Er wordt in het kader van de zogenaamde efficiencyverbeteringen wat afgeklungeld. Fusies zouden moeten zorgen voor efficiënter werken, en daarmee kwaliteitsverbetering voor de klanten, gebruikers en patiënten. Maar ik merk er maar weinig van.

Zo moest ik vanmiddag het UMCU (Universitair Medisch Centrum Utrecht) bellen om een afspraak te verzetten. En de onzin begint wat mij betreft al met het telefoonnummer. Dat is een 088-nummer. Die zijn bedacht om organisaties en bedrijven die last hebben van gebondenheid aan een regio van een algemeen nummer. Handig voor clubjes die om wat voor reden dan ook vaak verhuizen, of voor bedrijven met veel verschillende vestigingen. Maar voor een organisatie met nota bene Utrecht in de naam, lijkt mij een 030-nummer toch echt veel herkenbaarder. Om dezelfde reden hebben we onlangs bij de Universiteit Utrecht geadviseerd om dat hele 088-nummer maar te vergeten.

Maar goed, ik krijg dus eerst zo’n menuutje waar ik moet intoetsen wat ik wil. Vervolgens een telefoniste die vraagt waar ik voor bel. Heb ik toch net ingetoetst? Enfin, of het voor een volwassene of een kind is, wil ze weten. Het is voor mijn dochter, dus ik wordt doorgeschakeld naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis. “Er zijn nog drie wachtenden voor u”. Goed, kan gebeuren. Na de melding van nog 1 wachtende, volgt ook nog “u bent nu de eerste in de wachtrij”. Kende ik nog niet in die vorm. OK, het is wiskundig natuurlijk juist, maar je verwacht het niet, hè. Eindelijk aan de beurt, moet ik voor deze dokter niet naar het WKZ, maar moet ik in het AZU zijn. Volgens mij bestaat dat niet meer sinds het UMCU heet, maar vooruit, ik word doorgeschakeld. En nog eens doorgeschakeld, en nog eens.

Samenvattend: de efficiency kost mij deze keer ruim een kwartier van menuutjes, doorschakelingen en wachtrijen. En dat was al de tweede poging, want de vorige keer probeerden we het op vrijdag en kwamen we de eindeloze lussen helemaal nooit meer uit.

Maar toen ik de juiste persoon uiteindelijk aan de lijn had, werd ik uitermate vriendelijk, flexibel en professioneel geholpen. Dat moet ook gezegd. De mensen willen vaak wel, maar de processen en systemen maken het ze een beetje moeilijk.

Vorige week ging Geke’s telefoon opeens stuk. Anderhalf jaar oud, en ineens ging het schermpje op zwart. De rest deed het nog wel maar erg handig was het natuurlijk niet. Mijn aanvankelijke reactie was dat we die dus wel weg konden gooien, maar zij was aardig gehecht aan haar toestelletje en de inhoud daarvan. Die inhoud bleek al aardig te redden met het bijbehorende PC-programma. Waarbij het dan wel nodig was dat Geke de menu’s van het apparaat genoeg uit haar hoofd kende om blind de Bluetooth aan te zetten.

We togen vervolgens eerst maar eens naar de winkel waar ze hem gekocht had, min of meer in de verwachting dat ze ofwel zouden zeggen dat er toch niks aan te doen was, of dat reparatie zo duur zou zijn dat een nieuwe toch een interessantere optie was. Maar wie schetst mijn verbazing? Het bleek dat 2 jaar garantie heel normaal is en dat de telefoon dus gewoon opgestuurd en zeer waarschijnlijk gerepareerd of vervangen zou worden.

Dat duurt dan natuurlijk wel een paar weken en voor de overbrugging was het wel handig om even een simpel vervangend telefoontje te kopen. Een meisje van 14 kan vandaag de dag natuurlijk niet een paar weken zonder. En ook dat viel reuze mee. Voor nog geen 20 euro hadden we een compleet toestel met alle noodzakelijke functies. Niet echt een mooi display, en geen camera, maar voor bellen prima, en ook bijvoorbeeld Bluetooth. Simlock-vrij zodat ze haar nummer gewoon kan houden, maar ook met een SIM-kaartje erbij met een tientje beltegoed en een nummer zodat we hem na reparatie nog als reserve kunnen gebruiken.

