Lily Allen heeft het een beetje moeilijk met de sociale media de laatste tijd. Ze was oorspronkelijk wel in voor een nieuwtje en twitterde er lustig op los, had een pagina op Facebook en Myspace enzovoort. Maar nu heeft ze op aandringen van haar vriendje blijkbaar alleen nog maar een vaste telefoon plus een mobieltje dat ze altijd thuis laat.

En bovendien verzet ze zich tegen een andere uitwas van de moderne tijd, het file-sharen. Op haar blog op Myspace schrijft ze dat mannen als Nick Mason van Pink Floyd makkelijk praten hebben dat ze het wel OK vinden, want die zijn toch al binnen. Maar geen CD’s meer verkopen is de dood in de pot voor nieuwe artiesten. Het verhaal dat we al kennen van BREIN en aanverwanten dus. Kortom, Lily vindt het “Really No’ OK“.

In dezelfde blogpost schrijft ze  dat als je nou denkt dat ze de platenbazen napraat, dan vergis je je. Die platenbazen hadden het geld niet in hun eigen zak hadden moeten steken, maar aan ontwikkeling moeten uitgeven.

Ze geeft trouwens wel een leuk inkijkje in het businessmodel van die platenmaatschappijen. Ze schrijft namelijk dat je als beginnend artiest wordt opgezadeld met huizenhoge leningen. Zij heeft de hare net afbetaald. Die platenmaatschappijen zijn met andere woorden verworden tot bankiers. Vandaar ook die bonussen natuurlijk.

En ze is dubbel slachtoffer: op haar eigen MySpace-pagina heeft ze YouTube-filmpjes gezet. Maar als je ze wilt spelen, krijg je de melding “Embedding disabled by Request”. Die request kwam vast  niet van Lily zelf.

Het blijft oppassen met elektronische communicatie. Dat je niet op Facebook op je baas moet schelden, snappen de meesten wel, maar als er weer iemand is die het niet door heeft, gaat dat ook meteen het hele internet over, tot algemene hilariteit.

Maar niet alleen je baas kan het lastig maken, ook als je op Twitter een collega voor het hoofd stoot, kan het akelig onaangenaam worden op het werk, zoals blijkt uit de bijdrage van ‘Cold Shoulder’ aan Slate’s vragenrubriek:

Dear Prudence,
I wrote something not so flattering about a co-worker on my Twitter page, and she found out about it after someone on my friend list showed it to an acquaintance of hers. The co-worker went to human resources and complained that I was talking about her on Twitter. Because I tweeted on my own personal time, the only thing H.R. could suggest was to be careful about who my friends are on Twitter. So I deleted friends of friends who know the co-worker. My page is marked “private,” so only the people I have chosen as friends can see my entries. Now the co-worker I talked about has made other co-workers give me the cold shoulder. All these women are over 40 and are acting like 5-year-olds. Can you suggest some options for dealing with such a hostile environment? I love my job. so I don’t want to look for work elsewhere.

Maar het kan nog erger: in Australië werd een vrouw ontslagen omdat ze mailtjes in alleen maar hoofdletters schreef. Dat lijkt wreed, maar ik vind dat eigenlijk volkomen terecht. Er is al zoveel mailvervuiling. Als je nu nog niet weet dat HOOFDLETTERS STAAN VOOR SCHREEUWEN, dan ben je een hopeloos geval. Ik zou trouwens nog wel wat verder willen gaan. Ik vind dat iedereen ontslagen moet worden die mailtjes stuurt met:

• virusmeldingen die je aan iedereen moet doorsturen (‘echt, Bill Gates heeft zelf bevestigd hoe gevaarlijk het is’);

• van die ‘help een zielig jongetje’ berichten (als dat jongetje al bestaan heeft, is-ie nu allang dood);

• enorme bestanden met een ‘grappig’ filmpje;

• veel te veel CC’s aan Jan-en-alleman;

• ach, ik zou nog wel een tijdje door kunnen gaan…..

De halve wielerwereld is de afgelopen dagen over Theo Bos heengevallen. Daryl Impey letterlijk (oh nee, andersom) en Lance Armstrong en vervolgens allerlei ‘fans’ figuurlijk. Dat komt allemaal door een valpartij in de eindsprint van de laatste etappe van de Ronde van Turkije, afgelopen zondag. En het filmpje dat daarvan op YouTube staat.

Vermoedelijk zou dat allemaal met een sisser zijn afgelopen als niet Armstrong had getwitterd: “Bos doesn’t even get disqualified. pitiful. he deserves a long suspension.”

