Warm

Na Rock am Ring vorig jaar vonden we het dit jaar weer leuk om naar Rock Werchter te gaan. Leukere sfeer, prettiger festivalterrein en nu ook een meer tot de verbeelding sprekende line-up. Dus vertrokken Elze, Wim, Willem Jan en ondergetekende op donderdag zeer vroeg uit Utrecht om bijtijds voor het podium te kunnen staan.

Dat viel echter tegen, want de logistiek liet deze eerste dag toch wel het nodige te wensen over. Ten eerste bleek de alternatieve aanrijroute volkomen verstopt te zitten zodat we zo’n vier uur in de file stonden, daarna moesten we ook nog eens een uur in de rij voor we de camping op mochten en ook nog eens zoiets om uiteindelijk de wei op te kunnen. Die laatste twee rijen leken voornamelijk veroorzaakt te worden door gedoe met de eTickets, met slecht uitgeprinte, veel te kleine barcodes die door de leesapparaatjes net herkend werden. Gelukkig werd de menigte bij de ingang van het terrein (‘de inkom’ van ‘de wei’) natgehouden door de brandweer. Want het was erg heet.

En het bleef bijna de hele vier dagen heet. Door die hitte beleefden we het festival ook een beetje anders dan andere jaren, want we bleven vaak lang op de camping tot de grote acts begonnen. Zo mis je wel de verrassing van bandjes waar je nog nooit van gehoord hebt, maar goed.
Lees de rest van dit bericht »

Een paar weken geleden hoorden we dat Rammstein eindelijk weer zou gaan toeren. In de afgelopen paar jaar zijn we, met z’n achten, allemaal fan geworden van deze band. Maar dat begon net te laat om hun vorige tournee mee te krijgen, dus we waren er nu wel aan toe.

En dus hadden we 12 juni 10:00 uur met dikke letters in de agenda gezet als het moment dat de kaartverkoop begon voor het concert op 6 december in het Gelredome. Met z’n tweeën zaten Willem Jan en ik klaar want we hadden acht kaarten nodig en je mocht er maar vier per persoon bestellen, stond op de site. Dus met dekstop, laptop, vaste telefoon om met elkaar te praten en mobiele telefoon om eventueel te gaan bellen voor reserveringen, begonnen we om een paar minuten voor tien het refresh-knopje in te drukken van de livenation-site.

En om klokslag 10:00 uur ging de boel op tilt. Geen nieuwe pagina, pas na een paar minuten weer. En jawel, er stond nu een knopje ‘Kaarten bestellen’  op de site. Maar dat verwees naar eventim waar je je eerst ook nog even aan moest melden. Om vervolgens in een wachtpagina te komen (‘probeer het later nog eens’), of helemaal uit de site gegooid te worden. Beeuuh. Na verschillende pogingen kon Willem Jan 4 kaarten bestellen, maar vervolgens niet betalen. En toen waren de veldkaarten niet meer beschikbaar. Uitverkocht? Nee, weer wat later kon ik er opeens 3 bestellen. En afrekenen. OK, wij waren binnen, wie zouden we als derde man meenemen? De bloeddruk rees ondertussen. Willem Jan kwam helemaal geen site meer in, telefonisch bestellen was helemaal een onmogelijkheid, maar ik kon opeens weer 4 kaarten bestellen. Nee toch? Zouden ze niet zien dat ik er al 3 had? Nee dus, verwijzen naar de bank ging goed, geld werd afgeschreven, PDF-je met tickets kwam binnen. Het was ondertussen bijna half elf. De laatste kaart, terwijl we al speculeerden over wie we thuis moesten laten, kwam een kwartiertje later alsnog binnen.

Wat een ellende zeg, dat bestellen via internet. Misschien moeten we volgende keer maar weer gewoon een nachtje op de stoep gaan liggen. Maar die 8 kaarten, die hebben we binnen. Rammstein, wir kommen!

Na de positieve ervaringen van vorig jaar in Werchter, trokken Elze, Nico, Willem Jan en ondergetekende er afgelopen weekend op uit om Rock am Ring te bezoeken. Dire dagen rock, bier en dixies zorgden weer voor een geweldig weekend.

(zie ook de foto’s)

De hoogtepunten

Het absolute hoogtepunt kwam wat mij betreft op naam van Die Toten Hosen. Ik had de naam wel eens gehoord, maar kende er niks van. Maar een band die de laatste dag op het hoofdpodium af mag sluiten, moet wel wat in de mars hebben, leek ons en dus gingen Elze en ik een kijkje nemen. En terecht. Ondanks het feit dat zanger Campino met z’n voet in het gips liep, sprong hij over het hele podium, klom het dak op om op een meter of tien hoogte bengaals vuur af te steken, en het publiek van 80.000 man at uit z’n hand. Meest indrukwekkende moment was toen hij het nummer “Steh’ auf” opdroeg aan iemand die vorig jaar overleden was. Hij vroeg ons te gaan zitten tot het refrein. Tja, de echte fans die vooraan staan doen dat dan wel denk je, maar ook rond om ons heen ging alles door de knieën dus dan doe je maar mee. En dan bij het refrein lekker met z’n allen springen en meeschreeuwen. Geweldig!