En dan heb je dus een telefoon die je eigenlijk maar een tientje kost. Ik vind het echter verbazend hoe het voor die prijs gemaakt kan worden. Maar wel handig!

Ik twitter. Sinds pakweg een jaar. Ben ik natuurlijk mee begonnen om eens te kijken wat het nu eigenlijk was, maar ik doet het steeds vaker. Ik vraag me wel af of iemand ooit die tweets leest, maar het plaatsen van een berichtje is zo laagdrempelig dat dat eigenlijk niet eens zo veel uitmaakt. En het wordt alleen maar makkelijker en leuker. In het begin kon ik alleen vanuit een webbrowser, of via een SMS-je naar Engeland, berichten plaatsen, maar er komen steeds meer mogelijkheden.

Zo gebruik ik op de PC tegenwoordig meestal Tweetdeck, een handige applicatie om snel een bericht te plaatsen, de tweets van je contacten en replies in de gaten te houden en ook te zien welke trefwoorden er op dit moment ‘hot’ zijn op twitter. Immers steeds meer mensen gebruiken Twitter om de actuele gebeurtenissen van commentaar te voorzien. Tweetdeck is gebaseerd op Adobe Air en daarmee in principe op elk platform beschikbaar. Bovendien heb ik in Firefox de add-on TwitterFox geïnstalleerd, zodat ik ook daar de zaak onder handbereik heb.

Nou is het plaatsen van een klein tekstberichtje snel maar ook beperkt. Daarom is een service als Twitpic zo handig. Daarmee kun je snel een foto op het net zetten en in Twitter een linkje en een commentaar erbij plaatsen. Ik zag met enige afgunst steeds meer van dat soort plaatjes verschijnen met de vermelding ‘via twitterrific‘ en dus gemaakt met een iPhone. Helaas, ik heb maar een gewoon Nokia-telefoontje. Ik was dan ook blij toen ik Twibble tegenkwam, een Twitter-client voor de Nokia met alles erop en eraan, ook support voor Twitpic. Nu kan ik daar dus ook fotootjes plaatsen. Leuk!

Dat twitter een succes is en een steeds grotere hype blijkt te worden, is ook wel te merken aan de spin-off, zowel positieve als negatieve. Niet alleen steeds meer clients, maar nu wordt het ook al een platform voor aanvallen. Zo proberen phishers je password te achterhalen. Niet dat ze op Twitter zelf daarmee nou zoveel schade kunnen aanrichten, maar omdat veel mensen steeds hetzelfde password gebruiken, is dat toch een risico. Aan de positieve kant beantwoordt historicaltweets de vraag wat zou er allemaal te lezen zou zijn geweest als twitter in voorbije jaren, decennia, eeuwen beschikbaar zou zijn geweest. Erg grappig, bijvoorbeeld als ze Bill Gates laten twitteren: “@stevejobs hold on – what’s that about a graphics-based OS? want to hear more”.

Nadat we ergens vorig jaar vaststelden dat we hard aan een nieuwe telefoon toe waren, begon ik eens te zoeken op internet naar een nieuw draadloos toestel. Tot mijn niet geringe verbazing stuitte ik eerst en vooral op een hoop informatie over e-smog. Heb ik nog een artikeltje over geschreven dat boze reacties uitlokte.

En vervolgens kochten we een analoog draadloze (CT1+) telefoon. Was nog niet eenvoudig. En ook niet van goede kwaliteit want hij kreeg al snel kuren:uitvallende elementen in het display in de handset, een batterij die het niet lang genoeg uithield voor een beetje gesprek met de familie, enzovoort. En dus legden we er ons bij neer dat, wilden we een modern toestel, we toch aan de DECT moesten.

Lees de rest van dit bericht »

Telecompanel uit Telecommagazine van februari 2007. Over de al dan niet overdreven gevolgen van de straling die DECT telefoontoestellen zouden genereren.

Lees de rest van dit bericht »