Wie het hele filmpje bekijkt ziet niet alleen deze valpartij (na ongeveer 3:40), maar vlak erna nog een. Maar wat nog meer opvalt is dat de dranghekken in wel heel raar slingerende bochten staan. Het parcours verbreedt en versmalt zich daardoor voortdurend en dat moet wel fout gaan. Wat je niet ziet is wat er aan de valpartij vooraf gaat. Het gebeurt vlak nadat beide renners het beeld weer inkomen.

Dat neemt niet weg dat Bos aan Impey’s trui hangt. Maar om te veronderstellen dat dat met opzet is, moet je ook veronderstellen dat Bos knettergek is. Niet omdat hij iemand onderuit trekt (dat gebeurt helaas wel meer en er gebeuren wel meer rare dingen in eindsprints) overigens. Maar als je iemand wilt laten vallen, smijt je hem niet in de hekken vlak voor je eigen voorwiel, met de zekerheid dat je zelf ook op je plaat gaat.

Armstrong bond op Twitter later weer wat in, met de tweet: “rewatched Bos crash 10x. Fences were uneven, sprint looked nervous/sketchy, but imo the hands should never come off the bars in a sprint.” En daar heeft hij natuurlijk wel een punt. Hoe dan ook: een stuk genuanceerder, maar het kwaad is al geschied. Bos is al veroordeeld. In de commentaren op YouTube wordt Bos door de meesten ongegeneerd verketterd, tot aan doodsbedreigingen toe. Ik denk dat Bos dit seizoen maar niet in Amerika moet gaan racen. Met dank aan impulsieve reacties van hemzelf en Lance Armstrong.

Jaren geleden, ver voordat internet echt doorbrak, dus ergens in de late jaren ‘80, begin jaren ‘90, had ik eens een discussie met iemand op een feestje. Ik vertelde hem hoe makkelijk ik E-mail vond, en hij had zo iets van: “Ik kan je toch bellen?”. Ook uitleggen dat mail zo handig was om bijvoorbeeld een hele groep mensen gelijktijdig te bereiken en dergelijke, hielpen allemaal niets. Nou heb ik dit soort conversaties natuurlijk wel vaker gehad, maar deze herinner ik me juist omdat die person een jaar of tien, vijftien later een keer zei: “dat had je destijds toch wel goed gezien”. Ik spreek hem nog regelmatig, ook over de telefoon, maar we mailen ook heel veel.

Dat gevoel dat je iets erg leuk of handig vindt, maar niet over het voetlicht kunt krijgen waarom nu precies, heb ik de laatste tijd weer vaak. Gisteren bijvoorbeeld weer, zoals zo vaak de laatste tijd over Twitter. Veel mensen kijken je op z’n best een beetje meewarig aan als je uitlegt waarom je twittert, of waarom je een Poken hebt, of je foto’s op Flickr zet, enzovoort. Maar tegenwoordig frustreert het me niet meer. Het is niet zo dat ze het niet zien, ze zien het nog niet. Over tien jaar hoor je wel weer eens: “goed gezien”. Maar dan ben ik allang weer met nieuwe speeltjes bezig.

De lente is een tijd van nieuw leven enzo. Maar geeks hebben daar niet zoveel boodschap aan, dus voor hen is het de tijd om eens lekker aan het knutselen te slaan. Ik zie de laatste tijd tenminste de meest waanzinnige staaltjes huisvlijt langskomen. In willekeurige volgorde:

Benjamin Heckendorn heeft z’n oude Commodore 64 uit elkaar gehaald en omgebouwd tot een laptop. Schitterend! Compleet met videootje om te bewijzen dat het echt werkt.

Mike Arrington van TechCrunch is bezig om het hele netbook-veld nog eens op te schudden als z’n Crunchpad (een  netbook met touchscreen, oftewel een kruising tussen een entbook en een iPhone) op de markt komt.

Bij MaximumPC zijn ze onder de indruk van Microsoft’s Surface table, maar vinden ze hem wat te duur. En dus laten ze zien hoe je er zelf één kunt bouwen.

Weer een andere grapjas koppelt z’n katteluik aan een RFID-lezer zodat alleen z’n eigen katten in en uit kunnen. En het apparaat zet een berichtje op Twitter (waar anders?) als één van de beestjes het luik passeert.

Maar MIT’s ‘the Sixth Sense’, een draagbare combinatie van camera, telefoon en projector die het begrip ‘User Interface’ een heel andere betekenis gaat geven, spant natuurlijk voorlopig nog wel de kroon.