Een ander hoogtepunt was Rage Against The Machine. Eigenlijk heb ik niet echt iets met deze band, want vooral de zanger Zack de la Rocha vind ik meer een prater/schreeuwer dan een zanger. Een jaar op 15 geleden had ik ze al eens in Torhout gezien, en daar herinner ik me wel van dat ze het live wel goed deden. Maar CD’s heb ik niet. Ik heb echter wel een prachtige CD van Audioslave, bestaande uit de drie achtergebleven leden van RatM na het vertrek van de la Rocha, en aangevuld met Chris Cornell van Soundgarden. En vanaf de eerste noot hoor ik het: dit is een verrekt goede band, en hoewel de la Rocha’s ‘zang’ nog steeds niet mijn smaak is, spat de energie van het podium af. Voor dit soort gebeurtenissen kom je naar een festival.

Lees de rest van dit bericht »

Deze CD kwam highly recommended door bronnen die ik meestal serieus neem. Maar dat alleen had me niet over de streep getrokken. Ik ken natuurlijk Robert Plant vooral als de zanger van Led Zeppelin en zijn hartverscheurend mooie duet The battle of Evermore met Sandy Denny (direct voor Stairway to Heaven op Led Zeppelin IV) toonde al aan dat met de juiste folk damesstem tegenover hem er mooie dingen konden gebeuren. Dus naar het effect van de combinatie met Country-diva Krauss was ik ook wel erg benieuwd.

En terecht: mijn God, wat staan er schitterende stukjes muziek op deze plaat! Nummers van o.a. the Everly Bros., Tom Waits, Townes van Zandt en Plant zelf, samen met Jimmy Page. Nou zijn niet alle nummers van hetzelfde niveau, tenminste naar mijn smaak. De wat snellere nummers zijn wat te veel country naar mijn zin, maar ook weer niet storend. De eerste paar nummers hoor je wel dat de stemmen goed fitten, en dat de productie van T-Bone Burnett prima in orde is. Maar dan komt nummer 3: Sister Rosetta Go Before Us. Begeleiding van vooral viool en drums, traag, ingehouden gezongen van Krauss met Plant op de achtergrond en mooi! mooi! Meteen gevolgd door Polly Come Home, ook al zo’n langzaam nummer, met uiterst sobere begeleiding en van dezelfde esoterische schoonheid.

Lees de rest van dit bericht »

28 juni – 1 juli 2007

Het was alweer een aantal jaren geleden dat ik op een festival geweest was. In Werchter werd toen nog alleen op zondag gespeeld en hetzelfde programma draaide op zaterdag in Torhout, waar wij een paar keer aanwezig waren. Meerdaagse festivals spraken me niet zo heel erg aan. Maar na de enthousiaste verhalen van Joost, Elze en Willem Jan over Roskilde vorig jaar, liet ik me simpel overhalen om dit jaar mee te gaan naar Rock Werchter. En dat was geen vergissing! Ondanks de bizar slechte verwachtingen, we hadden allemaal erg veel droge kleren mee, bleef het meestentijds droog. Mede daardoor, maar vooral door het hele festivalgebeuren, hadden we met zijn vijven (Elze, Willem Jan, Jan, Nico en ik) een heerlijk weekend.

Lees de rest van dit bericht »

Een jaar of 10 geleden kwam Green Day met de CD Dookie. Die heb ik toen gekocht, vooral omdat ik het singletje Basket Case wel leuk vond. Maar dat was typisch zo’n CD die op de een of andere manier in z’n geheel toch niet boeiend genoeg was en dus verdween hij langzamerhand naar steeds vergetener hoekjes van de platenkast. En omdat we verder ook weinig meer van Green Day vernamen, vergleed ook de groep naar de randen van de herinnering. Lees de rest van dit bericht »

Grappig. Ik was een paar andere CD’s aan het bestellen en toen vond ik op mijn verlanglijstje deze CD van Audioslave. Het zei me niets meer, maar blijkbaar had ik er ooit iets van gehoord of gezien wat me wel bevallen was. En aangezien hij in de aanbieding was, heb ik hem maar meebesteld.
Ik kan me nu ook weer goed voorstellen waarom ik dat genoteerd had, want deze jongens maken zeker prima stevige muziek (al herkende ik nog steeds niks:-).

Enige naspeuring leverde me op dat het ging om een paar man van Rage Against The Machine, aangevuld met de zanger van Soundgarden. Geen wonder dat dat prima muziek oplevert.

Een broer en zus, waarvan de zus drumt, maar daar houdt de vergelijking met de Carpenters dan ook op.

Naast gitaar en drums is er op deze CD weinig instrumentarium gehoord, heel af en toe wat toetsen en zelfs de bas hoor je zelden. Toch klinkt het niet kaal of zo.

Indringende, soms heel breekbare liedjes maar daarnaast ook ruige, sterk vervormde gitaargeluiden, maken het toch afwisselend, met Ball and Biscuit voor mij vooralsnog als hoogtepunt.

Vreemd toch, dat heavy bands zo vaak het best scoren met hun rustige nummers. En dus is een CD bestellen op basis van wat je van de singles hoort soms enigszins riskant. Maar aan de andere kant: ik houd wel van stevig. Vond dit dus geen erg groot risico en terecht: Fallen is een prachtige CD, met stevige gitaarrock (aan de uitdossing van de zangeres te zien zal dit wel onder ‘Gothic’ vallen:-) en een paar prachtige ballads: Hello is al niet mis, en My Immortal is een onsterfelijk nummer.