Een paar weken geleden hoorden we dat Rammstein eindelijk weer zou gaan toeren. In de afgelopen paar jaar zijn we, met z’n achten, allemaal fan geworden van deze band. Maar dat begon net te laat om hun vorige tournee mee te krijgen, dus we waren er nu wel aan toe.

En dus hadden we 12 juni 10:00 uur met dikke letters in de agenda gezet als het moment dat de kaartverkoop begon voor het concert op 6 december in het Gelredome. Met z’n tweeën zaten Willem Jan en ik klaar want we hadden acht kaarten nodig en je mocht er maar vier per persoon bestellen, stond op de site. Dus met dekstop, laptop, vaste telefoon om met elkaar te praten en mobiele telefoon om eventueel te gaan bellen voor reserveringen, begonnen we om een paar minuten voor tien het refresh-knopje in te drukken van de livenation-site.

En om klokslag 10:00 uur ging de boel op tilt. Geen nieuwe pagina, pas na een paar minuten weer. En jawel, er stond nu een knopje ‘Kaarten bestellen’  op de site. Maar dat verwees naar eventim waar je je eerst ook nog even aan moest melden. Om vervolgens in een wachtpagina te komen (‘probeer het later nog eens’), of helemaal uit de site gegooid te worden. Beeuuh. Na verschillende pogingen kon Willem Jan 4 kaarten bestellen, maar vervolgens niet betalen. En toen waren de veldkaarten niet meer beschikbaar. Uitverkocht? Nee, weer wat later kon ik er opeens 3 bestellen. En afrekenen. OK, wij waren binnen, wie zouden we als derde man meenemen? De bloeddruk rees ondertussen. Willem Jan kwam helemaal geen site meer in, telefonisch bestellen was helemaal een onmogelijkheid, maar ik kon opeens weer 4 kaarten bestellen. Nee toch? Zouden ze niet zien dat ik er al 3 had? Nee dus, verwijzen naar de bank ging goed, geld werd afgeschreven, PDF-je met tickets kwam binnen. Het was ondertussen bijna half elf. De laatste kaart, terwijl we al speculeerden over wie we thuis moesten laten, kwam een kwartiertje later alsnog binnen.

Wat een ellende zeg, dat bestellen via internet. Misschien moeten we volgende keer maar weer gewoon een nachtje op de stoep gaan liggen. Maar die 8 kaarten, die hebben we binnen. Rammstein, wir kommen!

Nadat ik de mannen van de bridgeclub tijdens een bridgeweekend (bijna) allemaal helemaal enthousiast had gemaakt van Reise, Reise, kwamen ook de andere CD’s van Rammstein een beetje in het circuit.

Eerst kreeg ik “Rosenrot”. En die viel me een heel klein beetje tegen. Dat wil zeggen: de eerste vier nummers (“Benzin”, “Mann Gegen Mann”, “Rosenrot” en “Spring”) vind ik fantastisch, maar daarna zakt bij mij de aandacht een beetje weg. Het zijn verder goede nummers, daar niet van, maar niet zo verpletterend goed als het niveau dat ze op Reise, Reise wel de hele plaat volhouden. Daar doen de deelname van Sharleen Spiteri (Texas) en de geinige trompetjes in “Te Quiero, Puta!” niets aan af.

Anders verging het me met “Mutter”. Die is de voorloper van Reise, Reise en ik heb hem pas een stuk later gekocht. Ik vond hem in het begin ook niet zo goed als z’n opvolger, maar dit is er eentje die moet rijpen, want hoe vaker ik hem draai, hoe sterker ik verlang naar de volgende keer dat ik hem op kan zetten. Schitterend!

Je hebt van die groepen die al tijden op je lijstjes van ‘moet ik toch eens iets van kopen’ staan. Rammstein was er bij mij zo eentje. Totdat ik onlangs, ongetwijfeld na het zien van een clip of horen van een nummer, vaststelde dat de tijd gekomen was.

Omdat Reise, Reise de meest recente CD was, en ik er een paar nummers van wel kende, viel daar de keuze op. Een gelukje, want wat een prachtige CD is dit. Deze blijft volgens mij heel lang in de wisselaar zitten.
Lees de rest van dit bericht »