Toch wel jammer dat ik zelf zo onhandig ben. Ik had het paasweekend mijn handen vol aan een IKEA-kast.

Wat zegt het over je betrouwbaarheid als je foutmelding een eigen fanclub heeft? In elk geval dat die foutmelding blijkbaar vaak te zien is, en dat lijkt me niet best. Maar als je gebruikers er een lolletje van maken, vinden ze het blijkbaar niet zo heel erg.

Twitter bevindt zich in die bijzondere situatie. Twitter is erg vaak down. Veel te vaak voor een professioneel platform. En als Twitter weer eens down is, dan verschijnt op de website de ‘Fail Whale‘. En vreemd of niet, die heeft een fanclub.

Misschien komt het omdat de Fail Whale doet denken aan de Hitchhikers Guide to the Galaxy. Ik weet niet of dat toevallig is, maar ik denk het niet. In het boek worden twee aanstormende nucleaire raketten door het inschakelen van de infinite improbability drive plotsklaps veranderd in respectievelijk een pot petunia’s en een zeer verbaasd kijkende potvis. (Als je dit een heel bizarre zin vond, is het tijd om het boek te gaan lezen; en als je even gniffelde bij de herinnering is het tijd om het boek te gaan herlezen. Het is trouwens altijd tijd om het boek te gaan herlezen!).

Maar goed, omdat de Fail Whale de Hitchhikers Guide in mijn herinnering brengt, vergeef ik hem veel. En dat geldt blijkbaar voor mensen, want Twitter is nog steeds hot. Vrijwel elke dag in het nieuws, en steeds aantallen gebruikers die de pan uit rijzen. Wonderlijk.

Communiceren op afstand is leuk en handig, maar op den duur is het toch niet voldoende. Ook met mensen die je heel vaak aan de telefoon hebt gehad, praat je makkelijker wanneer je ze eenmaal in het echt hebt gesproken. Met e-mail en andere moderne communicatiekanalen is dat niet anders.

Nou ken ik weinig mensen ‘via twitter‘, want ik heb vooral contact met mensen die ik al kende, maar wat niet is, kan natuurlijk komen. En blijkbaar zijn er andere mensen die wel primair via twitter met elkaar in contact zijn gekomen. En die krijgen dus na een tijdje behoefte elkaar IRL te ontmoeten. Vandaar het bestaan van twitter meets of tweetups.

Dat je daar ook nog iets zinnigers mee kan doen dan ‘goh, je ziet er heel anders uit dan je avatar‘ bewijst Twestival. Dat is een evenement dat volgende week in meer dan 175 plaatsen wereldwijd wordt georganiseerd om twitteraars bij elkaar te brengen voor het goede doel. Aardig initiatief, maar in Amsterdam zijn ze blijkbaar bang dat een tweetup en het goede doel samen nog niet genoeg zijn om de geeks over te streep te trekken. Daarom hebben ze als gastvrouw een pin-up model gestrikt.

Ik kan helaas niet;-)

Al verschillende keren heb ik mezelf de afgelopen jaren beloofd dat mijn volgende computer een Mac zou zijn. Meestal in periodes van intense frustratie met Windows. Zeker nu ik de laatste tijd meer met foto’s en video aan het rommelen ben, kwam er een steeds beter excuus in beeld. En uiteindelijk natuurlijk ook gewoon omdat ze ‘cool’ zijn. Alleen was ik eigenlijk nog niet echt aan een nieuwe computer toe. Maar nu is het wel ongeveer zover en om mijn nieuwe (vaste) baan te vieren, mag ik mezelf natuurlijk best eens verwennen.

Een andere reden dat ik nogal lang twijfelde was het feit dat ik mijn oog had laten vallen op de iMac, want de Mac Pro is me toch echt wat te gortig, qua financieel geld dan. En de iMac komt in twee smaken, met een 20″ of een 24″ beeldscherm. En je kunt, omdat het een fixed configuratie is, niet na een jaartje toch maar overschakelen op een groter scherm. Dus wat is wijsheid? Toevallig vonden we in het hotel in Leuven waar we even na de kerst waren een internethoekje met 24″-modellen en dat was toch wel erg groot, ik moet met het kleinere model ook wel uit de voeten kunnen.

