog nooit in Paradiso geweest.

Lees de rest van dit bericht »

Ik was eigenlijk van plan al die muziek DVD’s links te laten liggen. Als je er naar moet kijken zet je hem volgens mij veel minder gauw op dan een CD waarnaar je alleen maar moet luisteren. Maar in dit geval moest ik wel een uitzondering maken Lees de rest van dit bericht »

In een grijs verleden speelde ik in Groningen bas in een coverbandje. We oefenden op zolder zomaar voor de lol tot de buurman vroeg of we in de KEI (introductieweek) op zijn studentenvereniging Hendrik de Cock wilden spelen. Met een legendarisch optreden, en het einde van de band, als resultaat. Lees de rest van dit bericht »