Toen was het enige dat me tegenhield nog het feit dat afgelopen week MacWorld plaats vond. En dat is traditioneel het moment dat grote sprongen voorwaarts in de Apple-productencatalogus door Steve Jobs worden aangekondigd. Nu zou Jobs niet verschijnen maar z’n vervanger, Phil Schiller, kon natuurlijk ook wat boeiends te melden hebben. Ik kon er dan wel niet bij zijn in San Francisco, maar ik kon de keynote wel volgen via de vele aanwezigen die via twitter en andere platforms verslag deden. Dat viel nog niet mee. In de eerst plaats was hashtags, dat bedoeld is om tweets met een bepaald onderwerp te volgen, down. Dus dat moest via twitters eigen search. En vervolgens bleef de keynote gespeend van spectaculaire aankondigingen. Wel veel nieuwe software-versies met hippe features, maar geen hardware. Mede daarom ging de conversatie op twitter meer over het feit dat MacRumors gehackt was, en het overlijden van Steve Jobs meldde (leuk hoor) dan over de keynote zelf.

Enfin, geen enkele reden dus meer om niet nu een iMac te gaan bestellen. Op naar de Apple-site.

Ik twitter. Sinds pakweg een jaar. Ben ik natuurlijk mee begonnen om eens te kijken wat het nu eigenlijk was, maar ik doet het steeds vaker. Ik vraag me wel af of iemand ooit die tweets leest, maar het plaatsen van een berichtje is zo laagdrempelig dat dat eigenlijk niet eens zo veel uitmaakt. En het wordt alleen maar makkelijker en leuker. In het begin kon ik alleen vanuit een webbrowser, of via een SMS-je naar Engeland, berichten plaatsen, maar er komen steeds meer mogelijkheden.

Zo gebruik ik op de PC tegenwoordig meestal Tweetdeck, een handige applicatie om snel een bericht te plaatsen, de tweets van je contacten en replies in de gaten te houden en ook te zien welke trefwoorden er op dit moment ‘hot’ zijn op twitter. Immers steeds meer mensen gebruiken Twitter om de actuele gebeurtenissen van commentaar te voorzien. Tweetdeck is gebaseerd op Adobe Air en daarmee in principe op elk platform beschikbaar. Bovendien heb ik in Firefox de add-on TwitterFox geïnstalleerd, zodat ik ook daar de zaak onder handbereik heb.

Nou is het plaatsen van een klein tekstberichtje snel maar ook beperkt. Daarom is een service als Twitpic zo handig. Daarmee kun je snel een foto op het net zetten en in Twitter een linkje en een commentaar erbij plaatsen. Ik zag met enige afgunst steeds meer van dat soort plaatjes verschijnen met de vermelding ‘via twitterrific‘ en dus gemaakt met een iPhone. Helaas, ik heb maar een gewoon Nokia-telefoontje. Ik was dan ook blij toen ik Twibble tegenkwam, een Twitter-client voor de Nokia met alles erop en eraan, ook support voor Twitpic. Nu kan ik daar dus ook fotootjes plaatsen. Leuk!

Dat twitter een succes is en een steeds grotere hype blijkt te worden, is ook wel te merken aan de spin-off, zowel positieve als negatieve. Niet alleen steeds meer clients, maar nu wordt het ook al een platform voor aanvallen. Zo proberen phishers je password te achterhalen. Niet dat ze op Twitter zelf daarmee nou zoveel schade kunnen aanrichten, maar omdat veel mensen steeds hetzelfde password gebruiken, is dat toch een risico. Aan de positieve kant beantwoordt historicaltweets de vraag wat zou er allemaal te lezen zou zijn geweest als twitter in voorbije jaren, decennia, eeuwen beschikbaar zou zijn geweest. Erg grappig, bijvoorbeeld als ze Bill Gates laten twitteren: “@stevejobs hold on – what’s that about a graphics-based OS? want to hear more”.

Voor mensen die wel graag anderen op de hoogte houden van hun doen en laten, maar voor wie een weblog veel te veel werk is, is er nu twitter. Deze site stelt je voortdurend de vraag ‘What are you doing?’ en die mag je dan in 140 tekens beantwoorden. Dat kan op hun webpagina of via je instant messenger programma als je achter computer zit, maar anders ook door een SMS’je naar hun nummer Engeland te sturen.

Je vrienden kunnen dan (ook weer via de website of hun mobieltje) je gangen volgen. Er zijn meer sites die iets dergelijks bieden, maar twitter is de bekendste. Het fenomeen heeft zelfs al een naam gekregen: ‘microbloggen’.

Ik ben er maar eens aan begonnen , maar ik kan niet beloven dat ik het ook lang vol ga houden